Loading...
You are here:  Home  >  ΔΙΑΦΟΡΑ  >  Current Article

Τι ακριβώς συμβαίνει στην σουηδική κοινωνία;

By   /   Σεπτέμβριος 12, 2013  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τι ακριβώς συμβαίνει στην σουηδική κοινωνία;

    Print       Email

του Γ. Φοίνικα

Mετά από τόσες μέρες με συνεχό μενα κοινωνικά έκτροπα στην πρωτεύουσα της Σουηδίας, την Στοκχόλμη, είναι σαφές ότι το θέμα κάθε άλλο πα ρά ως μεμονωμένο περιστατικό μπορεί να χαρα κτηριστεί, και σαφώς παρουσιάζει εξαιρετικό εν διαφέρον από κάθε οπτική, ειδικά σε όσους μελετούν την διεθνολογική επικαιρότητα και παρατη ρούν με ενάργεια τα νοσηρά φαινόμενα των σύγ χρονων κοινωνιών.
Τι ακριβώς ουσιαστικά συμβαίνει εκεί στον Ευρωπαϊκό βορρά, στο μέχρι πρότινος λίκνο του κοινωνικού προοδευτισμού, της κοινωνικής/σοσιαλιστικής αλληλεγγύης και της πολιτισμικής ανεκτικότητας, στην χώρα “ανθρωπιστικό πρότυπο” της Δύσης;
Πού πραγματικά οφείλονται όλα αυτά που συμ βαίνουν αυτές τις ημέρες στην σουηδική πρωτεύ ουσα (ενώ ταυτόχρονα συμβαίνουν και αλλού, όπως στη Βοστώνη, στο Λονδίνο κλπ.), και δη στο προάστιο Husby, την κατ’ εξοχήν μουσουλμανική/ αραβική γειτονιά της Στοκχόλμης, όπου οι κρατικές δομές υποστήριξης των αλλοδαπών μετανα στών είναι υποδειγματικές σε σύγκριση με άλλες περιοχές στον κόσμο;
Εντέλει, ποιός ωφελείται τελικά από την διάσπαση της κοινωνικής συνοχής και την αποδόμη ση της εν πολλοίς ενιαίας συλλογικής συνείδησης των λαών των εθνικών κρατών της Ευρώπης;
Εξετάζοντας προσεκτικώτερα τα συγκεκριμέ να γεγονότα της Στοκχόλμης, διερωτάται κανείς πώς οι ίδιοι οι αλλοδαποί μετανάστες, από όλα τα κράτη της ΕΕ αλλά και του κόσμου επέλεξαν με την θέλησή τους για «προσφυγικό» προορισμό τους ένα μη μουσουλμανικό, ευρωπαϊκό κράτος, όπως η Σουηδία. Διανύοντας μάλιστα την μισή υφήλιο και πολλά άλλα κράτη με δεδομένη θρησκευτική και ισλαμική ταυτότητα αλλά και πολιτισμική συνάφεια, και αρκετά οικονομικώς εύρρωστα ώστε να τους παρέξουν την απαιτούμενη αλληλεγγύη και κυρίως την φιλανθρωπία (Zakāt) που το Ισλάμ, ως μια εκ των αρχών του, κηρύττει. Και αφού απήλαυσαν το ευεργέτημα της πολιτικής, οικονομικής φιλοξενίας της σουηδικής πολι τείας (και της σουηδικής κοινωνίας που οικονομικά την χρηματοδότησε) τώρα της απευθύνουν κατηγορίες περί ρατσισμού, διακρίσεων και μισαλλοδοξίας, προβαίνοντας μάλιστα σε πολυή μερες βιαιοπραγίες κατά περιουσιών ιδιωτών αλλά και δημόσιας περιουσίας.
Από την άλλη, είναι άραγε τόσο δύσκολο για την κατ’ εξοχήν και υποδειγματικά ανεκτική σου ηδική κοινωνία, αλλά και το σουηδικό κράτος να κατανοήσει και να αποδεχθεί το μη ανταποδοτικό της ανθρωπιστικής προσφοράς που έκανε στους αλλοδαπούς, πρόσφυγες-μετανάστες (κατά κύριο λόγο παράνομους), αλλά και σε όσους από αυτούς ευνοήθηκαν από την έγκριση της αίτησης πολιτικού ασύλου που τους έγινε από την Σουηδική πολιτεία, όταν την είχαν απολύτως ανάγκη, καθώς ήταν μη αποδεκτοί στη χώρα τους και εδι ώκοντο από τους ίδιους τους συμπατριώτες τους. Ας μην ξεχνάμε ότι το πολιτικό άσυλο σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως απόρ ροια συγκεκριμένης τυπικής υποχρέωσης ενός κράτους, αλλά πράξη διοικητικού χαρακτήρα, η οποία στην ουσία απηχεί την πολιτική πρόθεση της πολιτείας να παράξει στοιχειώδες καθεστώς προστασίας στον αιτούντα. Σε κάθε περίπτωση, το υφιστάμενο ασκούμενο δικαίωμα αφορά αποκλειστικά την αίτηση ασύλου, και σαφώς όχι την εσφαλμένα θεωρούμενη από πολλούς δεσμευτι κή –τάχα υποχρέωση της (κάθε) πολιτείας να το αποδώσει αδιακρίτως και σε κάθε περίπτωση που αυτό αιτείται.
Αυτή και μόνον η συνθήκη αίτησης –απόδοσης ασύλου, αλλά και κάθε άλλης μορφής νομιμοποίηση, πολλώ δε μάλλον της πλήρους νομι μοποίησης αλλοδαπού μέσω της πολιτογράφησής του, δηλαδή της απόδοσης της ιδιότητας του πολίτη (από δοσης υπηκοότητας),θέτει σαφώς νομικό, αλλά κυρίως ηθικό, θέμα έμπρακτης και δια βίου αναγνώρισης του νομιμοποιημένου ατόμου στην πολιτεία που τον αποδέχεται, αναγνωρίζοντάς του κάποιο καθεστώς προστασίας σε μια στιγμή ανάγκης του. Και μάλιστα ένα καθεστώς νομιμοποιημένης προστασίας (θρησκευτικής, πολιτικής, κοι νωνικής, και εν τέλει νομικής), που στις πλείστες των περιπτώσεων συνιστά συνήθως ουτοπία για τα πολιτισμικά, κοινωνικά και πολιτικά/νομικά ήθη της χώρας προέλευσής του.
Σε κάθε περίπτωση, το καθεστώς προστασίας και μερικής ή μη νομιμοποίησης που έχει αποδοθεί ειδικά στους πρόσφυγες στην Σουηδία σαφώς δεν συνάδει με το μένος που χαρακτηρίζει τις πο λυήμερες αναταραχές στην πρωτεύουσα της Σουηδίας, που κατά εκατοντάδες κάθε βράδυ βγαί νουν στους δρόμους καίγοντας κτήρια και αυτο κίνητα, εκφράζοντας έτσι εμπράκτως τη δυσαρέ σκεια και την αγνωμοσύνη τους για τα όσα τους έχει έως τώρα προσφέρει φιλόξενα η, κατά τεκμή ριο ανεκτικώτερη όλων, σουηδική κοινωνία.
Ήρθε μήπως το πλήρωμα του χρόνου, ώστε ακόμη και η σουηδική κοινωνία, για τις ανάγκες της τρέχουσας πολιτικής επικοινωνίας, να θεωρείται πλέον αρκούντως ρατσιστική και μισαλλόδοξη, ώστε να δικαιολογούνται οι πολυήμερες εξε γέρσεις από μη επαρκώς ενσωματωμένους μετανάστες και ώστε το σουηδικό κράτος να θεωρεί ται ότι καλλιεργεί ρατσιστικές πολιτικές διάκρισης και καταπίεσης έναντι των μη γηγενών “άλλων”;
Μήπως η διαδικασία ενσωμάτωσης τέτοιων ομάδων (και μεμονωμένων ατόμων) κρίνεται ως αναποτελεσματική, ή ίσως και αδύνατη, και πάντως σαφώς ερευνητέα, δεδομένου ότι ακόμη και τα κράτη με τις κατά τεκμήριο ευνοϊκώτερες θεσμικές πρόνοιες, αλλά και το τεκμήριο της ιστορικά αποδεδειγ μένης κοινωνικής συνείδησης για την εν σωμάτωση “άλλων”, αδυνατούν να εξασφαλίσουν το απο τέλεσμα της ενσω μάτωσης (πολλώ δε μάλλον της αφομοίωσης) ακόμη και για μέλη τέτοιων κοινωνικών ομάδων που διαβιούν στις χώρες της Δύσης πολλές φορές για περισσότερο από δύο ή και τρεις γενιές! Και το κατεξοχήν ερώτημα:
Επιθυμούν άραγε πραγματικά οι ίδιοι οι μετανά στες να ενσωματωθούν λειτουργικά και εν τέλει να αφομοιωθούν ουσιαστικά στο περιβάλλον του δυτικού /ευρωπαϊκού κράτους που έχουν επιλέξει να μετοικήσουν ή όχι; Και σε ποιό ποσοστό είναι ρεαλιστική αυτή η (θεωρούμενη από την δυτική “ανά λυση”) βούληση, ώστε να καθίσταται και αναμφι σβήτητο δεδομένο της συνολικής θεώρησης του προβλήματος από τις χώρες υποδοχής; Μιας θεώρησης, η οποία στο τέλος της καταλήγει μάλιστα και σε νομικές ή θεσμικές ρυθμίσεις, οι οποίες προ ορίζονται να μεταβάλλουν το πολιτικό και νομικό πλαίσιο ολόκληρων κοινωνιών ώστε να αντιμετω πίσουν το πρόβλημα της υποδοχής και να μεταβο λίσουν κατά τον καλύτερο τρόπο μεγάλες πληθυσμιακά ομάδες που εισρέουν μαζικά και με συνο πτικές, αλλά και παράτυπες διαδικασίες στο έδαφός τους.
Με απλά λόγια, είμαστε σίγουροι ότι ο πολιτιστικά διαφορετικός και συχνά προσκολλημένος στα ήθη και έθιμά του Πακιστανός ή Τυνήσιος ή Σύρος ή Νιγηριανός που βρέθηκε στη Στοκχόλμη, θέλει να γίνει Σουηδός, δηλαδή να ενσωματωθεί πλήρως στην Σουηδική κουλτούρα και να αφομοιώσει πλήρως τα σουηδικά πολιτικά, κοινωνικά και νομικά ήθη της υπόλοιπης σουηδικής κοινωνίας; Ή αυτό που πραγματικά θέλει, είναι να παραμείνει Πακι στανός, Νιγηριανός κλπ., με ό,τι αυτές οι ιδιότητες συνεπάγονται ως προς την κοινωνική, πολιτική, και πολιτισμική κοσμοθεωρία του, και ο οποίος απλά θα μπορεί να διαβιεί ελεύθερα στην Σουηδία, μέσα σε μια κοινωνία τις αρχές και αξίες της οποίας όχι απλά του είναι δογματικά μη αποδεκτές, αλλά που συνιστούν το επί γης απόλυτα απορριπτέο αντι παράδειγμα;
Ερωτήματα πολλαπλώς επίκαιρα και αδήριτα, ειδικά μετά τα πρόσφατα πλάνα του ματωμένου ισλαμιστή αποκεφαλιστή του Λονδίνου, ο οποί ος μετά το στυγερό και αποτρόπαιο έγκλημα της σε δημόσια θέα σφαγής του βρεταννού στρατι ωτικού Lee Rigby, την 22α Μαΐου στο προάστιο Woolwich του νοτιοανατολικού Λονδίνου, πρώτο μέλημά του δεν ήταν να διαφύγει (όπως θα ήταν η ενστικτώδης αντίδραση ενός απλού εγκλημα τία), αλλά οι δημόσιες δηλώσεις ηθικής και θρησκευτικής νομιμοποίησης της πράξης του στο δικό του αντιδυτικό σύστημα αξιών (!) του (“Ο Θεός είναι μεγάλος” κλπ.) στις κάμερες των κινητών των έκθαμβων περαστικών, μέχρι να επιτεθεί στους αστυνομικούς που κατέφθασαν στην περιοχή του συμβάντος μετά από σχεδόν 20λεπτο(!), όπου και ουσιαστικά παρεδόθη στις αστυνομικές αρχές της χώρας επιδιώκοντας τον χαρακτηρισμό του ως μάρτυρα των πιστεύω του και ήρωα μετα ξύ των συντρόφων ομοδόξων του.
Το θέμα της δημογραφικής αλλοίωσης της Δύσης, και δη της Ευρώπης, κυρίως λόγω μαζικής εισροής πληθυσμών αραβικής και ισλαμικής ταυτότητας, υπό συνθήκες μεγάλης οικονομικής κρίσης και κοινωνικής αποσύνθεσης, έρχεται να συνδυαστεί με ραγδαία υπογεννητικότητα. Ειδικά η Ελλάδα, ως η «ξηρά κόγχη» των Βαλκανίων και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (κατά τον πατέρα της ελληνικής κοινωνικής ανθρωπολογίας Κ. Κα ραβίδα), δεν είναι η μόνη, είναι όμως από τα πρώτα κράτη, αν όχι κυριολεκτικά η πρώτη, στην Ευρώπη, που λόγω κυρίως της γεωπολιτικής της ιδιαιτερότητας, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο αποδυτι κοποίησης, εξανατολισμού και εξισλαμισμού της κοινωνικής της δομής. Χωρίς αμφιβολία, οι συνθήκες και αξίες που συνέθεταν έως τώρα το με γαλεπήβολο πολιτισμικό αποτύπωμα της σύγχρο νης Ευρώπης θα τεθούν όχι απλά σε δοκιμασία, αλλά θα αντιμετωπίσουν το πιθανότατο ενδεχό μενο της εξάλειψης από την μαζική επιβολή αλλότριων, εξωευρωπαϊκών πολιτισμικών ταυτοτή των. Τα δεδομένα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για να αξιολογηθεί διαφορετικά η ιεράρχηση των κοινωνικών απειλών που διαφαίνονται στο προ βλεπτό μέλλον για τους λαούς της Ευρώπης. Μόνον μία ιδεολογική και μυωπική ανάγνωση της πραγματικότητας, ή πολιτικές και άλλες σκοπιμό τητες, θα μπορούσαν να αποδώσουν γενικευμένο ρατσισμό και ξενοφοβία στους λαούς της Ευρώπης, ακόμη και στους πλέον προοδευτικούς, όπως ο Σουηδικός.
Όσοι δε, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού, επι μένουν να επενδύουν στο Ισλάμ, θεωρώντας το ως το βραχυπρόθεσμα βολικό υπομόχλιο που θα εξασφαλίσει αχρεωστί τη γεωπολιτική ανάσχεση της Κινεζικής επέκτασης, δεν θα προλάβουν να μετανιώσουν για την ιστορικά ανεύθυνη και αυ τοκαταστροφική τους επιλογή. Η ιστορία, δυστυχώς ή ευτυχώς, αεί διδάσκει. Τόσο όσους την σέ βονται, όσο και όσους την αγνοούν. Απλά στους δεύτερους χρεώνει τα ιστορικά της μαθήματα, και μάλιστα με κόστος ανάλογο με το ανιστόρη το των επιλογών τους. Αυτοί είναι καταδικασμένοι να τα γνωρίσουν βιωματικά πλέον, κατά την γνωστή μαρξιστική ευφυολογηματική θεώρηση, ως τραγικό ιστορικό πάθημα και αναπόφευκτη νομοτέλεια της ιστορικής εξέλιξης λαών και πολιτισμών.

 

    Print       Email

You might also like...

Αγιά-Σοφιά

Read More →