Loading...
You are here:  Home  >  ΚΥΡΙΑ ΑΡΘΡΑ  >  Current Article

White flight

By   /   Σεπτέμβριος 30, 2014  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο White flight

    Print       Email

του Νικόλα Σκούρου ♦

Δυστυχώς η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου είναι «όχι, δεν υπάρχει ελπίδα». Τον λόγο μας τον διδάσκουν οι αντίστοιχες εμπειρίες άλλων κρατών, που βρέθηκαν σε θέση ίδια με αυτήν της Ελλάδας νωρίτερα.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σημειώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μία μεγάλη εσωτερική μετανάστευση. Εκατομμύρια μαύροι εγκατέλειψαν τις Νότιες Πολιτείες και μετανάστευσαν στις μεγάλες πόλεις των Βορείων Πολιτειών. Οι πρώτες εγκαταστάσεις τους ήταν σε περιοχές όπου έμεναν λευκοί χαμηλών οικονομικών εισοδημάτων. Μαζί τους, οι μαύροι έφεραν νέα μουσική, νέα κουζίνα, αλλά και νέα εγκληματικότητα, νέα ήθη και νέα έθιμα.

Στην αρχή, οι παλαιοί κάτοικοι, λευκοί χαμηλών εισοδημάτων, αντέδρασαν. Για παράδειγμα, το 1951 σημειώθηκαν μεγάλες ταραχές εναντίον των νεοαφιχθέντων μαύρων σε γειτονιές του Σικάγο όπου έμεναν φτωχοί λευκοί Ιταλικής και Ιρλανδικής καταγωγής. Τα επεισόδια ήταν τόσο εκτεταμένα, που οι αρχές αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τον στρατό προκειμένου να αποκαταστήσουν την τάξη. Οι ακραίες θέσεις και οι βίαιες αντιδράσεις των φτωχών λευκών σοκάρισαν τις ελίτ της αμερικανικής κοινωνίας και καταδικάστηκαν ομόφωνα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Οι βίαιες αντιδράσεις των λευκών δεν κατάφεραν να σταματήσουν την εγκατάσταση των μαύρων. Οι μαύροι συνέχισαν να έρχονται και οι λευκοί εγκατέλειψαν τις γειτονιές τους. Αυτή η κίνηση ήταν τόσο έντονη και γρήγορη, που πήρε το όνομα «λευκή φυγή» (στα αγγλικά «white flight»). Η ταχύτητα με την οποία έγινε η αντικατάσταση του πληθυσμού ήταν εντυπωσιακή. Για παράδειγμα, στην περιοχή Woodlawn του νότιου Σικάγο, οι μαύροι αποτελούσαν το 13% του τοπικού πληθυσμού το 1930 και το 90% το 1960! Έτσι, από το 1960 και μετά δεν υπήρχαν πλέον σε αυτές τις περιοχές ακραίες λευκές πολιτικές θέσεις, ούτε βίαιες λευκές αντιδράσεις. Δεν υπήρχαν όμως σε αυτές τις περιοχές ούτε λευκοί κάτοικοι.

Το 1994 έγιναν στο Βέλγιο δημοτικές εκλογές. Το κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν η τεράστια αύξηση των εκλογικών ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις όπως οι Βρυξέλλες και η Αμβέρσα. Το φαινόμενο ήταν τόσο έντονο, που ακόμα και σήμερα οι βελγικές εφημερίδες αναφέρονται στις δημοτικές εκλογές του 1994 ως «μαύρη Κυριακή», ή «μαύρη παλίρροια» (στα γαλλικά «la marrée noire»). Η ακροδεξιά έλαβε τα μεγαλύτερα ποσοστά της σε εκείνους τους δήμους όπου είχαν εγκατασταθεί πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες, κυρίως από το Μαρόκο και την Τουρκία.

Για παράδειγμα, στον δήμο του Molenbeek, που βρίσκεται στο κέντρο των Βρυξελλών, το βελγικό Front National έλαβε το 1994 περισσότερο από 16% των ψήφων. Το Molenbeek ήταν μία εργατική περιοχή, όπου κατοικούσαν Βέλγοι χαμηλών οικονομικών εισοδημάτων που παραδοσιακά ψήφιζαν αριστερά. Τις δεκαετίες του 1970 και 1980 άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί μουσουλμάνοι, κυρίως από το Μαρόκο. Οι «νέοι Βέλγοι», όπως τους αποκαλούσε ο τύπος, έφεραν μαζί τους νέα κουζίνα, νέα χρώματα, αλλά και νέα εγκληματικότητα, νέες οικογενειακές δομές, νέα ήθη και νέα έθιμα.

Οι πολιτικές ελίτ του Βελγίου σοκαρίστηκαν από την ψήφο των φτωχών Βέλγων του Molenbeek το 1994, όσο είχαν σοκαριστεί και οι αμερικάνικές ελίτ από τις αντιδράσεις των φτωχών λευκών του Σικάγο το 1951. Όλοι συμφώνησαν ότι πρέπει να ληφθούν ειδικά μέτρα για να καταπολεμηθεί η ακροδεξιά. Ο σοσιαλιστής ήμαρχος του Molenbeek δήλωσε ότι, προκειμένου να περιθωριοποιηθούν οι Βέλγοι ακροδεξιοί, θα έπρεπε να δοθεί ψήφος στους ξένους μουσουλμάνους, ακόμα και εάν δεν είχαν την Βελγική υπηκοότητα. Εφ’όσον οι Βέλγοι ψηφοφόροι είχαν λάθος ιδέες, θα έπρεπε να δημιουργηθούν νέοι ψηφοφόροι, ακόμα και εάν δεν ήταν Βέλγοι, που να ψηφίζουν σωστά. Η πρότασή του έγινε τελικά δεκτή, και μετά από μερικά χρόνια οι Μαροκινοί απέκτησαν το δικαίωμα να ψηφίζουν στις δημοτικές εκλογές ακόμα και εάν δεν έχουν την Βελγική υπηκοότητα. Το σοσιαλιστικό κόμμα είναι πάντα πρώτο στο Molenbeek και ο υπερήλικας σοσιαλιστής (πρώην) δήμαρχος έχει παντρευτεί μία νεαρή Μαροκινή μουσουλμάνα.

Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών του 1994 δεν σταμάτησαν την δημογραφική εξέλιξη του Βελγίου. Το Βέλγιο απέκτησε το μεγαλύτερο ποσοστό μουσουλμάνων κατοίκων σε όλη την Ευρώπη. Σήμερα, στους δρόμους του Molenbeek καμμία γυναίκα δεν περπατάει χωρίς μουσουλμανικό μαντήλι στο κεφάλι. Οι πιτσαρίες πωλούν μόνον πίτσες «χαλάλ» και δεν υπάρχει πουθενά χοιρινό κρέας. Στα σχολεία, τα αγόρια και τα κορίτσια κάνουν χωριστά γυμναστική και τα κορίτσια δεν συμμετέχουν στα μαθήματα κολύμβησης. Και την ημέρα του Αϊντ-ελ-κεμπίρ, η κεντρική πλατεία του Molenbeek, που φέρει ακόμα το όνομα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, μετατρέπεται σε δημόσιο σφαγείο, όπου χιλιάδες μουσουλμάνοι περιμένουν υπομονετικά να σφάξουν προσωπικά και τελετουργικά το αρνί τους. Το Front National δεν υπάρχει πλέον στο Molenbeek. Ούτε «παλαιοί» Βέλγοι υπάρχουν. Ακολούθησαν και αυτοί τον δρόμο των φτωχών λευκών του Σικάγο της δεκαετίας του 1950: «white flight».

Στις ελληνικές δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του Μαΐου 2014, το κύριο χαρακτηριστικό ήταν τα μεγάλα ποσοστά που συγκέντρωσε η Χρυσή Αυγή στην Αθήνα. Ακριβώς όπως το βελγικό Front National στον δήμο του Molenbeek το 1994, έτσι και η Χρυσή Αυγή έλαβε περισσότερο από 16% των ψήφων στο δήμο της Αθήνας. Και στις περιοχές του Κολωνού, Σεπολίων και Βοτανικού, η Χρυσή Αυγή ήλθε πρώτο κόμμα με περισσότερο από 20%.

Οι ελληνικές ελίτ σοκαρίστηκαν το 2014, όπως είχαν σοκαριστεί οι βελγικές ελίτ το 1994 και οι αμερικανικές ελίτ το 1951. Τα τρία παραδείγματα είναι τα ίδια συμπτώματα των ίδιων προβλημάτων. Η Αθήνα θα έχει την ίδια κατάληξη με αυτή των μεγάλων πόλεων στις ΗΠΑ και στην Δυτική Ευρώπη. Όπως και στο αμερικανικό Σικάγο και στο βελγικό Molenbeek, σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει πλέον Χρυσή Αυγή στον Κολωνό, τα Σεπόλια και το Βοτανικό. Δεν θα υπάρχουν όμως ούτε Έλληνες κάτοικοι. Οι αντίστοιχες εμπειρίες των άλλων κρατών μας δείχνουν ότι, δυστυχώς, δεν υπάρχει ελπίδα.

    Print       Email
  • Published: 3 έτη ago on Σεπτέμβριος 30, 2014
  • By:
  • Last Modified: Σεπτέμβριος 30, 2014 @ 8:07 πμ
  • Filed Under: ΚΥΡΙΑ ΑΡΘΡΑ

You might also like...

Η “αντίσταση” είναι το εύκολο, το δύσκολο είναι η σκληρή εργασία για την εθνική ανασυγκρότηση.

Read More →