Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

«Η παιδεία είναι το μέλλον»! Ή μήπως το ποιος θα κλείσει πρώτος τα πανεπιστήμια;

By   /   Νοέμβριος 29, 2014  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «Η παιδεία είναι το μέλλον»! Ή μήπως το ποιος θα κλείσει πρώτος τα πανεπιστήμια;

    Print       Email

ired[29-11-2014]

♦ Της Λουκίας Κόπιτσα*

Ο τοίχος της φωτογραφίας βρίσκεται στο Ιράκ και είναι ζωγραφισμένος από παιδιά, με δύο συνθήματα, στα αραβικά και στα κουρδικά. Το πρώτο σημαίνει «η γνώση είναι φως» και το δεύτερο «η παιδεία είναι το μέλλον». Ζώντας σε ακραίες συνθήκες βίας, αβεβαιότητας και φτώχειας, λόγω της σκληρής πολιτικής και στρατιωτικής κατάστασης στην δύσμοιρη χώρα, και βιώνοντας τον φόβο του θανάτου καθημερινά, τα παιδιά θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα τη γνώση. Δεν απαιτούν γαλήνη και ειρήνη, καθώς γνωρίζουν καλά ότι δεν μπορούν να έχουν αυτά τα αυτονόητα για άλλες περιοχές του κόσμου αγαθά, ζητούν απλώς παιδεία.

Τι σχέση έχει ωστόσο αυτή η παιδική «ευχή» με την ελληνική πραγματικότητα; Εκ πρώτης όψεως καμία, αλλά…

Ας δούμε συνοπτικά ορισμένα πρόσφατα γεγονότα, για να δούμε αν είναι έτσι τα πράγματα. Πριν από τον εορτασμό του Πολυτεχνείου ο Θ. Φορτσάκης, πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποφάσισε το περίφημο lock-out, δηλαδή το κλείσιμο του πανεπιστημίου και την φύλαξη του από αστυνομία. Οι φοιτητές αναμενόμενα αντέδρασαν, απαιτώντας ανοιχτές σχολές και καταδικάζοντας ως «φασιστικές», όπως τις ονόμασαν, τις πρακτικές του πρύτανη.

Λίγες ημέρες μετά, σε συνέλευση της Νομικής, εκεί όπου βρίσκεται ο πυρήνας της αντιπαράθεσης μεταξύ πρύτανη και φοιτητών, αποφασίστηκε κατάληψη της σχολής από 25 έως 28 Νοεμβρίου. Συμπέρασμα: και από την πλευρά της πρυτανείας και από την πλευρά των φοιτητών, η τάση επίλυσης των εκάστοτε προβλημάτων είναι να κλείνουν κάθε τόσο τις σχολές και το πανεπιστήμιο…

Η -καθόλου κωμική, αλλά μάλλον τραγική- σύμπτωση του Ιράκ με την Ελλάδα είναι το ότι και στις δύο χώρες «ζητείται παιδεία». Λόγω έλλειψης ομαλών συνθηκών ακόμη και για την στοιχειώδη λειτουργία των σχολείων στην περίπτωση του Ιράκ, λόγω διαρκούς δημιουργίας ανώμαλων συνθηκών στα ελληνικά πανεπιστήμια. Οι διαφορές, βέβαια, είναι μεγάλες. Στο Ιράκ, τα παιδιά διαθέτουν μόλις τα αναγκαία για την επιβίωσή τους. Και όμως, υψώνουν τις φωνές τους ζητώντας διακαώς παιδεία και πρόσβαση στην γνώση, πράγματα καθόλου αυτονόητα για αυτά τα παιδιά. Στην Ελλάδα, διαθέτουμε κατοχυρωμένη παιδεία, δωρεάν (πράγμα που θα ακουγόταν ως πολυτέλεια σε άλλες χώρες) και ελεύθερη. Παρ’ όλα αυτά βλέπουμε βασικούς φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας να ζητάνε τον περιορισμό της παιδείας.

Οι καταλήψεις δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, ενισχύουν το χάσμα μεταξύ πανεπιστημιακών αρχών και φοιτητών. Η στάση του πρύτανη, επίσης, προφανώς δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Υπάρχει άραγε μέση οδός; Μπορεί για παράδειγμα να λειτουργούν οι φοιτητικοί σύλλογοι πιο αντιπροσωπευτικά, με την χρήση ηλεκτρονικών ψηφοφοριών (πρόταση Φορτσάκη), με σωστή όμως οργάνωση που θα αποφεύγει νοθείες και χωρίς ακύρωση των φοιτητικών συνελεύσεων, όπου θα προηγείται διάλογος και αντιπαράθεση απόψεων (αίτημα φοιτητών); Και επίσης, μπορεί να υπάρχει διάλογος μεταξύ πρυτανικών αρχών και φοιτητών για τα φλέγοντα ζητήματα των διαγραφών, της καθαριότητας και των μαθημάτων, απαλλαγμένος από χουλιγκανισμούς και αυταρχισμούς από κάθε πλευρά;

Ας μην θυσιάζουμε την εκπαίδευση. Τα παιδιά στο Ιράκ, με το δικό τους τρόπο, έστειλαν προς όλο τον κόσμο το μήνυμα-αίτημα για πρόσβαση στην παιδεία και τη γνώση. Ας μην επιτρέψουμε στη χώρα μας την αντίστροφη πορεία, μέσα από τους φορείς της παιδείας δηλαδή να απωλέσουμε το σπουδαίο αυτό αγαθό…

*Φοιτήτρια Νομικής, Αρθρογράφος της Νέας Πολιτικής
    Print       Email

You might also like...

Αποτελέσματα της επίσκεψης Τσίπρα στο Πεκίνο

Read More →