Loading...
You are here:  Home  >  ΣΤΗΛΕΣ  >  Current Article

6 a.m. των Blitz

By   /   Αύγουστος 10, 2016  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο 6 a.m. των Blitz

    Print       Email

6 am♦ του Γιάννη Δρακόπουλου

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Σκηνοθεσία Blitz

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η νέα παράσταση των Blitz που παρουσιάστηκε για περιορισμένο αριθμό στη στέγη σε μια συμπαραγωγή της στέγης με θεατρικούς οργανισμούς της Γαλλίας και της Πορτογαλίας. Μετά την Αθήνα, η παράσταση θα παρουσιαστεί σε συμπαραγωγή με την Στέγη, σε δύο σκηνές: στο La Filature της Μυλούζ, στο πλαίσιο του Festival Vagamondes (14 και 15 Ιανουαρίου 2016) και στη La Comédie de Reims, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Scènes d’Europe (3 Φεβρουαρίου 2016).

Η θεατρική ομάδα Blitz σχηματίστηκε στην Αθήνα, τον Οκτώβριο του 2004, από τους Γιώργο Βαλαή, Αγγελική Παπούλια και Χρήστο Πασσαλή. Λειτουργεί ως καλλιτεχνική κολεκτίβα και βασίζεται στην ισότιμη σχέση των μελών της, όσον αφορά στη σύλληψη, στη συγγραφή, στη σκηνοθεσία και στη δραματουργία, έχοντας παρουσιάσει εκτενώς τη δουλειά τους στο εξωτερικό, σε σημαντικά θέατρα και ευρωπαϊκά φεστιβάλ, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν το Théâtre de la Ville (Παρίσι), η Schaübuhne (Βερολίνο), η Comédie de Reims (Ρενς), το Théâtre Dijon-Bourgogne (Ντιζόν), το Théâtre des Abbesses (Παρίσι). Με σύνθημά τους το «Όχι άλλη πραγματικότητα» και οδηγό τους τον Ρομαντισμό αναζητούν τη δικιά τους θεατρική γραφή η οποία παίρνει πολλά στοιχεία από το σινεμά την ποίηση και το θέατρο.

Οι Blitz πραγματοποίησαν πέρυσι εκτενή σεμινάρια στις Βρυξέλλες και στη Ρεμς, από όπου προέκυψε ο κορμός της παράστασης 6 a.m. How to disappear completely. Σύμφωνα με τους ίδιους είναι μια παράσταση που αναζητά, μέσα από ένα άλλο επίπεδο ανάγνωσης του κόσμου που μας περιβάλλει, την κρυμμένη εκείνη πνευματικότητα, χωρίς την οποία η ζωή μοιάζει σαν επιβίωση. Οι Blitz μας μεταφέρουν, μέσω ενός ποιητικού μοντάζ, σε ένα χώρο ονείρου, όπου ανθρώπινα πλάσματα μοχθούν, παλεύουν, νικούν, ηττούνται, παίζουν πονούν, χαίρονται, χωρίς όμως να ξέρουν γιατί , είναι πράματα που απλά τους συμβαίνουν.

Μέσα από ένα σκηνικό εργοταξίου η παράσταση καταφέρνει να μας αναπαραστήσει όλη τη ματαιότητα και την κενότητα του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού μας, που απομαγευμένος και χειραφετημένος πια από το θείο, δεν ξέρει τι να βάλει στη θέση του και αφήνεται βορά στα πιο πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου όπως αυτά εκφράζονται μέσα από την κοινωνία του χρήματος ,της εξουσίας, της επέκτασης επί της φύσης, δηλαδή του καπιταλισμού εν γένει. Όλα αυτά συμβαίνουν στη παράσταση εν τη απουσία του λόγου, καθώς οι μόνοι φθόγγοι που ακούμε από τους ερμηνευτές είναι κάποιοι στοίχοι του Φρήντριχ Χαίλντερλιν , οι οποίοι αποτέλεσαν και το σημείο εκκίνησης για τους δραματουργούς της παράστασης. Αυτή η απουσία δεν θα μας φανεί παράξενη αν αναλογιστούμε πως οι δραματουργοί έχουν μεγαλύτερη θητεία στον κινηματογράφο απ’ ότι στο θέατρο και σίγουρα δύσκολα θα τους αποκαλούσε κάποιος μπαρουτοκαπνισμένους θεατρίνους, κάθε άλλο. Κι όμως κατάφεραν να δώσουν μια τόσο ποιητική και λυρική θεατρική παράσταση, που δεν μπορείς παρά να τους βγάλεις το καπέλο. Σημεία των καιρών ή των πραγμάτων που έρχονται στο θέατρο και με τα οποία εντός των συνόρων μας δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να διασταυρωνόμαστε, αλλά εκτός συνόρων αποτελούν εδώ και καιρό μια πραγματικότητα. Στο θέατρο που έρχεται ο λόγος θα έχει άλλο τρόπο λειτουργίας, θα χρησιμοποιείται αλλιώς και ποσοτικά θα είναι μάλλον λιγότερος έχοντας δώσει χώρο και σε άλλα εκφραστικά μέσα.

Γιάννης  Δρακόπουλος

    Print       Email

About the author

You might also like...

Γιώργος Καραμπελιάς: Η Διαμόρφωση του Νεώτερου Ελληνισμού, 1204-1922, τόμος Β΄, 1821: η Παλιγγενεσία.

Read More →