Loading...
You are here:  Home  >  ΑΦΙΕΡΩΜΑ  >  Current Article

Το θεμελιώδες και μη παρακάμψιμο ανθρωπολογικό πρόβλημα

By   /   Απρίλιος 4, 2016  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το θεμελιώδες και μη παρακάμψιμο ανθρωπολογικό πρόβλημα

    Print       Email

 

Το θεμελιώδες και μη παρακάμψιμο ανθρωπολογικό πρόβλημα

♦ του Μελέτη Μελετόπουλου

η ρίζα του προβλήματος ανάγεται στο 1974

Οι μεγαλύτεροι θυμούνται την Μεταπολίτευση του 1974 και τις δραματικές συνθήκες υπό τις οποίες αυτή πραγματοποιήθηκε.

Την εγκληματική απόπειρα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου που οργάνωσε η χούντα του Ιωαννίδη, που έδωσε το πρόσχημα στην Τουρκία να εισβάλει και να καταλάβει το βόρειο τμήμα της Κύπρου.

Την ανανδρία που επέδειξε το στρατιωτικό καθεστώς της Αθήνας, που δεν αντιστάθηκε στους εισβολείς και άφησε την Κύπρο ανυπεράσπιστη στις βαρβαρικές ορδές.

Την εγκαθίδρυση της αβασίλευτης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Το ερώτημα που τίθεται, όμως, είναι εάν κατά την Μεταπολίτευση έγιναν λάθη και παραλείψεις, που οι συνέπειές τους φτάνουν μέχρι την σημερινή χρεωκοπία της χώρας μας. Αν, δηλαδή, ο τρόπος με τον οποίο εγκαθιδρύθηκε η δημοκρατία του 1974 ευθύνεται για την σημερινή συνολική κατάρρευση.

Η στρατιωτική χούντα, λοιπόν, η ίδια που ανέτρεψε τους πολιτικούς το 1967, τους κάλεσε πίσω έντρομη, μόλις ο Αττίλας εισέβαλε στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου του 1974. Μετά από μακρά σύσκεψη υπό την προεδρία του στρατηγού Γκιζίκη, διορισμένου προέδρου του στρατιωτικού καθεστώτος, εκλήθη ο Κ. Καραμανλής από το Παρίσι.

Στις 24 Ιουλίου την νύχτα, ο Καραμανλής σχημάτισε την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, με υπουργούς βασικά πολιτευτές της προδικτατορικής ΕΡΕ  (Ράλλης, Αβέρωφ, Στράτος, Παπακωνσταντίνου, Γκίκας, Τσάτσος, Λάσκαρης κλπ.) και κάποιους της Ενώσεως Κέντρου (Μαύρος, Πεσματζόγλου, Αθ. Κανελλόπουλος, Κουλουμπής), μαζί με λίγους αντιστασιακούς (Πρωτόπαππας, Μαγκάκης) και τεχνοκράτες (Ζολώτας).

Στην συνέχεια, στις εκλογές που ακολούθησαν, τα δύο τότε μεγάλα κόμματα, η ΝΔ και η Ένωση Κέντρου, στελεχώθηκαν από το προ-απριλιανό στελεχιακό δυναμικό τους.  Ήταν μία νεκρανάσταση του προδικτατορικού καθεστώτος, και όχι η ριζική πολιτική ανανέωση που απαιτούσε η συγκυρία.

Πίσω από τον Καραμανλή στοιχήθηκε έτσι όλος ο παλαιός πολιτικός κόσμος, που επανήλθε μαζικά στο προσκήνιο. Υπήρχαν ασφαλώς έντιμοι και ικανοί, αλλά μαζί τους επανέκαμψε και ο εσμός των παλαιοκομματικών και των φαύλων, όλων όσων ευθύνονταν για την παρακμή και την εκτροπή του κοινοβουλευτισμού κατά την δεκαετία του ΄60, και που τώρα αισθάνονταν «δικαιωμένοι» λόγω της  εθνικής τραγωδίας που προκάλεσαν οι συνταγματάρχες.

Ασφαλώς το 1974 η χώρα απαλλάχθηκε από μία δικτατορία, ασφαλώς εγκαθιδρύθηκαν δημοκρατικοί θεσμοί, ασφαλώς στο δημοψήφισμα ο λαός αποφάσισε κυρίαρχα για το πολιτειακό του μέλλον, ασφαλώς εγκαθιδρύθηκε ένα πλαίσιο ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ασφαλώς δρομολογήθηκε η ένταξη της Ελλάδας την ευρωπαϊκή οικογένεια. Αλλά οι θεσμοί χωρίς τα κατάλληλα πρόσωπα γρήγορα αχρηστεύονται. Και τα πρόσωπα που εκλήθησαν να υπηρετήσουν όλα αυτά, είχαν άλλες προδιαγραφές και άλλες σκοπιμότητες.

Διότι οι πολιτικοί που επανήλθαν στην εξουσία το 1974, ενώ είχαν την ευκαιρία να κάνουν αυτοκριτική, να αλλάξουν νοοτροπία και να εκσυγχρονισθούν, αντιθέτως (και όπως πολύ χαρακτηριστικά γράφει για την παλινόρθωση των Βουρβώνων στην Γαλλία ο Αντρέ Μωρουά) «δεν διδάχθηκαν τίποτα, δεν μετανόησαν για τίποτα».

Γεμάτοι αλαζονεία και αυταρχισμό, πολιτεύθηκαν ξανά με τις γνωστές μεθόδους τους, ανάστησαν τα πελατειακά τους δίκτυα και τις παλαιοκομματικές τους μεθόδους, επανέφεραν την οικογενειοκρατία και την ευνοιοκρατία, και βεβαίως την βαθειά τους απέχθεια για τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της οικονομίας.

Ούτε ίχνος αυτοκριτικής δεν ακούστηκε από κανέναν τους, για την πολιτεία τους κατά την δεκαετία του ΄60, για το γεγονός ότι οδήγησαν τότε την δημοκρατία σε αποσύνθεση και παρέδωσαν την χώρα στην στρατιωτική χούντα. Ούτε ίχνος αλλαγής στον τριτοκοσμικό τρόπο με τον οποίον πολιτεύονταν και κυβερνούσαν.

Το βασικό τους μέλημα υπήρξε και πάλι, όπως και στο παρελθόν, η διασφάλιση της τοπικής πολιτικής τους βάσης, η εξυπηρέτηση των πελατειακών τους δικτύων, οι διορισμοί, τα ρουσφέτια, η προώθηση των συγγενών και ευνοουμένων τους, ο αποκλεισμός των ικανών και ευφυών ώστε να μην υπάρχει ανταγωνισμός και να μην γίνονται δυσάρεστες συγκρίσεις.

Η μοναρχία καταργήθηκε, αλλά την θέση της πήραν οι κληρονομικές δυναστείες πολιτευτών, οι γόνοι των οποίων κατέρχονται στο στημένο παιχνίδι του κοινοβουλευτισμού με πλήθος πόρων, ώστε ο απλός υποψήφιος να είναι αδύνατον να τους ανταγωνισθεί. Η διαφθορά, η διαπλοκή, η αναξιοκρατία, η βαλκανικού τύπου αντίληψη της πολιτικής διαδικασίας, έδωσαν τελικά το στίγμα.

η θεμελιώδης αντίφαση

Δηλαδή, οι δομές της δημοκρατίας του 1974 εγκαθιδρύθηκαν με τέτοιον τρόπο, ώστε υπονόμευσαν τελικά και την ίδια την ένταξη της χώρας στο ευρωπαϊκό περιβάλλον, που  το κατεστημένο της μεταπολίτευσης έθεσε ως κύριο στόχο του. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1979 και στην Ευρωζώνη το 2002 απαιτούσε βαθειές διοικητικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που η φαυλοκρατική ολιγαρχία της μεταπολίτευσης δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει, γιατί θα έπρεπε να σταματήσει να διορίζει, να διακινεί «μαύρο χρήμα», να ελέγχει την δικαιοσύνη, να συντηρεί εικονικά πανεπιστήμια. Δηλαδή το ίδιο το πολιτικό σύστημα δεν ήταν και δεν είναι διατεθειμένο να υπηρετήσει τον κεντρικό του στόχο, την θέση της Ελλάδας στην ΕΕ.

Τότε, όμως, γιατί επελέγη και διακομματικά στηρίχθηκε από την φαυλοκρατία της Μεταπολίτευσης η «ευρωπαϊκή προοπτική»; Γιατί, όπως έλεγε ο αξέχαστος Παναγιώτης Κονδύλης, το ανίκανο πολιτικό σύστημα ήθελε «άλλοι να μας τρέφουν και άλλοι να υπερασπίζονται τα σύνορά μας», δηλαδή ήθελε έναν  εξωτερικό κηδεμόνα και προστάτη, που να διασφαλίζει την  απρόσκοπτη εσωτερική κυριαρχία του με ξένα χρήματα.

Επομένως, αυτό που δεν έγινε τον Ιούλιο του 1974, ήταν η ίδρυση ενός σύγχρονου πολιτικού καθεστώτος και η ανάδειξη ενός ικανού και ακέραιου ανθρώπινου δυναμικού που θα πραγματοποιούσε τον πολιτικό και διοικητικό εκσυγχρονισμό της χώρας και θα εγγυάτο την πραγματική και όχι εικονική ένταξή μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Ασφαλώς έχει τεράστιες ευθύνες ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού, που «βολεύτηκε» σε ένα πλαίσιο προσοδοφόρας κρατικοδίαιτης ανευθυνότητας (διορισμοί, ποικίλες επιδοτήσεις και «προγράμματα», παροχές και μηδενική παραγωγικότητα και πρωτοβουλία) και επί δεκαετίες ανεδείκνυε τα «κατάλληλα» πρόσωπα που συντηρούσαν και αναπαρήγαγαν αυτήν την δομή.

Ακόμα χειρότερα, οι ψηφοφόροι επέδειξαν τυφλή εμπιστοσύνη σε πρόσωπα εμφανώς ακατάλληλα, πλην κληρονόμους πολιτικών δυναστειών. Για τους οποίους ισχύει το βασικό επιχείρημα εναντίον της μοναρχίας: ότι τα επιτυχημένα γονίδια δεν κληρονομούνται πάντοτε.

ένα παράδειγμα

Κορυφαίο παράδειγμα: οι Έλληνες ψηφοφόροι άκουσαν, τον Οκτώβριο του 2009, την φράση «Λεφτά υπάρχουν» από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον πίστεψαν, και έσπευσαν μαζικά να τον εκλέξουν πρωθυπουργό.

Και ιδού το αποτέλεσμα: με το τελευταίο του βιβλίο: Τρόϊκα- ο δρόμος προς την καταστροφή, εκδόσεις Νέα Σύνορα], ο Μιχάλης Ιγνατίου    αποκαλύπτει ότι στις 21 Νοεμβρίου του 2009, λίγο μετά τις εκλογές,  προσεφέρθη στον τότε (νεοεκλεγέντα με μεγάλη πλειοψηφία) πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου από τον τότε πρόεδρο του Eurogroup Γιουνκέρ και τον επίτροπο Αλμούνια, σχέδιο σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας χωρίς προσφυγή στο ΔΝΤ! Μάλιστα, ο Ντομινίκ Στρώς Καν, τότε επικεφαλής του ΔΝΤ, ενεθάρρυνε τον Παπανδρέου να δεχθεί το σχέδιο και να αποφύγει τον  ΔΝΤ, γνωρίζοντας τι θα ακολουθούσε.

Σύμφωνα με τον Ιγνατίου, ο  Παπανδρέου ούτε κάν απάντησε στην πρόταση των Γιουνκέρ-Αλμούνια-Τρισέ, που του μετέφεραν με θετική εισήγηση ο τότε υπουργός Οικονομικών και ο διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, και προχώρησε στην επιλογή της προσφυγής στο ΔΝΤ και στο μνημόνιο. Μάλιστα, σύμφωνα με το παραπάνω σενάριο, διογκώθηκε το έλλειμμα για να δικαιολογηθεί το επείγον του πράγματος. Ακολούθησε η ανακοίνωση του Καστελλόριζου και τα υπόλοιπα τα ξέρουμε.

Τι θα ήταν ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου, αν ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος, με τα χαρακτηριστικά και τα ατομικά προσόντα που θα διαθέτει, ονομαζόταν φερ’ ειπείν Γιώργος Ανδρέα Παπαγεωργίου; Ή Παπαδημητρίου; Ο αναγνώστης καλείται με την φαντασία του να σκεφθεί ποιό επάγγελμα θα του ταίριαζε αν δεν ήταν γυιός του Ανδρέα Παπανδρέου και εγγονός του Γεωργίου Παπανδρέου. Καθώς έχει σπουδάσει Κοινωνιολογία, εγώ προσωπικά νομίζω ότι θα ήταν ένας συμπαθής ερευνητής κάποιου ινστιτούτου μεταναστευτικής πολιτικής. Οπότε: ο μεν Γιώργος θα ήταν ευτυχής περιοριζόμενος σε κάποιο επάγγελμα που θα του ταίριαζε περισσότερο, ενώ εμείς θα είχαμε γλυτώσει το Μνημόνιο, την Ύφεση και την Ανεργία.

Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να κάνουν αυτοκριτική και να ξανασκεφθούν τις τραγικές συνέπειες που έχει το κληρονομικό κριτήριο στην επιλογή των κυβερνητών αυτής της χώρας.

οι συνέπειες στην ποιότητα του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων

Ηγέτες ανεπαρκείς μοιραίο είναι να περιστοιχίζονται από συνεργάτες ανεπαρκέστερους. Και πράγματι, οι περισσότεροι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης απεχθάνονταν τις προσωπικότητες και επέλεγαν συστηματικά αυλοκόλακες. Οπότε γενικεύθηκε ο τύπος του Μαυρογυαλούρου, που υπήρξε μοιραίος για την διακυβέρνηση αυτού του τόπου και τελικά τον οδήγησε στην χρεωκοπία.

Πράγματι, τα τελευταία σαράντα χρόνια, οι περισσότεροι βουλευτές περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και της νύχτας τους ασχολούμενοι με ρουσφέτια, ενώ οι υπουργοί δεν έβρισκαν τον χρόνο να συνεργαστούν με τα στελέχη του υπουργείου τους και τους συμβούλους τους, γιατί έπρεπε να εξυπηρετήσουν τους ψηφοφόρους τους.

Ρουσφέτια στα όρια ή και εκτός νομιμότητας, δημαγωγικός λαϊκισμός, κολακεία των πάντων, αναντιστοιχία λόγων και έργων, πρόταξη του προσωπικού και κομματικού συμφέροντος, ακατάσχετη φλυαρία στα τηλεπαράθυρα των ΜΜΕ, προχειρότητα στην διεκπεραίωση των κοινοβουλευτικών και υπουργικών καθηκόντων, αποφυγή της κουραστικής μελέτης των νομοσχεδίων και των υπηρεσιακών εγγράφων, λογιστική αδιαφάνεια και προεκλογικές εκστρατείες με αδήλωτους πόρους, αύξηση των περιουσιακών στοιχείων κατά την διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας, απροκάλυπτη οικογενειοκρατία και ευνοιοκρατία άρα εξ ορισμού αναξιοκρατία, τακτοποίηση συγγενών και φίλων στο δημόσιο, διορισμός συζύγων και θυγατέρων σε βουλευτικά και υπουργικά γραφεία, στενές σχέσεις με επιχειρηματίες, και πλήρης άγνοια των κανόνων λειτουργίας ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους.

Το δε πιο εξοργιστικό είναι ότι κορυφαίοι εκπρόσωποι αυτού του μοντέλου υπήρξαν πανεπιστημιακοί καθηγητές, αλλά και διάφοροι διαπρύσιοι ευρωπαϊστές και δήθεν εκσυγχρονιστές.

Αυτό που δεν υπήρξε, τα τελευταία τριάντα ή σαράντα χρόνια, ήταν σοβαροί, ανιδιοτελείς και ακέραιοι, σκληρά εργαζόμενοι υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος, που να είναι σε θέση να επιλύσουν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, να προλάβουν δυσάρεστες καταστάσεις, να διαχειριστούν έντιμα και αποτελεσματικά την δημόσια περιουσία, να στηρίξουν την κοινωνική συνοχή και να προστατεύσουν το εθνικό συμφέρον. Τέτοιοι άνθρωποι θεωρήθηκαν επικίνδυνοι για τις ισορροπίες της φαυλοκρατίας και λοιδωρήθηκαν ως «παρωχημένοι», «εξωπραγματικοί», «γραφικοί», ενώ τα λαμόγια με τις αστραφτερές γραββάτες της μόδας, οι «τσάτσοι», οι ελεγχόμενοι, οι γαμπροί, οι κληρονόμοι και οι παρακοιμώμενοι της φαυλοκρατίας ήταν οι ενδεδειγμένοι για να ασκούν την διακυβέρνηση. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

Τώρα που η χώρα πρέπει να ξαναστηθεί από την αρχή, οι διαφόρων αποχρώσεων εκπρόσωποι της φαυλοκρατίας, γηραιότεροι και νεώτεροι, καλούνται να σιωπήσουν οριστικά και να αποχωρήσουν από το προσκήνιο. Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας απαιτεί άλλο, εντελώς διαφορετικό είδος πολιτικών, εντελώς διαφορετικό είδος ανθρώπων.

ποιός είναι ο νέος τύπος πολιτικού που χρειάζεται η Ελλάδα για να αναγεννηθεί;

Βρισκόμαστε αναμφίβολα σε μία μεταβατική φάση προς μία νέα περίοδο, με ακόμα ασαφή χαρακτηριστικά. Και εν τω μεταξύ έχει συμβεί, χωρίς να το έχουμε καλά-καλά συνειδητοποιήσει, ένας μεγάλος κοινωνιολογικός μετασχηματισμός. Ολόκληρη η παλαιά κοινωνικοπολιτική και η συναφής ιδεολογική δομή έχει καταρρεύσει, το μοντέλο του τεράστιου, πελατειακού, γραφειοκρατικά δομημένου και διεφθαρμένου κράτους, που δεν παρήγαγε τίποτε και ζούσε με δανεικά τρώγοντας τις σάρκες του και υποθηκεύοντας το μέλλον του, χρεωκόπησε. Και μαζί του κατέρρευσαν και οι πολιτικές δυνάμεις που το χρησιμοποιούσαν ως εργαλείο πολιτικής κυριαρχίας και οικονομικής ισχύος, διορίζοντας τους ψηφοφόρους τους και διαπλεκόμενες με τους χρηματοδότες τους.

Με το μνημόνιο καταστράφηκε η μεσαία τάξη, οι επιχειρηματίες, οι ιδιοκτήτες ακινήτων και οι μισθωτοί. Ενώ τα ασθενέστερα στρώματα βρίσκονται ήδη κάτω από το όριο της φτώχειας. Τα υπολείμματα της βιοτεχνίας και της βιομηχανίας έχουν ήδη εξαλειφθεί ή έχουν μεταφέρει την έδρα τους σε χώρες με χαμηλότερο φορολογικό συντελεστή, ενώ η μετανάστευση έχει προσλάβει μαζικές διαστάσεις, αντίστοιχες με αυτές που είχε στα τέλη του 19ου αιώνα και στην περίοδο μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Η ανόρθωση της κατεστραμμένης χώρας είναι το κυριώτερο καθήκον της γενιάς μας. Αλλά δεν συζητάμε γιά παλινόρθωση του οικτρού μοντέλου της Μεταπολίτευσης, με μερικές επιφανειακές παραλλαγές. Η σωτηρία της χώρας μας απαιτεί εντελώς άλλου είδους πολιτική ηγεσία, με ριζικά διαφορετικά αντανακλαστικά, νοοτροπία, συμπεριφορά.

Οι τριτοκοσμικές οικογενειακές «δυναστείες», οι διαπλεκόμενοι με ύποπτα συμφέροντα πολιτευτές, οι αλαζόνες που περιφρονούσαν επιδεικτικά τον νόμο, οι αυταρχικοί και υπερσυγκεντρωτικοί σατραπίσκοι, οι «αυλές» κολάκων και ευνοουμένων, οι «επικοινωνιολόγοι» που βάφτιζαν το ψάρι κρέας, οι ημιμαθείς, οι κομματάρχες και Μαυρογυαλούροι που υπόσχονταν «γιοφύρια και ποτάμια», οι «σοβαροί» που κατηγορούσαν με γελοίο καθησυχαστικόν ύφος ως «υπερβολικούς» όσους έβλεπαν ότι έρχεται η κρίση, οι δωρολήπτες οικιακών συσκευών, οι φιλοξενούμενοι στα pay-roll πολυεθνικών, οι δογματικοί ξερόλες, οι τηλεοπτικές γλάστρες, τα λαμόγια και τα προϊόντα κομματικών σωλήνων, όλοι αυτοί έχουν έναν και μόνον προορισμό: τον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Οι άνθρωποι που θα ανορθώσουν την χώρα από τα ερείπια, θα πρέπει να έχουν παιδεία, όραμα, ηθική ακεραιότητα, εμπειρία από την πραγματική ζωή, εποπτεία του διεθνούς περιβάλλοντος, θα λαμβάνουν αποφάσεις μετά από συλλογικές διαδικασίες δημιουργικού διαλόγου, θα έχουν  επίγνωση των αδυναμιών τους και των γνωστικών τους κενών, θα συμβουλεύονται ειδικούς, θα διακρίνονται από πατριωτισμό, ανθρωπισμό, έμπρακτη δημοκρατικότητα και κοινωνική ευαισθησία, θα μιλούν λίγο, θα εργάζονται σκληρά και θα διαβιούν σεμνά για να μην προκαλούν. Και δεν θα μπερδεύουν τον ιδιωτικό τους βίο με τον δημόσιο.

Ριζική Πολιτική Μεταρρύθμιση

Η ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ έχει πολλάκις δημοσιεύσει συνολική πρόταση για μία μείζονα πολιτειακή ανασύνταξη, μέσω Συντακτικής Συνέλευσης και νέου Συντάγματος. Πολλά από τα μέτρα που προτείνονται μπορούν να εφαρμοσθούν και με απλούς νόμους. Αλλά μία τέτοια σχετικά απλή διαδικασία εγκυμονεί έναν σοβαρό κίνδυνο ακύρωσής της και παλινδρόμησης, διότι οι απλοί νόμοι όσο εύκολα ψηφίζονται άλλο τόσο εύκολα ανατρέπονται με σχετική πλειοψηφία βουλευτών μέσα στην βουλή, εν απουσία του λαού.

Αντιθέτως, η κατοχύρωση της Ριζικής Πολιτικής Μεταρρύθμισης με άμεση προσφυγή στην λαϊκή κυριαρχία, δηλαδή Συντακτική Συνέλευση και νέο Σύνταγμα είναι απαραίτητη διαδικασία ώστε το failed-state να γίνει πραγματικό κράτος. Πέρασε η εποχή των μπαλωμάτων, τώρα η χώρα βρίσκεται σε οριακό σημείο με κίνδυνο διάλυσης, και η λογική της οβίδειας μεταμόρφωσης (αλλάζουμε το εξωτερικό και διατηρούμε την ουσία), που θα μπορούσε ενδεχομένως να λειτουργήσει προ δεκαετίας, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Κάθε λαός έχει το απαράγραπτο δικαίωμα να ανασυνταχθεί πολιτειακά εκ του μηδενός. Η πρόβλεψη περί «μη αναθεωρητέων» διατάξεων του Συντάγματος, οχυρό των συντηρητικών δυνάμεων που απεχθάνονται την λαϊκή κυριαρχία, είναι βαθειά αντιδημοκρατική και απουσίαζε εντελώς από την μόνη πλήρη και πραγματική δημοκρατία, την αρχαιοελληνική. Εκεί υπήρχε μόνον η φράση «έδοξε τη Βουλή και τω Δήμω».

Αλλά ακόμα και αν εισακουσθούν οι «φόβοι» των τυπολατρών, υπάρχει τρόπος απολύτως συνταγματικός να πραγματοποιηθεί Συντακτική Διαδικασία. Εφ’ όσον το παρόν Σύνταγμα προβλέπει την δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος επί κρισίμου εθνικού θέματος, να τεθεί σε δημοψήφισμα η σύγκληση συντακτικής συνελεύσεως. Εκτός αν το πολιτικό σύστημα θεωρεί ότι υπάρχουν όρια στο περιεχόμενο των δημοψηφισμάτων, οπότε η συζήτηση μετατίθεται σε διαφορετικό πεδίο.

Η  Δημοκρατία της Μεταπολίτευσης έχει σήμερα εκφυλισθεί σε μία κληρονομική ολιγαρχία με τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά, που οδήγησε την χώρα στην συνολική χρεωκοπία. Η έξοδος από την κρίση και η ανασυγκρότηση του Ελληνικού κράτους προϋποθέτει θεσμικές ανατροπές και εγγυήσεις ότι δεν θα υπάρξει ξανά εκτροπή της δημοκρατίας σε ολιγαρχικά, κληρονομικά και φαυλοκρατικά φαινόμενα. Θεσμική βάση της ανασυγκρότησης αποτελεί η εκπόνηση νέου συντάγματος  στην βάση της ριζικής διάκρισης των εξουσιών και του άμεσου ελέγχου και ανάδειξης της εξουσίας από τον λαό. Τα κυριώτερα στοιχεία ενός νέου, πραγματικά δημοκρατικού συντάγματος πρέπει να είναι τα ακόλουθα:

-άμεση εκλογή προέδρου με εκτελεστικές εξουσίες από τον λαό, με πενταετή, με προεδρική θητεία άπαξ ανανεώσιμη-.

-ο πρόεδρος θα διορίζει τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, που θα είναι διακεκριμένες προσωπικότητες της ελληνικής κοινωνίας και της ομογένειας-οι υπουργοί θα ασχολούνται αποκλειστικά με την επίλυση των προβλημάτων και όχι με την επανεκλογή τους.

-ασυμβίβαστο των ιδιοτήτων βουλευτού-υπουργού, και μετά την λήξη της υπουργικής θητείας, διότι οι βουλευτές που, σύμφωνα με το σημερινό καθεστώς, υπουργοποιούνται,  μεταβάλλουν τα υπουργεία σε ρουσφετολογικά κέντρα και δεν ασχολούνται με τα προβλήματα του κράτους.

-η Βουλή θα ασχολείται αποκλειστικά με νομοθετικές αρμοδιότητες και δεν θα αποτελεί λόχο κομματικών στελεχών με κομματική πειθαρχία, αλλά σώμα ανεξάρτητων και αδιάφθορων διακεκριμένων προσωπικοτήτων, που θα νομοθετούν ελεύθερα με γνώμονα τον ορθό λόγο και το δημόσιο συμφέρον.

-θα καταργηθούν τα  απαράδεκτα βουλευτικά προνόμια, η ασυλία για ποινικές υποθέσεις και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών-ο αριθμός τους θα μειωθεί στους 200 και θα εκλέγονται με μεικτό σύστημα στενής περιφέρειας-εθνικής λίστας επικρατείας, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι εκλογικές δαπάνες άρα η διαπλοκή.

-θα θεσπιστούν προϋποθέσεις εκλογιμότητας των βουλευτών: λευκό ποινικό μητρώο, εκπλήρωση στρατιωτικής θητείας ή νόμιμη απαλλαγή, υποχρεωτική αναφορά επαγγελματικής προϋπηρεσίας και περιουσιακής κατάστασης υποψηφίων στο ψηφοδέλτιο-κλιμάκια του Ελεγκτικού Συνεδρίου θα εγκατασταθούν σε όλα τα υπουργεία και την Βουλή και θα ελέγχουν τα πόθεν έσχες των βουλευτών.

-η ηγεσία της Δικαιοσύνης θα εκλέγεται από τους ίδιους τους δικαστές.

-επίσης απαιτούνται μέτρα γενικώτερης ανασυγκρότησης του κράτους, με τον συνταγματικό προσδιορισμό του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων ως σταθερού ποσοστοού επί του πληθυσμού (π.χ. 2%), την συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας,  την ίδρυση πρότυπων σχολείων σε κάθε νομό της χώρας, την επαναφορά της διετούς στρατιωτικής θητείας σε όλα τα όπλα και την ριζική μεταβολή του περιεχομένου της, βασικά κίνητρα για την υπογεννητικότητα, και άμεση υιοθέτηση της ευρωπαϊκής οδηγίας για την μετανάστευση, που προσδιορίζει συγκεκριμένο αριθμό εισακτέων μεταναστών κατ’ έτος και απαγόρευση της λαθρομετανάστευσης.

Ασφαλώς αυτά τα μέτρα αποτελούν ένα πρώτο αλλά αποφασιστικό βήμα, που θα διαρρήξει τον γόρδιο δεσμό του ολιγαρχικού και φαυλοκρατικού παλαιοκομματισμού, του διεφθαρμένου και ανίκανου εσμού, που δημιούργησε αυτό το έκτρωμα, αυτό που ο Κοσμάς Αιτωλός περιέγραψε προφητικά, χωρίς να το έχει αντικρύσει, «ψευτο-ρωμέϊκο».

    Print       Email

About the author

You might also like...

Μπορεί το failed-state να γίνει κράτος;

Read More →