Loading...
You are here:  Home  >  ΑΦΙΕΡΩΜΑ  >  Current Article

Χωρίς ανεξάρτητη και λειτουργική Δικαιοσύνη δεν οικοδομείται κράτος

By   /   Μάρτιος 6, 2016  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χωρίς ανεξάρτητη και λειτουργική Δικαιοσύνη δεν οικοδομείται κράτος

    Print       Email

Χωρίς ανεξάρτητη και λειτουργική Δικαιοσύνη δεν οικοδομείται κράτος

♦ του Χάρη Κατσιβαρδά*

Είναι πρόδηλο ότι η θεσμική αβελτηρία της Δικαιοσύνης είναι χρόνια και καθολική, παρά τις μεγαλόστομες εξαγγελίες των εκάστοτε κυβερνήσεων ως προς την πάταξη της γραφειοκρατίας, την βελτίωση των συνθηκών υπό τις οποίες απονέμεται αλλά κυρίως την δήθεν λυσιτελή ρύθμιση  επιτάχυνσης του έργου της.

Ο τρόπος απονομής της δικαιοσύνης σήμερα πάσχει εκ βάθρων και αδυνατεί να υπερκεράσει τις εγγενείς παθογένειες,  λόγω μη προώθησης ουσιαστικών μεταβολών στο σύστημα της δικαιοσύνης και όχι απλώς ατελών και ανεφάρμοστων στην πράξη επιδερμικών διορθώσεων, όπως γίνεται σήμερα.

Ειδικώτερα, δε, το μείζον πρόβλημα το οποίο πλήττει την εικόνα των δικαστηρίων και καταστρατηγεί την αρχή του εύλογου χρόνο διεξαγωγής της δίκης, με συνέπεια να παραβιάζονται τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών για άμεση παροχή έννομης προστασίας για την ρύθμιση μίας κατάστασης, είναι η ανυπέρβλητη χρονοτριβή στον προσδιορισμό των δικών σε όλο το φάσμα των υποθέσεων, ήτοι Αστικού, Ποινικού και Διοικητικού Δικαίου, με αποτέλεσμα η αδικαιολόγητη αυτή καθυστέρηση στην διεξαγωγή μίας ένδικης υπόθεσης να εξομοιώνεται εκ του αποτελέσματος εν τέλει, με αρνησιδικία.

Υπάρχει μεγάλος όγκος υποθέσεων, μικρός αριθμός δικαστών και υπαλλήλων, έλλειψη ορθολογιστικής δομικής οργάνωσης του συστήματος, με αποτέλεσμα να γιγαντώνεται το πρόβλημα μη έγκαιρης εκδίκασης των υποθέσεων.

Την ευθύνη για τις διοικητικές και οργανωτικές αυτές δυσχέρειες του συστήματος φέρει αποκλειστικά η εκάστοτε εκτελεστική εξουσία, η οποία δεν εγκύπτει με σοβαρότητα και εμβρίθεια να επιλύσει δεόντως το εν λόγω ακανθώδες ζήτημα.

Ωστόσο, όμως, τα προβλήματα δεν εξαντλούνται μόνον στην έλλειψη διοικητικής οργάνωσης, αλλά και σε πάρα πολλές στρεβλώσεις, οι οποίες προκύπτουν στην πράξη λόγω πολυνομίας ή και σε εκ διαμέτρου θεσπισμένες αντικρουόμενες διατάξεις, με συνέπεια να δημιουργείται ανασφάλεια δικαίου.

Περαιτέρω θα επισημάνω μία πρόσθετη, αλλά καίρια πτυχή θεσμικής στρέβλωσης, η οποία συνίσταται στο γεγονός ότι η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης φαλκιδεύεται λόγω της ιταμής και ωμής επέμβασης της εκτελεστικής αλλά και νομοθετικής εξουσίας σε αυτήν, κατά τρόπο με τον οποίο καταλύεται ουσιαστικά στην πράξη η διάκριση των εξουσιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική, όπως τούτο κατοχυρώνεται ρητώς στο άρθρο 26 του Συντάγματος.

Ειδικώτερα, λοιπόν, δυνάμει της παρ. 5 του άρθρου 90 του Συντάγματος, σε συνδυασμό με το άρθρο 1 του Ν. 3841/2010 (άλλως το άρθρο 14 παρ. στ, εδάφιο δ, του παρόντος κανονισμού της Βουλής), καθορίζεται ο τρόπος ανάδειξης των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων της Επικρατείας αλλά και της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ο οποίος έχει ως εξής :

Κατ’ αρχάς, προ της εισηγήσεως του αρμοδίου υπουργού κατά την συνεδρίαση του εκάστοτε Υπουργικού Συμβουλίου και προτού εισέτι δημοσιευτεί Προεδρικό Διάταγμα, προαπαιτείται η έγγραφη διατύπωση γνώμης του οργάνου της διάσκεψης των προέδρων της Βουλής επί ενός καταλόγου υποψηφίων τους οποίους έχει προτείνει ο εκάστοτε Υπουργός Δικαιοσύνης, η οποία όμως γνώμη του ανωτέρω οργάνου δεν είναι δεσμευτική για τον εκάστοτε υπουργό Δικαιοσύνης.

Ως εκ τούτου, λοιπόν, εμφαίνεται απολύτως και ευθέως η απερίφραστη και ωμή επέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας (Υπουργικό Συμβούλιο) με την συνεπικουρία της Νομοθετικής (όργανο Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής), στην Δικαιοσύνη. Γιατί άραγε να υφίσταται αυτός ο δυσεξήγητος «γόρδιος» δεσμός, ο οποίος υποβιβάζει κατά μείζονα λόγο το κύρος της Δικαιοσύνης και πλήττει εκ βάθρων τους Δημοκρατικούς θεσμούς της Πατρίδας ;

Για ποιόν λοιπόν, λόγο, να καθυποτάσσεται η Δικαιοσύνη και να κύπτει υποτακτικά το γόνυ στα κελεύσματα της εκάστοτε εκτελεστικής εξουσίας, ενώ κατά τα άλλα είναι ισότιμη και ανεξάρτητη;

Ο τετελεσμένος αυτός στραγγαλισμός της δικαιοσύνης, η οποία τελεί διαρκώς υπό την δαμόκλειο σπάθη του ασφυκτικού ελέγχου και της αυστηρής επίβλεψης των ενεργειών της από το Κράτος, απάδει προς το Σύνταγμα και την λαϊκή κυριαρχία.

Εκ των ως άνω, λοιπόν, φύεται αναπόδραστα το εξής καίριο ρητορικό ερώτημα: τι φοβάται επομένως το κράτος και δεν επιτρέπει στην πράξη, την πλήρη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης; Ή μήπως δεν είναι επαρκώς καταρτισμένοι οι δικαστές και αγνοούν την ρύθμιση των θεσμικών τους ζητημάτων;

Εν κατακλείδι, οι διαρθρωτικές αλλαγές στους κόλπους τις Δικαιοσύνης απαιτείται να συντελεστούν χωρίς χρονοτριβή, για να υποβαστάξουν τον ακρογωνιαίο λίθο του Δημοκρατικού μας πολιτεύματος, τον θεμελιώδη Πυλώνα της Δικαιοσύνης, τόσο σε επίπεδο δομικής οργάνωσης αλλά και σε ουσιαστικό επίπεδο ακριβοδίκαιης απονομής αυτής, προκειμένου να αναγορευθεί σε προπύργιο ελευθεριών και πραγματικής δημοκρατίας και όχι σε «αλά κάρτ» θεραπαινίδα πολιτικών ανομιών.

* Δικηγόρου  LLM

    Print       Email

About the author

You might also like...

Μπορεί το failed-state να γίνει κράτος;

Read More →