Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Τι δεν έγινε τον Ιούλιο του 1974

By   /   Ιούλιος 30, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι δεν έγινε τον Ιούλιο του 1974

    Print       Email

χουντα-ελλαδα-ιστορια

[30-7-2015]

♦ του Μελέτη Μελετόπουλου*

Β’ ΜΕΡΟΣ 

Ασφαλώς το 1974 η χώρα απαλλάχθηκε από μία δικτατορία, ασφαλώς εγκαθιδρύθηκαν δημοκρατικοί θεσμοί, ασφαλώς στο δημοψήφισμα ο λαός αποφάσισε κυρίαρχα για το πολιτειακό του μέλλον, ασφαλώς εγκαθιδρύθηκε ένα πλαίσιο ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ασφαλώς δρομολογήθηκε η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Αλλά τα πρόσωπα που εκλήθησαν να υπηρετήσουν όλα αυτά, είχαν άλλες προδιαγραφές και άλλες σκοπιμότητες.
Διότι οι πολιτικοί που επανήλθαν στην εξουσία το 1974, ενώ είχαν την ευκαιρία να κάνουν αυτοκριτική, να αλλάξουν νοοτροπία και να εκσυγχρονισθούν, αντιθέτως (όπως γράφει για την παλινόρθωση των Βουρβώνων στην Γαλλία ο Αντρέ Μωρουά) «δεν διδάχθηκαν τίποτα, δεν μετανόησαν για τίποτα». 

Γεμάτοι αλαζονεία και αυταρχισμό, πολιτεύθηκαν ξανά με τις γνωστές μεθόδους τους, ανάστησαν τα πελατειακά τους δίκτυα και τις παλαιοκομματικές τους μεθόδους, επανέφεραν την οικογενειοκρατία και την ευνοιοκρατία, και βεβαίως τη βαθειά τους απέχθεια για τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της οικονομίας.

Ούτε ίχνος αυτοκριτικής δεν ακούστηκε από κανέναν τους, για την πολιτεία τους κατά τη δεκαετία του ’60, για το γεγονός ότι οδήγησαν τότε τη δημοκρατία σε αποσύνθεση και παρέδωσαν τη χώρα στη στρατιωτική χούντα. Ούτε ίχνος αλλαγής στον τριτοκοσμικό τρόπο με τον οποίον πολιτεύονταν και κυβερνούσαν. 

Το βασικό τους μέλημα υπήρξε και πάλι, όπως και στο παρελθόν, η διασφάλιση της τοπικής πολιτικής τους βάσης, η εξυπηρέτηση των πελατειακών τους δικτύων, οι διορισμοί, τα ρουσφέτια, η προώθηση των συγγενών και ευνοουμένων τους, ο αποκλεισμός των ικανών και ευφυών ώστε να μην υπάρχει ανταγωνισμός και να μην γίνονται δυσάρεστες συγκρίσεις. 

Η μοναρχία καταργήθηκε, αλλά τη θέση της πήραν οι κληρονομικές δυναστείες πολιτευτών, οι γόνοι των οποίων κατέρχονται στο στημένο παιχνίδι του κοινοβουλευτισμού με πλήθος πόρων, ώστε ο απλός υποψήφιος είναι αδύνατον να τους ανταγωνισθεί. Η διαφθορά, η διαπλοκή, η αναξιοκρατία, η βαλκανικού τύπου αντίληψη της πολιτικής διαδικασίας, έδωσαν τελικά το στίγμα.

Δηλαδή, οι δομές της δημοκρατίας του 1974 εγκαθιδρύθηκαν με τέτοιον τρόπο, ώστε υπονόμευσαν και την ίδια την ένταξη της χώρας στο ευρωπαϊκό περιβάλλον, που  το κατεστημένο της μεταπολίτευσης έθεσε ως κύριο στόχο του. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1979 και στην Ευρωζώνη το 2002 απαιτούσε βαθειές διοικητικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που η φαυλοκρατική ολιγαρχία της μεταπολίτευσης δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει, γιατί θα έπρεπε να σταματήσει να διορίζει, να διακινεί «μαύρο χρήμα», να ελέγχει τη δικαιοσύνη, να συντηρεί εικονικά πανεπιστήμια. Δηλαδή το ίδιο το πολιτικό σύστημα δεν ήταν και δεν είναι διατεθειμένο να υπηρετήσει τον κεντρικό του στόχο, τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ. 

Τότε, όμως, γιατί επελέγη και διακομματικά στηρίχθηκε από τη φαυλοκρατία της Μεταπολίτευσης η «ευρωπαϊκή προοπτική»; Γιατί, όπως έλεγε ο μακαρίτης Παναγιώτης Κονδύλης, το ανίκανο πολιτικό σύστημα ήθελε «άλλοι να μας τρέφουν και άλλοι να υπερασπίζονται τα σύνορά μας», δηλαδή ήθελε έναν εξωτερικό κηδεμόνα και προστάτη, που να διασφαλίζει την  απρόσκοπτη εσωτερική κυριαρχία του με ξένα χρήματα.

Επομένως, αυτό που δεν έγινε τον Ιούλιο του 1974, ήταν η ίδρυση ενός σύγχρονου πολιτικού καθεστώτος που θα πραγματοποιούσε τον πολιτικό και διοικητικό εκσυγχρονισμό της χώρας και θα εγγυάτο την πραγματική και όχι εικονική ένταξή μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Αυτό πληρώνει η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή.

* Διευθυντής της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)

    Print       Email

About the author

You might also like...

Παρουσίαση του βιβλίου «Ο άρχοντας με τα πολλά πρόσωπα», Παλιά Βουλή, 26/11/17, 12.00 μμ

Read More →