Loading...
You are here:  Home  >  Τελευταία Νέα  >  Current Article

Το ιδεολογικό στίγμα της Νέας Πολιτικής

By   /   Δεκέμβριος 12, 2013  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το ιδεολογικό στίγμα της Νέας Πολιτικής

    Print       Email

Η Νέα Πολιτική

Το περιοδικό αυτό κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2013 προκειμένου να υποστηρίξει και να συμβάλει στην ριζική ανανέωση της ελληνικής πολιτικής ζωής με σοβαρές αναλύσεις, υπεύθυνη κριτική και τεκμηριωμένες προτάσεις. 

Ορμάται από την πεποίθηση ότι η Ελληνική Δημοκρατία, που εγκαθιδρύθηκε το 1974, εκφυλίστηκε σε μία βαθειά διεφθαρμένη κληρονομική ολιγαρχία με τριτοκοσμικό χαρακτήρα.

Ότι το ελληνικό κράτος έχει όλα τα χαρακτηριστικά εκείνου που η σύγχρονη πολιτική επιστήμη αποκαλεί failed state. 

Ότι η ελληνική οικονομία εξελίχθηκε σε μία παρασιτική, υπερκαταναλωτική και αντιπαραγωγική δομή, αποκομένη από τον πρωτογενή και τον δευτερογενή  τομέα και εξαρτημένη από διεθνείς τοκογλύφους. 

Με νομοτελειακό αποτέλεσμα την  χρεωκοπία και την εξευτελιστική για την εθνική μας αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία υπαγωγή της χώρας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο και στην ουσία σε διακυβέρνηση ξένων διορισμένων αρμοστών. 

Και ότι, όσο δεν εμφανίζεται μία αξιόπιστη, σοβαρή και υπεύθυνη Εναλλακτική Λύση Διακυβέρνησης από νέα, αδιάβλητα πρόσωπα, την δυσαρέσκεια θα εισπράττουν τα δύο άκρα του πολιτικού συστήματος, με τις ολέθριες επιπτώσεις που βιώνουμε σήμερα και που επαπειλούν εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις.

Και ότι, κατά συνέπεια, οποιαδήποτε  προσπάθεια ανασυγκρότησης του ελληνικού κράτους προϋποθέτει την εκ βάθρων αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της δημοκρατίας και την ολοκληρωτική αντικατάσταση του πολιτικού προσωπικού. Αυτό που ονομάσαμε Ριζική Πολιτική Μεταρρύθμιση.

Στην συντακτική ομάδα του περιοδικού, επώνυμοι αναλυτές με κύρος, ενεργοί πολίτες, δόκιμοι και πρωτοεμφανιζόμενοι αρθρογράφοι, πρόσωπα από τρεις διαδοχικές γενιές και με διαφορετικές  ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες, συμφωνήσαμε ότι επείγει:

α. η συνολική ανανέωση της ιθύνουσας τάξης, 

β. η αναδιοργάνωση του σημερινού πελατειακού, κομματικού, αναποτελεσματικού και διεφθαρμένου κράτους σε σύγχρονη βάση,    

γ. η δημιουργία ενός σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος αντάξιου της πολιτιστικής κληρονομιάς μας, 

δ. η παραγωγική ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας σε βιώσιμη και διεθνώς ανταγωνιστική βάση,

ε. η ανάκτηση της γεωπολιτικής ισχύος που απαιτείται για την αντιμετώπιση κινδύνων αποσταθεροποίησης σε μία φλεγόμενη Ανατολική Μεσόγειο.

Επομένως, στις σελίδες της Νέας Πολιτικής, ο αναγνώστης  δεν θα διαβάσει απόψεις που αντανακλούν την λογική των κομματικών σχηματισμών του καταρρέοντος καθεστώτος της  Μεταπολίτευσης.

Επίσης απουσιάζει η γνωστή λογική της ηθικά απαράδεκτης «γραμμής», που προσβάλλει τόσο την αξιοπρέπεια όσο και την νοημοσύνη.

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις που δημοσιεύονται σε αυτό το περιοδικό αποσκοπούν  στην πολυπρισματική προσέγγιση των προβλημάτων, με κοινή βάση το αίσθημα ευθύνης και τον ορθό λόγο. Η ποικιλία πρισμάτων αποτελεί πλούτο, καθιστά την σκέψη στοχαστικώτερη και διευκολύνει την προσέγγιση της ουσίας των προβλημάτων. 

Εδώ πιστεύουμε ότι η ομοιομορφία των απόψεων στενεύει τους ορίζοντες και αποστεώνει την σκέψη. Ταιριάζει σε οπαδούς αγελαίων σχηματισμών και όχι σε σκεπτόμενα όντα. Δημιουργεί εμμονές και περιορίζει το εύρος της συζήτησης. Καταργεί τον διάλογο, ο οποίος οδηγεί στην εξεύρεση της βέλτιστης λύσης.

Κοινή πεποίθηση των συντελεστών του περιοδικού είναι ο υγιής πατριωτισμός, η πίστη στην ανωτερότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος, η ελεύθερη οικονομία με κοινωνικό περιεχόμενο.

 Συναφώς απαρέγκλιτη αρχή αυτού του περιοδικού είναι ο αποκλεισμός των ακραίων, προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση, απόψεων. Ιδεοληψίες, στερεότυπα, εμμονές, που τελικά οφείλονται σε ψυχοπαθολογικά αίτια, δεν έχουν θέση στις σελίδες αυτού του περιοδικού. Η απέχθεια προς την αντίθετη άποψη είναι η αρχή κάθε ολοκληρωτισμού.

Ζούμε σε μία εποχή πρωτοφανούς αστάθειας. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα καταρρέει εν μέσω  διαδοχικών εκκωφαντικών κρίσεων, δικαιώνοντας με καθυστέρηση τις Κασσάνδρες.  Πράγματι, ήταν ζήτημα χρόνου η κατάρρευση ενός συστήματος που αποκόπηκε σταδιακά από την πραγματικότητα της παραγωγής και της εργασίας και εξελίχθηκε σε ένα είδος νεωτερικής, μετακαπιταλιστικής φεουδαρχίας,  βασισμένης στην εικονική παραγωγή χρηματοπιστωτικού πλούτου και αποδομώντας τα μεσαία και τα μικροαστικά στρώματα.

Αναπτύσσοντας τεράστιες ταχύτητες, ο μετακαπιταλισμός του τέλους του Εικοστού Αιώνα διέσπασε την ανθρώπινη κλίμακα, κατέστη ανεξέλεγκτος από κάθε ανθρώπινη δύναμη και δημιούργησε τεράστιες «φούσκες» που υπονόμευσαν την βιώσιμότητά του.  Αναίρεσε τις ίδιες του τις ιδεολογικές και πολιτικές προϋποθέσεις, ακύρωσε το κοινωνικό του πρόσωπο, αποδόμησε την μεσαία τάξη και διαστρέβλωσε τους δημοκρατικούς θεσμούς. Προκάλεσε γεωμετρικά επιταχυνόμενη οικολογική καταστροφή. Ο «ευτυχής καπιταλισμός» που αναπτύχθηκε μεταπολεμικά φαντάζει ανάμνηση μακρυνής ουτοπίας. 

Φυσικά, η αυτοκαταστροφική πορεία του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος έχει γεωπολιτικές συνέπειες: την οικονομική και γεωπολιτική κυριαρχία της Δύσης διαμφισβητούν τώρα αναδυόμενοι κολοσσοί με δομή εντελώς ξένη προς την φιλοσοφία του δυτικού φιλελευθερισμού. Και φονταμενταλιστικά κινήματα, που αποδίδουν στον δυτικό κόσμο την μεταφυσική μομφή του 

«κακού» και τον μάχονται με θρησκευτικό μένος…

Η ανασύνταξη του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος σε ορθολογική και βιώσιμη βάση τίθεται τώρα πιά από τους πάντες. Βιομηχανικοί και πιστωτικοί κολοσσοί χρηματοδοτούν έρευνες για την μεταρρύθμιση της οικονομίας και της κοινωνίας. Η αναζήτηση του Μέτρου, ως αντίδοτου στα τεράστια ανεξέλεγκτα μεγέθη του μετακαπιταλιστικού κόσμου,  επανέρχεται τώρα στο προσκήνιο.

Το Μέτρο στην πολιτική είναι η Δημοκρατία, όχι στην μαζική, λαϊκιστική, αγελαία της μορφή, αλλά στην βάση της ενεργού συμμετοχής του πολίτη στα κοινά. Η Δημοκρατία που στηρίζεται στην παιδεία και  στο πολιτιστικό κεφάλαιο μίας κοινωνίας και στον διάλογο ανάμεσα στα μέλη της.

Το Μέτρο στην οικονομία είναι η ελεύθερη, μικρή, μεσαία ή λελογισμένα και πάντως σε ανθρώπινη κλίμακα μεγαλύτερη επιχείρηση, που συναρμόζεται με το ανθρώπινο και το φυσικό  περιβάλλον της και δεν δημιουργεί νεοφεουδαλικά φαινόμενα και στην ουσία υπονόμευση της Δημοκρατίας και φαλκίδευση της Ελευθερίας μίας κοινωνίας.     

Το Μέτρο στην κοινωνία είναι η αριστοτελική μεσαία τάξη, που συρρικνώνει τα άκρα, δηλαδή την τάξη των πενήτων και την τάξη των νεοπλούτων, και δημιουργεί ισορροπία στην ευστάθεια του κοινωνικού οικοδομήματος. Η οποία στηρίζεται στην κεντρική έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Φυσικά όλα αυτά προϋποθέτουν μία κοινωνική οντολογία του  πολίτη εντελώς διαφορετική από την ατομικιστική, αρπακτική, εσωστρεφή, αντικοινωνική σημερινή κοινή στάση.

Απάντηση ουσιώδη σε αυτό το αίτημα μίας συνολικής αλλαγής σε όλα τα επίπεδα, από την οντολογία μέχρι την οικονομία, έχουν δώσει σημαντικοί σύγχρονοι διανοητές (π.χ. ο Σουμάχερ στο κλασσικό του έργο Small is beautifull και ο Amitai Etzioni στις ΗΠΑ). Στην Ελλάδα, παρεμφερείς αντιλήψεις, συσχετιζόμενες και με την μικρή κλίμακα του ελληνικού τόπου, την  φωτεινή κοινοτική ιστορία του Ελληνικού Μεσαίωνα και την ακόμη φωτεινότερη του αρχαιοελληνικού άστεως, ανέπτυξαν οι Κοινοτιστές σε όλη την διάρκεια του περασμένου αιώνα. 

Οι διανοητές αυτοί, Έλληνες και ξένοι, στις διάφορες θεωρίες που ανέπτυξαν,  δεν επιδιώκουν την εγκαθίδρυση μίας ακόμα ουτοπίας. Δεν αναιρούν την νεωτερικότητα, δεν απορρίπτουν την αστική κοινωνία,  δεν επιδιώκουν την βίαιη αντικατάσταση του καπιταλισμού με κάποια άλλη έτοιμη άνωθεν συνταγή, ούτε την επανάσταση του προλεταριάτου και την ισοπεδωτική εφαρμογή κάποιου υπαρκτού σοσιαλισμού. 

Δέχονται το ευρύτερο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας και του παγκοσμίου εμπορίου, και επιχειρούν την προσπέλασή του με τα εδώδιμα συγκριτικά πλεονεκτήματα και ήθη που προκύπτουν από την λιτή διαβίωση και την ανάγκη στενής συνεργασίας που επιβάλλουν οι περιορισμένοι πόροι.

Προάγουν την συνέργεια στην επιχειρηματικότητα, την συμμετοχή όλων στα κέρδη και στις ζημίες και την υψηλή παραγωγικότητα που εξ αυτής προκύπτει, την συλλογική ευφυία που εκτινάσσει την εφευρετικότητα, την επιδίωξη του κοινού ωφέλους ως προϋπόθεσης και του ατομικού, την αξιοκρατία και την αριστεία ως βάσεις μεγιστοποίησης και της συλλογικής ευημερίας, την κοινωνική δικαιοσύνη που συνδυάζεται με την εγκράτεια και στην στροφή σε άϋλα αγαθά. 

Πρότυπο των σύγχρονων διανοητών που αναζητούν την οικοδόμηση όχι μίας ακόμα ουτοπίας αλλά μίας πιο βιώσιμης, λειτουργικής και ανθρώπινης δομής σε παγκόσμιο επίπεδο είναι το αρχαιοελληνικό άστυ. Πολιτική του έκφραση η άμεση (με τα σημερινά δημογραφικά μεγέθη, πιό στοχαστικά και πιο περίπλοκα άμεση αλλά στην ουσία της άμεση) δημοκρατία. Πλαίσιο για την πραγμάτωση ενός ευτυχούς βίου η μικρή κλίμακα. Πεδίο ατομικής λύτρωσης η διασταύρωση των διαπροσωπικών σχέσεων. 

Αποκλείονται από ένα τέτοιο πλαίσιο αυταρχισμοί, αυθεντίες, γκουρού και σατράπες, δημαγωγοί και λαϊκιστές,  ως υπερνικημένοι από την ίδια την εξέλιξη του σύγχρονου πολιτισμού. 

Το διαδίκτυο και γενικά η σύγχρονη τεχνολογία συνάδουν απροσδόκητα με την δυνατότητα υλοποίησης μίας κοινωνικής οργάνωσης πιο δημοκρατικής αλλά και οικονομικά πιο αποτελεσματικής. 

Ενδιαφέρουσα θα ήταν η πειραματική εφαρμογή των κοινοτικών και αμεσοδημοκρατικών αρχών σε μικρές ομάδες, όπως σχολικά πενταμελή συμβούλια, διοικητικά συμβούλια μη κερδοσκοπικών και μη επαγγελματικών σωματείων, συνεταιριστικών οργανώσεων, συλλόγων, ακόμη και συντακτικές επιτροπές περιοδικών. Με στόχο την συνέπεια λόγου και έργου.

    Print       Email

You might also like...

Επίκαιρο σχόλιο

Read More →