Loading...
You are here:  Home  >  ΣΤΗΛΕΣ  >  Current Article

Ύφεση και όχι κρίση

By   /   Οκτώβριος 8, 2013  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ύφεση και όχι κρίση

    Print       Email

Screen Shot 2013-10-08 at 12.04.03 AMΤου Δημήτρη Κουτσονίκα ♦

Στην ανοδική κίνηση του γενικού δείκτη και της πλειοψηφίας των μετοχών, είχαμε αναφερθεί στο πρώτο τεύχος του Ιουνίου της Νέας Πολιτικής. Αν και στις 17 Σεπτεμβρίου ο γενικός δείκτης ξεπέρασε ενδοσυνεδριακά το ψυχολογικό όριο των 1000 μονάδων, δεν βλέπουμε την πορεία του ως συνέχεια του ίδιου ανοδικού καναλιού που περιγράφαμε τότε. Η όποια μεταβολή των τιμών απαιτεί χρόνο και όγκο συναλλαγών, προκειμένου να διαμορφώσει τάση. Η  πτώση μέχρι τις 800 μονάδες, τον Ιούλιο, έδειξε ότι η αισιοδοξία του πρωθυπουργού δεν είναι πάντα μεταδοτική.

Το εάν οι τιμές πέφτουν ή ανεβαίνουν, δεν είναι πρόβλημα για ένα χρηματιστήριο (τι άλλο θα μπορούσε να συμβαίνει άλλωστε;). Ούτε και ο τραγικά χαμηλός όγκος συναλλαγών είναι το κυρίαρχο πρόβλημα στο χρηματιστήριό μας. Ακόμα και η αποχώρηση εταιρειών όπως η ΒΙΟΧΑΛΚΟ από τον παραγωγικό ιστό της χώρας, δεν περιγράφει επαρκώς την κατάσταση. Απαξίωση. Απαξίωση της αγοράς (όχι μόνο της χρηματαγοράς) είναι αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.

Από το 2009, λανθασμένα, και από πολλούς εσκεμμένα, η οικονομική φάση στην οποία βρισκόμαστε αποκαλείται κρίση! Κρίση, και όχι ύφεση. Κρίση, ίσως επειδή τα ταχύρρυθμα μαθήματα μακροοικονομίας των δημοσιογράφων δεν έφτασαν μέχρι τον οικονομικό κύκλο. Ίσως επειδή αυτό καταλαβαίνει ο μέσος τηλεθεατής. Ίσως πάλι επειδή η κρίση σε κτυπά δυνατά, αλλά ο πόνος διαρκεί λίγο. Κατά την γνώμη μας, η ελληνική κρίση παρουσιάζει, μεταξύ άλλων συμπτωμάτων της μακροχρόνιας ύφεσης, την απαξίωση αγορών και προϊόντων.

Εντυπωσιακή για την ελληνική πραγματικότητα, η περίπτωση της αγοράς ακινήτων. Η δραματική υποχώρηση των τιμών έχει φτάσει σε επίπεδα που σοκάρουν. Για τα περισσότερα παλαιά διαμερίσματα, δεν υπάρχει τιμή πώλησης ή ενοικίου. Δεν γίνονται πράξεις. Στην Θεσσαλονίκη, ισόγειο διαμέρισμα 50 τ.μ. πωλείται 10.000 ευρώ, στην Κυψέλη Χανίων διαμέρισμα 55 τ.μ. ημιυπόγειο κατασκευής του 1965 πωλείται μόλις  5.000 ευρώ ή 91 ευρώ το τ.μ. και στα Κάτω Πατήσια διαμέρισμα 35 τ.μ. ενοικιάζεται για 125 ευρώ!

Το ακίνητο για τους Έλληνες αποτέλεσε στην μεταπολεμική εποχή την βέβαιη εξασφάλιση. Ήταν ο σίγουρος τρόπος να επενδυθούν οι αποταμιεύσεις κάθε συνετού νοικοκυριού. Η αγορά κατοικίας έχει το πλεονέκτημα να αποτελεί, ταυτόχρονα, καταναλωτική και επενδυτική επιλογή. Κατοικώ στο ακίνητό μου, το οποίο είναι και περιουσία μου. Δεν ήταν λίγοι οι γονείς που προίκισαν τα παιδιά τους με ένα ή και πολλά ακίνητα, ώστε να τα εξασφαλίσουν με τα ενοίκια που θα εισέπρατταν ή τα χρήματα από την πώληση σε μια δύσκολη στιγμή.

Η «απόφαση» να μην πτωχεύσει και τυπικά το ελληνικό δημόσιο το 2009, οδηγεί σε πτώχευση τους Έλληνες αργά και σταθερά. Νοικοκυριά έχασαν τις όποιες αποταμιεύσεις τους μέσα από αλλεπάλληλες «νομιμοποιήσεις» ακινήτων, φόρους χωρίς όρια και αίσθηση του δικαίου και της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών, τόκους σε δάνεια που επιμηκύνθηκαν από τις χρεοκοπημένες τράπεζες.

Το ακίνητο για τον Έλληνα έγινε από εξασφάλιση παγίδα. Σε γενικές γραμμές, δεν πωλείται, δεν ενοικιάζεται και δεν συντηρείται. Με το ξεπάγωμα των πλειστηριασμών, η απαξίωση της κάποτε πιο δυναμικής αγοράς είναι δεδομένη. Το κτύπημα στη μεσαία τάξη και την ψυχολογία των Ελλήνων, καθοριστικό.

Ύφεση λοιπόν, και όχι κρίση.

Απαξίωση και όχι πτώση τιμών.

    Print       Email

You might also like...

6 a.m. των Blitz

Read More →