Loading...
You are here:  Home  >  ΑΦΙΕΡΩΜΑ  >  Current Article

Τι ακριβώς εκφράζει σήμερα η Κεντροδεξιά;

By   /   Αύγουστος 31, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι ακριβώς εκφράζει σήμερα η Κεντροδεξιά;

    Print       Email

καραμανλης

♦ του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η συζήτηση για την κεντροδεξιά εξαντλείται σε θεωρητικολογίες και απλουστευτικές γενικότητες, που δεν ακουμπούν στην ουσία των προβλημάτων. Σε τι ακριβώς πιστεύει αυτός ο χώρος και πού θέλει να οδηγήσει την κοινωνία; Όλα τα άλλα δεν είναι παρά περίτεχνες ασκήσεις επί χάρτου, που συγκαλύπτουν την ουσία. Όταν είχε γίνει η τελευταία δοκιμασία επιλογής αρχηγού της παράταξης, μετά την παταγώδη αποτυχία των εκλογών του 2009, και πάλι το πρόβλημα είχε συγκαλυφθεί. 

Ουδείς είχε αναζητήσει τα πραγματικά αίτια εκείνης της ήττας. Και η επιλογή του καινούργιου αρχηγού είχε αναζητηθεί σε υποτιθέμενες καθαρές ιδεολογικές προδιαγραφές, που θα οδηγούσαν την παράταξη και πάλι στις ρίζες της. Αναζητήθηκε μια έκφραση σε προδιαγραφές γνήσια «δεξιές». Κι εκλέχθηκε αρχηγός με στόχο να αναδείξει τις πατροπαράδοτες ρίζες του χώρου. Διότι, υποτίθεται, η προηγούμενη κυβέρνηση (του Κ. Καραμανλή) είχε αποτύχει, διότι είχε αποκλίνει από τις αρχές αυτές. Ουδέποτε όμως ψάχθηκαν να εντοπισθούν ποιές ακριβώς είναι οι αρχές αυτές. Και η νέα ηγεσία κατρακύλησε στα ίδια λάθη και σε παρόμοια αδιέξοδα. Που αντικατοπτρίστηκαν στις κυβερνητικές της επιλογές. 

Ποιές είναι, λοιπόν, ακριβώς αυτές οι ρίζες; Στην ουσία, η κυβερνητική ΝΔ ουδέποτε υπήρξε φιλελεύθερο κόμμα. Από τα χρόνια του Κωνσταντίνου Καραμανλή ακόμη, αυτό που διέπνεε τις πολιτικές της επιλογές ήταν ένας παραδοσιακός αντι-φιλελεύθερος, αλλά αξιοπρεπής και πάντα δημοκρατικός, συντηρητισμός. Με άλλα λόγια, η ΝΔ υπήρξε και συνέχισε πάντα να είναι ένα κόμμα του δημόσιου τομέα. Βλέποντας πάντα, άλλοτε με λιγώτερη κι άλλοτε με μεγαλύτερη καχυποψία την αγορά και την επιχειρηματική δράση, υπήρξε πάντα μεγάλος θιασώτης των δραματικών κυβερνητικών παρεμβάσεων στην οικονομία και την κοινωνία.  Η εξαγγελία «νέων μέτρων» υπήρξε πάντα το οξυγόνο της πολιτικής της πρακτικής και η πατερναλιστική της στάση απέναντι σε κοινωνία και οικονομία χρωμάτιζε διαχρονικά το μωσαϊκό των ιδεολογικο-πολιτικών της αξιών. Μικρό διάλειμμα σημειώθηκε στις πρακτικές αυτές στην διάρκεια της ηγεσίας Κων. Μητσοτάκη, δίχως όμως το κόμμα πραγματικά να απαγκιστρωθεί οριστικά από τις νοοτροπίες αυτές. Ο τότε αρχηγός είχε χαρακτηρισθεί σκωπτικά σαν προσωρινής διάρκειας σώγαμπρος. Γι αυτό και η παράταξη επανήλθε σχεδόν αμέσως στα παλιά, μόλις τα ηνία του κόμματος πέρασαν και πάλι στα χέρια νέο-καραμανλικών ηγεσιών (Έβερτ, Κ. Καραμανλή).

Η ΝΔ υπήρξε πάντα παράταξη του μεγάλου κράτους. Κρατικοποιήσεις, ασφυκτικοί έλεγχοι των αγορών, διοικητικές παρεμβάσεις σε όφελος συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, μέχρι και ίδρυση προστατευόμενων επαγγελμάτων με αποφάσεις από πάνω, χαρακτήρισαν την πολιτική της διαδρομή. Γι αυτό και το όποιο σοσιαλιστικό ιντερμέτζο δεν ξένισε ιδιαίτερα τον δεδομένο εθνικό κοινωνικό ιστό. Το ΠΑΣΟΚ πέρασε και ενσωματώθηκε – δεν συντάραξε ούτε και ανέτρεψε.

Η επανάκαμψη της ΝΔ στην εξουσία μετά το 2004, δεν άλλαξε αυτήν την ροπή. Με μια ουσιώδη διαφορά. Μεγάλωσε θεαματικά τα δημόσια χρέη. Τα δημιουργημένα, πλέον, τότε, κρατικά δεδομένα δεν μπορούσαν να συντηρήσουν μια παραδοσιακή συντηρητική πολιτική παρά μόνον με καινούργιο δανεισμό. Εκτός αν η κυβέρνηση επέλεγε την φιλελεύθερη ρήξη. Που θα απέτρεπε μεν την επερχόμενη χρεωκοπία, θα ξένιζε όμως την στελεχιακή βάση και θα ξεβόλευε τις παραδοσιακές αντιλήψεις κι αρχές. Εξ ού και ο εξοβελισμός πολλών από εμάς τότε (Ανδριανόπουλος, Μάνος) εκτός κόμματος σαν επικίνδυνων και ακραίων. Η χώρα έτσι οδηγήθηκε στο γκρεμό. Λόγω κρατισμού γενικά και «ήπιας προσαρμογής» ειδικώτερα. 

Ο θαυμαστής του παλαιομοδίτικου ήπιου σοσιαλισμού Γ. Παπανδρέου ήταν αδύνατον να αποφύγει την επίσημη χρεωκοπία. Εξ ού και το πρόγραμμα διάσωσης, η τρόικα, ο κ. Σόιμπλε και το μνημόνιο. Αντί τότε η ΝΔ να αλλάξει ρότα και να αγκαλιάσει τον απαραίτητο μεταρρυθμιστικό εκσυγχρονισμό, ξανακύλησε στα παλιά. Ανακάλυψε την παλαιομοδίτικη δεξιά, την νοσταλγία του παραδοσιακού κρατισμού και την παλαιοσυντηρητική εξαγγελία (Ζάππειο 1 και 2) μεγαλώματος δαπανών και της μείωσης εσόδων! Ενός ανέφικτου δηλαδή κοκτέϊλ καταστροφής και βουλιάγματος στο τέλμα του πολιτικά φανταστικού και της ολοκληρωτικής ανυποληψίας. Όταν έφτασε να κερδίσει τις εκλογές, λόγω κλαταρίσματος του ΠΑΣΟΚ και της ευνουχισμένης κυβέρνησης Παπαδήμου,  δεν υπήρξε άλλη επιλογή  από την ολοκληρωτική τούμπα και την προδοσία κάθε ιδεολογικής αρχής και καθαρής πολιτικής αξίας. 

Η ΝΔ κατέρρευσε στις τελευταίες εκλογές όχι επειδή πρόδωσε τις παραδοσιακές πολιτικές της καταβολές αλλά επειδή ακριβώς προσπάθησε να μείνει πιστή σε αυτές! Μαζί βέβαια και με κάποιες στροφές παλαιομοδίτικα δεξιές κι έντονα φοβικές και αντιδραστικές. Επιχείρησε, δηλαδή, με κάθε τρόπο να προστατεύσει τον δημόσιο τομέα της οικονομίας. Και οδηγήθηκε αναγκαστικά σε διάλυση του ιδιωτικού και της αγοράς. Με πάθος υπεραμύνθηκε των παραδοσιακών επιτευγμάτων του χώρου. Δεν πείραξε τις ΔΕΚΟ, δεν ακούμπησε τα κλειστά και προστατευμένα επαγγέλματα, ούτε και χτύπησε το χάος των ασφαλιστικών ταμείων, καθώς και τις ομάδες των ειδικών συμφερόντων που πλέουν σε πελάγη αυθαιρεσίας και φοροδιαφυγής. Έκανε, όμως, μεγάλη ζημιά, πάνω στην προσπάθεια αυτή, στον κοινωνικό κορμό αυτού του πολιτικού χώρου. Με σημαιοφόρο τον σοσιαλδημοκράτη Γιάννη Στουρνάρα, ρήμαξε με φόρους την μεσαία αστική τάξη και συνέτριψε την ατομική ιδιοκτησία. Και φάνηκε τότε ολοκάθαρα πως δύο καρπούζια δεν χωράνε στην ίδια μασχάλη. Συντριβή της μεσαίας τάξης μέσα σε απίστευτη ιδεολογική σύγχυση οδήγησε σε ουσιαστική διάλυση της κεντροδεξιάς πολιτικής παράταξης. 

Και τώρα, τί; Μέσα στον χώρο, η κουβέντα είναι και πάλι για λίγο από τα ίδια. Όμως, στην εξουσία τώρα βρίσκεται η γνήσια Αριστερά. Και ο δημόσιος τομέας δεν βρίσκεται, ούτε θα είναι ξανά, κάτω από πιθανό έλεγχο της λεγόμενης κεντροδεξιάς. Τώρα είναι η μόνη γνήσια ευκαιρία για να βρει η ΝΔ την πραγματική πολιτική της ταυτότητα. Να γίνει το κόμμα του πραγματικού μεσαίου αστικού χώρου. Το κόμμα δηλαδή όχι του κράτους αλλά της ελεύθερης οικονομίας, της ατομικής ιδιοκτησίας, των λιγώτερων έως ελάχιστων φόρων, της ανάπτυξης μέσω ιδιωτικών επενδύσεων, της ιδιωτικοποίησης κρατικών φορέων και των λιγώτερων δημόσιων διοικητικών παρεμβάσεων στη ζωή μας. Το κόμμα δηλαδή φανατικός εχθρός και αντίπαλος της δημόσιας γραφειοκρατίας και υποστηρικτής των κάθε είδους ατομικών ελευθεριών.  Και σίγουρα, βέβαια, μέσα από μια καινούργια, αξιόπιστη, δυναμική και νεανική ηγεσία. Το αν θα γίνουν αυτά είναι το πράγματι ζητούμενο.  Εμείς πάντως δεν είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι…

    Print       Email

About the author

You might also like...

Μπορεί το failed-state να γίνει κράτος;

Read More →