Loading...
You are here:  Home  >  ΣΤΗΛΕΣ  >  Current Article

Τα οικονομικά της (πνευματικής) λιτότητος

By   /   Σεπτέμβριος 12, 2013  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τα οικονομικά της (πνευματικής) λιτότητος

    Print       Email

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Ολες οι προβλέψεις απέτυχαν!
Το Διεθνές Νομισματικόν Ταμείον ωμολόγησε την 5 Ιουνίου 2013 ότι υπετίμησε σημαντικώς την ζημία που επέφερε η «συνταγή λιτότητος» στην Ελληνική οικονομία (τα 3 τελευταία χρόνια) και παρεδέχθη ότι διά της «συνταγής» αυτής περιώρισε τις δυσμενείς επιπτώσεις επί των Ευρωπαϊκών Τραπεζών, εις περίπτωσιν Ελληνικής χρεωκοπίας. Συμφώνως πρός εκτιμήσεις του Κέντρου Προγραμματισμού και Ερευνών( ΚΕΠΕ), το «λάθος του ΔΝΤ» εκόστισε σωρευτικώς στην Ελλάδα περίπου«ένα ολόκηρο ΑΕΠ»!…
[b] [b]
Συνεπώς, δεν είναι η Ελλάδα εκείνη που διεσώθη από την «ενωμένη Ευρώπη» αλλ’ αντιστρόφως. Οι Ευρωπαίοι δοκησίσοφοι ( ́Ολι Ρέν, Γιούνγκερ, Ντράγκι, Σόϊμπλε και Λαγκάρντ) μαζί με τα εγχώρια φερέφωνά των (Σαμαράς, Στουρνάρας, Προβόπουλος και ΙΟΒΕ) διέδιδον ότι η Ελλάς έλαβε δάνεια 207 δις. ευρώ από την Ευρώπη και ούτως εσώθη από την χρεωκοπία. Εν τούτοις, απ’ τα ευρωδάνεια, τα 106 επέστρεψαν αμέσως στους δανειστές. Δηλαδή άνω του 50%. Επιπροσθέτως 58 δις. εδόθησαν πρός ανακεφαλαίωσιν των Ελληνικών Τραπεζών, 55 εις αποπληρωμήν κρατικών ομολόγων,11 πρός επαναγοράν ομολόγων και 35 στους ιδιώτες δανειστές, γιά να μετάσχουν στο «κούρεμα».
Βεβαίως, εδόθησαν και 47 δις. στον Ελληνικό προϋπολογισμό γιά τα «πρωτογενή» του ελλείμματα, 35 διά την πληρωμήν παλαιών τόκων και 10 διά την πληρωμήν εξοπλιστικών προμηθειών από την Γαλλία και Γερμανία κατ’ απαίτησίν των.

Η ροή χρημάτων υπήρξεν αφειδής διά την σωτηρίαν της πολιτικής ελίτ της Ευρώπης και των κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα, αλλά ουδόλως ωφέλησε την Ελληνική οικονομία. Η λιτότης επεβλήθη από το ΔΝΤ εις βάρος του Ελληνικού λαού, που κατηγορήθη γιά διαφθορά και τεμπελιά, αλλά δεν επέφερε οιονδήποτε διορθωτικόν αποτέλεσμα.
Η θεωρία της Λιτότητος

Υπεύθυνος των οικονομικών της λιτότητος είναι η θεωρία των οικονομολόγων του Χάρβαντ Ράϊνχαντ και Ρογκώφ, που υπεστήριξαν ότι τα υψηλά δημόσια χρέη οδηγούν στην συρρίκνωσι του εθνικού προϊόντος. Η θεωρία των όχι μόνον εστηρίχθη επί απατηλών στατιστικών στοιχείων αλλά οδήγησεν εις επιβράδυνσι της Ευρωπαϊκής αναπτύξεως και στην αύξησι της ανεργίας (εν Ελλάδι 28%, Ισπανία 26% και Γαλλία 10,4% το α ́ 3μηνον). Συνολικώς 26 εκατομ. εργαζόμενοι είναι σήμερα άνεργοι στην Ε.Ε. Επιπροσθέτως, η απομόχλευσις των Τραπεζών προεκάλεσε επιβάρυνσι των εθνικών ομολόγων με υψηλοτέρους τόκους, εξαιρέσει ίσως της Γερμανίας.
Η θεωρία ΡαΡο απεδείχθη λανθασμένη εκ των γεγονότων: η Ιρλανδία, με δημόσιο χρέος το ήμισυ της Ιαπωνίας (ως ποσοστού του ΑΕΠ), επλήρωσε τέσσαρες φορές υψηλότερο επιτόκιο διά τον δανεισμόν της.

Διατί αυτό;
Διότι, η Ιαπωνία δανείζεται κυρίως στο εσωτερικό της και διατηρεί την ανεξαρτησίαν εκδόσεως του εθνικού χαρτονομίσματος (οπότε έχει απεριόριστη ευχέρεια πληρωμής των ομολογιούχων ).

Αντιθέτως, η Ιρλανδία δανείζεται στις διεθνείς αγορές, τελούσες υπό το άγρυπνο μάτι των οίκων πιστοληπτικής… ανυποληψίας και δεν ημπορεί να πληρώσει τους (εγχωρίους) ομολογιούχους με το ιδικό της νόμισμα παρά μόνον με τα ευρώ, τα οποία, όμως, εκτυπούνται εν Φραγκφούρτη υπό της ΕΚΤ.
Ουσιαστικώς, δηλαδή, η «σωτηρία» της Ιρλανδίας αλλά και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών του νότου της Ευρωζώνης γίνεται μόνον κατόπιν εγκρίσεως της Μπούντεσμπανκ, η οποία θεωρείται διάδοχος στην Γερμανική εκ νέου απόπειρα καθυποτάξεως της Ευρώπης «με άλλα μέσα», διά να παραφράσω τον Κάρλ φον Κλαούζεβιτς. Το ζήτημα, όμως, σήμερα, δεν είναι πως διεξάγεται ο, εις διάστημα 90 ετών, τρίτος ευρωπαϊκός πόλεμος, αλλά ποία τ’ αποτελέσματα της εφαρμοζομένης περιοριστικής οικονομικής πολιτικής επί της Ευρωπαϊκής κοινωνίας, που υποφέρει από εκτεταμένη ανεργία.
Αν η θεωρία λιτότητος είναι εσφαλμένη, πρέπει ν’ απορριφθή. Εάν είναι εν μέρει ορθή πρέπει να τροποποιηθή, ιδίως επί εθνικολογιστικής βάσεως. Αν, όμως, υπάρχουν ενδείξεις ότι χρειάζεται ηυ ξημένη δημοσία δαπάνη διά την ανάκαμψιν, τό τε πρέπει να αναληφθούν μαζικές δημόσιες επεν δύσεις. Ένα νέο New Deal. Η διεθνής εμπειρία το επιβεβαιώνει.

Δοκιμές οξύτητος
Στην μίαν πλευράν, εντάσσονται οι μεγάλες οι κονομίες, ως των ΗΠΑ, με ανάπτυξι 3% το 2012, η Κίνα με 7% εφέτος, η Ρωσσία με χαμηλότερον αλλά πάντως θετικό ρυθμόν αναπτύξεως και η Ιαπωνία, με αύξησιν του ΑΕΠ 4,1% το α ́ τρίμη νον ε.έ. (υπό την επήρειαν των …«Αμπεοικονομι κών», δηλαδή της απεριορίστου επαναγοράς πε ριουσιακών στοιχείων).
Οι χώρες εφαρμόζουν πολιτική ενεργού ζητή σεως, διά της αφειδούς εκδόσεως νομίσματος. Έχουν ίδιο νόμισμα, ανεξάρτητη νομισματική πο λιτική και επεκτατική δημοσιονομική. Η ανεργία
είναι σχετικώς χαμη λή και η ανάπτυξις εξησφαλισμένη.
1⁄2 Στην άλλη μεριά του λόφου, εμ φανίζεται η «λιτοδί αιτος» Ευρωπαϊκή  ́Ενωσις, της οποίας η οικονομία επιβρα δύνεται και υποφέ ρει με 26 εκατομμύ ρια ανέργους. Εχει «ενιαίο» αλλ’ όχι κοι νό νόμισμα και έμ μονες ιδέες στην Γερ μανία γιά την εφαρ
μογή «λιτότητος». Δηλαδή διά της μειώσε ως των δημοσίων δαπανών και αυξήσεως των φόρων ως ποσοστού του ΑΕΠ επιχει ρείται η ισοσκέλισις των κρατικών προϋ πολογισμών. Ούτως όμως προκαλείται η ύφεσις της οικονομίας.
Επιπλέον, το ευρώ προκαλεί εκτεταμένες ζημί ες. Στην Κύπρο το ευρώ δεν κυκλοφορεί ελευθέ ρως ούτε έχει την ιδία αξία στις καταθέσεις άνω των 100.000  (70 σέντς). Η Τράπεζα Κύπρου εί ναι ένα βήμα πρό της χρεωκοπίας και η Κυπρια κή οικονομία μένει αβοήθητος, με πτώσιν 8,7% εφέτος!
Η σχιζοφρενής νομισματική πολιτική της ΕΚΤ (υψηλά επιτόκια χρειάζεται η Γερμανία, χαμηλά ο νότος και η Γαλλία) καταλήγει να γίνη περιοριστι κή δημοσιονομική πολιτική, που επεκτείνεται τώρα εις ολόκληρον την Ε.Ε., ενώ αντιθέτως χρειά ζεται επεκτατικήεπενδυτική πολιτική διά ν’ αντι μετωπισθή η ανερχομένη ανεργία. Μόνον η Ιτα λία εφαρμόζει πρόγραμμα δημοσίων επενδύσε ων 5 δις. ευρώ, αλλά κι’αυτό είναι ανεπαρκές διά την ανεργία της.
Ακόμη κι’ αυτή η Γερμανική οικονομία, η οποία μέχρι τούδε επωφελείτο απ’ το ευρώ, βλέ πει το φάσμα της οικονομικής στασιμότητος να επέρχεται, ενώ η Γαλλία (δευτέρα εις μέγεθος οι κονομία της Ε.Ε.) έχει ήδη εισέλθει εις υφεσιακόν κύκλον.
– Μήπως λοιπόν είναι «στραβός ο γιαλός» ή στραβά αρμενίζει η «ηνωμένη»  κατ’όνομα μόνον Ευρώπη»;
– Η Γερμανική πολιτική ελίτ είναι πεπεισμέ νηότιτοευρώείναιπρότυποναρετής και ότι διά τα δεινά της ευρωζώνης πταί ουν αι κυβερνήσεις του Νότου, που δημο σιονομικώς «αμαρτάνουν» με τα τεράστια ελλείμματά των. Αυτό είναι εν μέρει αλη θές αλλ’ αλυσιτελές. Υπεύθυνη διά την Ευρωστασιμότητα δεν εί ναι η μακροπολιτική υπερβαλλούσης ζητήσεως αλλά το «ενιαίο» νόμισμα, που «δεν ταιριάζει» σ’ όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες και δι’ όλους τους «οι κονομικούς κύκλους» που ποικίλουν από χώρας εις χώραν της Ε.Ε.
Δηλαδή, η πολιτική λιτότητος (βλ. σχετικές προτάσεις Αλμπέρτο Αλεσίνα & Σίλβια Αρντά γκνα), που επιβάλλει αύξησι του φορολογικού βάρους των Ευρωπαίων και μείωσι της δημοσίας δαπάνης, κινείται πρός την αντίθετη κατεύθυνσι πρός τις ανάγκες της Ε.Ε., η οποία παρουσιάζει και το επιπρόσθετον ελάττωμα να διατηρεί μία αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατία ενός «μεγά λου Ευρωπαϊκού κράτους» και ούτως ν’ αποθαρρύνει νέα, επενδυτικά σχέδια του ιδιωτικού τομέ ως, ιδίως μετά την «παγίδα ρευστότητος», στην οποίαν περιέπεσεν η δευτερογενής ευρωπαϊκή Τραπεζική κρίσις.
Ακόμη κι’ αυτός ο πρόεδρος της «κεντρικής» Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Σοβιέτ, ο Γιοζέ Μπα ρόζο, αντελήφθη ότι «οι πολιτικές (sic) λιτότητας έφθασαν στα όριά τους και χρειάζονται μέτρα υποβοήθησης της ανάπτυξης».
Διαφορετικήν αντίληψιν βεβαίως έχει ο «ισχυ ρός» άνδρας Βόλφκανγκ Σόϊμπλε, υπουργός Οι κονομικών της Γερμανίας, που τάσσεται υπέρ της …αναπτυξιακής λιτότητος – ενός σχήματος οξυ μώρου, διότι η ανάπτυξις απαιτεί ηυξημένη δαπά νη..
– Πώς, όμως, εφθάσαμε στην σχιζοφρενή δημοσιονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενώσεως;
– Ας σκεφθώμεν ολίγον διαχρονικώς. Όπως με την κατάρρευσι της …Σοβιετικής Ενώ σεως πρό 25ετίας,ούτως και μετά το 2002 (έτος καθελκύσεως του «ενιαίου» νομίσματος) η Ευρωπαϊκή  ́Ενωσις εφήρμοσε μίαν εσφαλμένη διαχείρισι των οικονομι κών πόρων: πρώτα μία χαλαρή νομισματι κή πολιτική και ανεξέλεγκτα δημόσια ελ λείμματα και, εν συνεχεία, πιστωτικό «στέ νωμα» και ανατίμησι του ευρώ.
Τα ιστορικά προηγούμενα των αποτυχημένων νομισματικών ενώσεων δεν είχαν ληφθή υπ’όψιν από τους αρχιτέκτονες της Ευρωζώνης.

Τα διδάγματα της Ιστορίας

Οι περισσότερες νομισματικές ενώσεις (Λατινική, Σκανδιναυϊκή, Σοβιετική) απέτυχαν όταν δεν έλαβον υπ’όψιν τις διαφορές των τοπικών οικονο μιών και τις εκάστοτε συγκυρίες.
Ειδικώτερον, εις μεν την Σοβιετική  ́Ενωσι, η κομματική νομενκλατούρα έστρεψε επί Μπρέζνι εφ τους εθνικούς πόρους αποκλειστικώς διά πολε μικούς σκοπούς κι’ «έχασε το τραίνο» της αναπτύξεως τον 20ον αιώνα. Εις δε την Ευρωπαϊκήν  ́Ενω σιν, η διορισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών κατασκεύασε ένα « κοινωνικό υπερκράτος», που το διευθύνουν εξίσου με την Σοβιετική – ακατάλληλα πρόσωπα και άνευ οιαςδήποτε δημοκρατι κής νομιμοποιήσεως, που όμως δεσμεύουν τις ανανεωτικές δυνάμεις της οικονομίας, όπως είναι η ελευθέρα επιχειρηματικότης, η καινοτομία και ο ανταγωνισμός (ίδε πχ. το μονοπωλιακό αεροδρό μιον των Σπάτων που πλήττει τον Αττικόν τουρι σμόν, με τα πανάκριβα τέλη του).
Οι χιλιάδες ευρωκανονισμοί επιβαρύνουν το μη ανταγωνιστικόν Ευρωπαϊκό κόστος παραγω γής (πχ. ΙΚΑ 50% και ΦΠΑ 23% εν Ελλάδι) και κλείνουν θέσεις εργασίας (μέχρι τούδε 520.000 επιχει ρήσεις μόνον στην χώρα μας).
Στην περίπτωσι της Σοβιετίας, οι δυσμενείς συ γκρίσεις με τις ελεύθερες οικονομίες αφύπνισαν τις λαϊκές μάζες της Ρωσσίας, Ανατολικής Γερμανίας, Πολωνίας κλπ., που εζήτησαν περισσοτέρα οι κονομικήν ελευθερία.Η κοινωνική δυσφορία από χαμένους Ρωσσικούς πολέμους (Αφγανιστάν) και η φαινομένη «ευημερία» (ρήσις του σ. Κρούτσεφ ότι «ο κομμουνισμός θα θάψει τον καπιταλισμό σε διάστημα 20ετών» ενώ ακριβώς το αντίθετο συ νέβη) επέφεραν τελικώς την διάλυσι του σοβιετι κού κράτους και των παραφυάδων του (πλήν της Ελλάδος!)
Τον ίδιον κίνδυνο διατρέχει τώρα το Ευρω παϊκό υπερκράτος των Βρυξελλών, με τις χιλιά δες γραφειοκρατών, αποκομμένων απ’ την οδυ νηρή πραγματικότητα των 26 εκατομμυρίων ανέργων.
Μέσα στην θαλπωρή των υψηλών και αφο ρολογήτων αμοιβών, οι ευρωκαρεκλοκένταυροι αγνοούν τα διδάγματα της συγχρόνου Οικονομι κής επιστήμης (πχ. το μάθημα 101), ενώ πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες, εστερημένοι κάθε δημιουργι κής ευκαιρίας, σπεύδουν να εύρουν μόνιμον ερ γασίαν που μόνον η ελευθέρα ιδιωτική επιχείρη σις δύναται να τους προσφέρει.
Αργά η γρήγορα, η Ευρωπαϊκή  ́Ενωσις, ως εί ναι σήμερον γνωστή, νομοτελειακώς «πάει γιά δι άλυσι»:
Πρώτη ετοιμάζεται να φύγη η Βρεταννία, διά τους ιδικούς της λόγους. Έπειτα η Ισπανία, που υποφέρει από την μεγαλύτερη μετά την Ελλά δα ανεργίαν. ́Επεται η Ιταλία, με την ακυβερνη σία της και τον καθυστερημένο νότο. Μικρότερες χώρες, ως η Σλοβενία, η Τσεχία ακόμη και η Πο λωνία – διά να μην ομιλήσωμεν διά την Κύπρον που ετοιμάζεται να καταρρεύσει έχουν «δεύτε ρες σκέψεις» γιά το κατά πόσον είναι συμφέρου σα η ένταξις στην Ευρωζώνη. Πορτογαλία και Ιρλανδία δεν βλέπουν τρόπον εξόδου από τα δια σωστικά σχέδια του ΔΝΤΕΕ. Η Γαλλία αδυνατεί να παραγάγει διεθνώς ανταγωνιστικό προϊόν, αλλ’ ακόμη κι’αυτή η κραταιά Γερμανία απέκτησε προσφάτως κόμμα γιά «εναλλαγή έναντι του ευρώ» και την επάνοδο στο μάρκο, που συγκε ντρώνει σημαντικό ποσοστόν των προτιμήσεων του Γερμανικού λαού στις σφυγμομετρήσεις. Η Μπούντεσμπανκ σύρει την ΕΚΤ στο Συνταγματικό δικαστήριο της Καρλσρούης γιά την χαλαρή νομισματική πολιτική που (οψίμως) εφαρμόζει και ζητεί ακύρωσιν της. Πρώτη φορά, ένα εθνικόν ίδρυμα προσφεύγει εναντίον ενός υπερεθνικού στα τοπικά δικαστήρια, όπου επικρατεί επαρχιωτισμός καθηγητάδων.

Άγνωστοι αι βουλαί των…κυρίων

– Τι μπορεί να γίνη διά την διάσωσιν της Ευρωπαϊκής Ενώσεως;
–  ́Αγνωστον, διότι άδηλες οι βουλές του βαθέ ως Γερμανικού κατεστημένου. Η αστόχαστος αλα ζονεία του «εμείς οι Γερμανοί είμαστε οι καλλίτε ροι τραπεζίτες, βιομήχανοι και πολιτικοί του κό σμου», καθιστά το βαθύ κράτος του Βερολίνου εξ ίσου ευάλωτο με την πάλαι ποτέ γηραιά, σοβιετι κή ηγεσία του Κρεμλίνου.
Στις δύο πλευρές της γηραιάς ηπείρου, ανα πτύσσονται νέες χώρες, με πιό ενήμερες οικονο μικώς ηγεσίες και μεγαλύτερη δημοκρατική εκ προσώπησι. Οι ΗΠΑ διατηρούν την απαραίτητη διάκρισι των τριών εξουσιών εις επαρκή βαθμό και λαμβάνουν υπ’όψιν τις ανάγκες των ανέργων και βετεράνων της ζωής, αυξάνοντας την ποσότη τα του κυκλοφορούντος νομίσματος.
Αντιθέτως, στο πρόσωπο της καγκελλαρίου της Γερμανικής Ομοσπονδίας φράου Μέρκελ συ γκεντρούται όχι μόνον η νομοθετική και εκτελε στική εξουσία αλλ’επιδεικνύεται μία έμμονος μα νία «νοικοκυροσύνης» διά την επανεκλογήν της (γιά τρίτη φορά) και δή αντί παντός τιμήματος  ωσάν η εξουσία να ήταν αυτοσκοπός και όχι επιδίωξις αποτελεσματικής πολιτικής.
Η Κίνα, εξ άλλου, αν και διαθέτουσα μεγάλη κομματική γραφειοκρατία, αφήνει την ιδιωτική οικονομία να καλύπτει τα κενά της.Οι ταχέως ανα πτυσσόμενες χώρες (Βραζιλία, Ινδία, Ινδονησία κλπ.) κινούνται με εθνικό, υποτιμημένο κατά κα νόνα, νόμισμα (πχ. η Ινδική ρουπία) και κερδίζουν μερίδια στις διεθνείς αγορές, ενώ οι λοιπές Αγγλο σαξωνικές χώρες (Αυστραλία, Καναδάς, Νέα Ζη λανδία) δίδουν έμφασι στην Κεϋνσιανή ανάπτυξι και δεν δεσμεύοντα από την Λουθηρανή αντίλη ψι που πάει να επιβάλει (στούς άλλους Ευρωπαί ους) η Γερμανία του χέρ Σόϊμπλε  ενός ανθρώπου προβληματικού.
Οι προσωπικές και ιστορικές καταβολές των εξουσιαστών παίζουν πάντοτε τον μοιραίο ρόλον στην πολιτικήν: το σκοτεινό παρελθόν της φράου Μέρκελ, που ξεκίνησε την καρριέρα της ως μέλος της Κομμουνιστικής νεολαίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας και κατέληξε καγκελλάριος «εκ συμπτώσεως» του Χέλμουτ Κόλ. Η χαλαρά Ευρωπαϊκή συνείδησις του βιετ ναμέζου αντικαγκελλαρίου Ραίσλερ και ο βίος και η πολιτεία του Γερμανού υπουργού Εξωτε ρικών Κουίντο Βέστερβελλε, θέτουν σοβαρά ερωτήματα επαρκείας της σημερινής Γερμανι κής ηγεσίας.
Οπωσδήποτε οι άνθρωποι αυτοί αδυνατούν να διαχειρισθούν τις άκρως περίπλοκες υποθέ σεις της Ευρωπαϊκής ηπείρου, ως άλλωστε ισχυ ρίζεται και ο πρώην καγκελλάριος Χέλμουτ Σμίτ. Πέραν της προσωπικής των ανεπαρκείας, δεν σέβονται τις ιδιομορφίες των Ευρωπαϊκών λα ών και αγνοούν τα διδάγματα της συγχρόνου οι κονομικής επιστήμης αλλά και της Ευρωπαϊκής ιστορίας.
Οι Ευρωπαϊκοί λαοί διαφέρουν ουσιωδώς με ταξύ των. Λόγου χάριν:

  • Τί το κοινόν έχουν οι Φιλλανδοί, που απε λευθερώθησαν μόλις το 1910 από τον Σου ηδικόν δεσποτισμόν υπό των Ρώσσων, με τον άναρχον Ελληνικό λαό, που πήρε τα όπλα κατά του Οθωμανού δυνάστου το 1821, εις πείσμα της Ιεράς Συμμαχίας, και εθεσμοθέτησε το πιό φιλελεύθερο σύνταγ μα της Ευρώπης στην Τροιζίνα, το 1827;
  • Ποία σχέσιν έχουν τα ΑΕΙ της βορείου Ευ ρώπης με το Ελληνικό πανεπιστήμιο του κ. Πελεγρίνη;
  • Πόση η εξωστρέφεια της Σλοβενικής οι κονομίας εν σχέσει με τον Ελληνικόν εφοπλισμό και την μεγάλη εμπορική μας ναυτιλία;
  • Πώς έχει η Γερμανική αντίληψις του «ευ ζείν» εν σχέσει με την Ιταλικήν κουλτούρα;
  • Ποία η αντίληψις του χιούμορ στην Βρε ταννία και πώς γελούν (;) οι Ολλανδοί με τ’αστεία των;

Και ούτω καθ’εξής…
́Απειρες είναι οι διαφορές, που δεν εντάσσο νται μέσα στην επιδιωκομένη βιαίως «Ευρωπαϊκή ομοιομορφία» ή την αίολη «παγκοσμιοποίηση».–
Ίσως, λοιπόν,καλλίτερα θα ήταν να επα νέλθουν τα Ευρωπαϊκά έθνη στην προτέ ρα της συνθήκης του Μααστρίχτ ανεξαρτησία των. Με μία γερή δόσι «Αμέσου Δημοκρατίας» (ως της Ελβετικής Ομοσπονδίας) θ’απαλλαγούν οι Ευρωπαίοι απ’ τα οι κονομικά της πνευματικής λιτότητος. Μη λησμονούμεν, δέ, ότι οι νομοτέλειες της αδηρήτου πραγματικότητος αργούν, αλλά τελικώς επικρατούν των εμμονών και της πνευματικής ραστώνης. Συνεπιφέρουν τελικώς την πτώσι αυτοκρατοριών και των ελίτ. Η Αθηναϊκή δημοκρατία, η Ρώμη,το Βυζάντιον, η Οθωμανική αυτοκρατορία,η Βρεταννική κοινοπολιτεία παρήκμασαν λόγω ανεπαρκείας των ελίτ. Τα Ελληνικά κόμματα εσπατάλησαν την εντροπία των μαζί με την καταστροφή που επέφεραν στην χώρα.

    Print       Email

You might also like...

6 a.m. των Blitz

Read More →