Loading...
You are here:  Home  >  ΚΥΡΙΑ ΑΡΘΡΑ  >  Current Article

«Τις Πταίει;» *

By   /   Νοέμβριος 1, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «Τις Πταίει;» *

    Print       Email

ContentSegment_13190729$W1000_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg

♦ του Κωνσταντίνου Κόλμερ

* Άρθρο του Χαριλάου Τρικούπη, δημοσιευθέν το 1863 στην εφημερίδα ΚΑΙΡΟΙ του Πέτρου Κανελλίδη, στο οποίον στηλίτευε την εξαχρείωσι της πολιτικής ζωής. «Το κακόν έγκειται ουχί εις το έθνος αλλ’ εις την επικρατήσασα αρχήν ίνα το κράτος διοικήται υπό μειοψηφιών», έγραφε τότε ο Χ. Τρικούπης. Όπερ εξακολουθεί να ισχύει και σήμερον ως το βασικό αίτιον της κακοδαιμονίας μας.

Ποιός φταίει, διερωτώνται ολοένα και πιο συχνά οι πολίτες της πολλαπλώς χρεωκοπημένης χώρας μας. Μερικοί λέγουν ότι ευθύνεται ο καταναλωτισμός μας, η χαλάρωσις των ηθών, η διάλυσις της οικογενείας, η καταβαράθρωσις της παιδείας. Άλλοι πάλι ρίχνουν το φταίξιμο στους «ξένους» και σε διεθνείς συνομωσίες εναντίον του Ελληνισμού.

Υπάρχουν λαοί πολύ περισσότερο καταναλωτικοί από τους Έλληνες. Άλλες χώρες με πλείονες οικογένειες διαλυμένες. Όσον αφορά στην παιδεία μας, ας όψονται οι συνεχείς υπονομεύσεις της αριστείας από τους αυτοαποκαλουμένους «προοδευτικούς». Τέλος, διά τον φθοροποιό ρόλο των ξένων, μην λησμονούμε ότι αυτοί υπηρετούν τα συμφέροντά τους, ενώ εμείς;…

Κανένα κράτος δεν είναι τόσον αποτυχημένο στον προηγμένο κόσμο όσον το Ελληνικόν, αλλ’οι ευθύνες της διαλύσεώς του και της απωλείας της εθνικής κυριαρχίας, ως και της παραβιάσεως στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων (απαλλοτριώσεις του άρθρου 116 του συντάγματος, μειώσεις συντάξεων κλπ.) δεν βαρύνουν μόνον την μετά του έτους 2008 πολιτική ηγεσία (ως διερευνά τώρα υποκριτικώτατα η Βουλή), αλλά ανάγονται καθ’όλην την μεταπολεμικήν περίοδον, ίσως και προ αυτής.

Διά την «δημοκρατική» μεταπολίτευσι, οι ευθύνες της παρακμής θα μπορούσαν ν’ αποδοθούν αναδρομικώς στην ολιγαρχική ηγεσία του τόπου: στον Σαμαρά που κατέλυσε την αστική δημοκρατία. Στον Γιώργο Παπανδρέου που μας έριξε βορά στα «δόντια» της τρόϊκας. Στον Κώστα Καραμανλή, που επί πεντέμισυ χρόνια (2004-2009) δεν κατάλαβε ότι κυβερνούσε την χώρα. Στον αλήστου μνήμης Σημίτη, που κατάργησε το εθνικό νόμισμα, την δραχμή, άνευ αποχρώντος λόγου. Στον Ανδρέα Παπανδρέου, που καταχρέωσε το κράτος. Και στον «εθνάρχη», που μετέβαλε το κοινοβουλευτικό πολίτευμα του 1952 εις «αρχήν ενός ανδρός».

Αλλά, χωρίς την σύμπραξι τουλάχιστον μέρους των ψηφοφόρων, η κακοποιός δράσις όλων αυτών των «χαρισματικών» ηγετών θα ήταν αδύνατη.

Μήπως, λοιπόν, ευθύνεται το πολιτικό μας σύστημα; Οπωσδήποτε έχει κι’ αυτό τις ευθύνες του, άπαξ και ο «εθνάρχης» εγκαθίδρυσε την πρωθυπουργική δημοκρατία, καταλύοντας την βασιλευομένη δημοκρατία το 1974. Ως γνωστόν, χωρίς check and balances καμμία δημοκρατία δεν στέκει επί πολύ, και συντόμως καταλήγει εις οχλοκρατίαν και κλεπτοκρατίαν, ιδίως όταν η δικαστική υποταχθή στην εκτελεστική εξουσία. Η εξαχρείωσις του πολιτεύματος από του 1981 υπήρξεν άμεσον αποτέλεσμα της καταλύσεως της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, της αρνησιδικίας και της αποφυγής καταλογισμού των καταχρήσεων στους αρχηγούς και τα στελέχη των κομμάτων.

Υπήρξαν και στο παρελθόν ανάλογες πολιτικές αθλιότητες, δίχως όμως την πλήρη εξαθλίωση της Ελληνικής κοινωνίας. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, το κράτος και κατ’ επέκτασιν η κοινωνία ανεύρισκε την ισορροπία της, όπως κατά τα έτη κρίσεων 1844, 1864, 1909, 1924, 1935, 1949-55. Βεβαίως, έκτοτε, μας «πήρε ο κατήφορος»…

Αλλού συνεπώς πρέπει να βρίσκεται το βαθύτερον αίτιον της κατάντιας μας: στην εκμετάλλευσι των σκοτεινών λαϊκών ενστίκτων από μία αδίστακτη ομάδα ανθρώπων, που κατεδάφισε συστηματικά κάθε έννοια κοινωνικής αξίας και διάβρωσε τα θεμέλια της Ελληνικής πολιτείας.

Ο Ελληνικός λαός, παρά τις αναμφισβήτητες ικανότητες επιβιώσεως, στερείται εις μεγάλο ποσοστό πειθαρχίας, πνεύματος αλληλεγγύης και αισθήματος σεβασμού προς τις επιτυχίες του συμπολίτου. Είναι μνησίκακος, μοχθηρός και άπληστος. Χαμηλής μορφώσεως και αισθητικής, ρέπει προς την αναρχία. Πεντακόσια χρόνια δουλείας υπό τον Οθωμανικό ζυγό μετέβαλαν σημαντικό τμήμα του πληθυσμού σε ραγιά – ιδιότητα από την οποία δεν ημπόρεσε ν’ απαλλαγεί μέσα στο «νεο-οθωμανικό» κράτος που κατασκεύασαν τα κόμματα μετά τον Καποδίστρια. Η πολιτικοποιημένη (α)παιδεία άφησε αμόρφωτο τον λαό, ουδόλως τυχαίως.

Μόνον οι δημιουργικοί πολίτες της χώρας μπόρεσαν ν’ απαλλαγούν απ’ τα εθνικά ελαττώματα και να αναπτύξουν την ιδιοπροσωπεία τους, εδώ και κυρίως στο εξωτερικό, όπου ευδοκιμούν ως επιστήμονες και επιχειρηματίες.

Οι άλλοι, του εσωτερικού, ανεπάγγελτοι και εξηρτημένοι από μεταβιβαστικές πληρωμές, γαντζώθηκαν πάνω στο παρασιτικό κράτος των πολιτικών, το οποίον εχρηματοδοτήθη με ξένα, δανεικά κεφάλαια.

Τις αδυναμίες του Ελληνικού λαού επεσήμανε εγκαίρως και καλλιέργησε με μεθοδικότητα μία ομάδα αδιστάκτων εργατών, που «μισούσε την σωματική και πνευματική εργασία», ως έγραψε κάποτε ο Εμ. Ροΐδης. Ξεκίνησε ως εσχάτη μειοψηφία στην Θεσσαλονίκη και, εκμεταλλευομένη την λαϊκή δυσφορία εκ της Μικρασιατικής καταστροφής, με δολίους τακτικισμούς πλησίασε δύο φορές την Αθηναϊκή εξουσία – μία το 1936, με το σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα, και την άλλη το 1944 με το Δεκεμβριανό κίνημα, που παρ’ ολίγον να «επιτύχει», μεταβάλλουσα την Ελλάδα εις Λαϊκή Δημοκρατία σοβιετικού τύπου.

Την πορεία της αριστεράς προς την εξουσία ανέκοψε αφ’ενός μεν ο κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς με την κήρυξι της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936, αφ’ετέρου δε ο Βρεταννός αντιστράτηγος R.M. Scobie το 1945, με την συμφωνία της Βάρκιζας. Ουδέν εδιδάχθη η αριστερά και έκαμε και «τρίτο γύρον» ανταρσίας κατά του εθνικού κράτους (1946-49). Μετά την οριστική ήττα της το 1949, η αριστερά έθεσε «τα όπλα παρά πόδας» -κατά την προσφιλή ρήση του τότε αρχηγού της Νίκου Ζαχαριάδη- και απεδύθη στην κατάληψι των προπυργίων της πνευματικής ζωής, των ΜΜΕ, της Παιδείας και της Τέχνης. Που, με αυταρέσκεια, η μικρόνοος ηγεσία άφησε αφύλακτα, ασχολουμένη αποκλειστικώς με την καλοπέραση των οπαδών και την διαιώνισι της νομής του κράτους.

Ούτως εφθάσαμε στην σημερινήν εποχήν, όπου η αριστερά μειοψηφία κυριαρχεί στα πανεπιστήμια, στην ποίηση, στον τύπο, στα συνδικάτα και στην ταλαιπωρημένη Αθήνα διά της παραβατικής υποκουλτούρας της. Προ τριών μηνών, η αριστερά κατέλαβε «για πρώτη φορά την εξουσία», με το πενιχρό 23% του εκλογικού σώματος που διαθέτει (το 36% του 64% των ψηφισάντων), ως αποτελέσματος του καλπονοθευτικού συστήματος της κεντροδεξιάς και των αγρίων φόρων που επέβαλε στην αστική τάξη η μνημονιακή κυβέρνησις του Σαμαρά. Διά δευτέραν φοράν, η αριστερά αδυνατεί να λάβει σοβαρές αποφάσεις ακόμη και για τις πτωχότερες τάξεις.

Η αριστερά συγχορδία εσυσκοτίσθη από τις αντιφάσεις της άλλης νεοελληνικής αυταπάτης: της «Ευρωπαϊκής πορείας» της χώρας με ξένο νόμισμα, τις κοινοτικές επιδοτήσεις, τα δανεικά αλλά μη αγύριστα, τα μηδενικά επιτόκια καταθέσεων και τα αντιαναπτυξιακά μνημόνια. Αδυνατεί να χαράξει σαφή πορεία προς την ανάπτυξι. Δεν ημπόρεσε μάλιστα να υποστηρίξει ούτε κάν την αυτονόητη περικοπή του αδιατηρήτου δημοσίου χρέους στο 200% του ΑΕΠ. Ασχολείται τώρα με την επαναπρόσληψι των 500 καθαριστριών στο υπουργείον Οικονομικών, των 2.500 εγκαθέτων της στην ΕΡΤ και την απελευθέρωσι του Σάββα Ξηρού και του Μαζιώτη.

Η ελπίς πεθαίνει τελευταία

Κατόπιν όλων αυτών των αστοχιών και του ανοίγματος συνεχών μετώπων αντιπαράθεσης, μήπως επέστη ο χρόνος ν’ απαλλαγεί ο Ελληνισμός από την αριστερά; Οριστικώς και αμετακλήτως; Πώς; Όχι διά της αώρου ανατροπής, αλλά διά της αφέσεως να σαπίσει μέσα στην παραβατική και παρασιτική ιδεολογία της, ούτως ώστε, μαζί με τον αποτυχόντα παλαιοκομματισμό, να περιπέσει στην πλήρη ανυποληψία του μέσου πολίτου. Αρκεί να διασφαλισθή ότι, όταν χρεωκοπήσει όπως όλα τα διχαστικά κόμματα, θα παραδώσει την εξουσία στον κυρίαρχο λαό ν’αποφασίσει για τις τύχες του. Χωρίς μπολσεβικίστικο κίνημα τύπου Κερένσκυ…

Η σιωπηρά πλειοψηφία θα πρέπει τότε να αναλάβει τις ευθύνες της με την συγκρότηση Αμέσου Δημοκρατίας, όπως εν Ελβετία, Ισλανδία και Νορβηγία και πάντως μακράν της νέας «Αγίας… Γερμανικής Αυτοκρατορίας» εν Ευρωζώνη, η οποία βάλθηκε να εξοντώσει κατά τον Χρήστο Γιανναρά το «γένος των Ελλήνων», όπως και κατά την διάρκεια της 3ετούς Γερμανικής κατοχής 1941-44 (όχι απλώς … «ναζιστικής» όπως την αποκαλούν οι ευρωλιγούρηδες).

Σήμερον, που ακόμη και ο Γερμανός πρόεδρος Ιωακείμ Γκάουχ και η καγκελλάριος ΄Αγγελα Μέρκελ παρεδέχθησαν τις μεταπολεμικές ευθύνες της χώρας των διά τις καταστροφές που επέφεραν οι Γερμανοί στην Ελλάδα (που δεν ετόλμησε ποτέ η Ελληνική «δεξιά» των Καραμανλήδων να διεκδικήσει), διαφαίνεται μία ελπίδα συμψηφίσεως του εξωτερικού μας χρέους με τις Γερμανικές οφειλές. Τουλάχιστον η αριστερά ήγειρε την Ελληνικήν αξίωσι διά το Κατοχικόν δάνειο και τις Γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις, αλλ’ εν τω μεταξύ εξηντλήθη η πολιτική της εντροπία. Όπως είπε κάποτε ο μεγάλος πολιτικός Κάρολος ντε Γκώλλ:

«Οι άνθρωποι της Αριστεράς έχουν σπανίως μεγάλα σχέδια. Δημαγωγούν και εξυπηρετούνται από την αλλαγή (της κοινής) γνώμης. Η Αριστερά τραβά τα υψηλότερα κλιμάκια της κοινωνίας προς τα κάτω, βασιζόμενη στο ιδεώδες της ισότητας. Έτσι καταλήξαμε στην άβυσσο το 1940….Οι σοσιαλιστές είναι αιώνιοι ουτοπιστές, εκτός πραγματικότητος, διανοητικά απάτριδες… Απορροφούν πάντα το μεγαλύτερο τμήμα των πιστώσεων. Δεν τους έχουμε δει ποτέ να διαθέτουν τις πιστώσεις αυτές αποτελεσματικά…. Δεν αγαπώ τους Σοσιαλιστές, διότι δεν είναι «κοινωνιστές»….Επειδή είναι ανίκανοι, καθίστανται επικίνδυνοι….»

    Print       Email

About the author

You might also like...

Η “αντίσταση” είναι το εύκολο, το δύσκολο είναι η σκληρή εργασία για την εθνική ανασυγκρότηση.

Read More →