Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Σκέψεις Αναφορικά με τη Διαπραγμάτευση και την Ενδεχόμενη Συμφωνία

By   /   Ιούνιος 27, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Σκέψεις Αναφορικά με τη Διαπραγμάτευση και την Ενδεχόμενη Συμφωνία

    Print       Email

Στρατηγικές-διαπραγματεύσεις

[27-6-2015]

♦ του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Το παρόν κείμενο ολοκληρώθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 24 Ιουνίου με την πολυαναμενόμενη συμφωνία  προ των θυρών και προ απροόπτου. Άλλο ένα επεισόδιο της ελληνικής κακοδαιμονίας έχει ολοκληρωθεί και ταυτόχρονα αρχίζει η αγωνία της ψήφισης των μέτρων του «έντιμου» συμβιβασμού συνοδευόμενη με τις εκατέρωθεν αντεγκλήσεις περί επιτυχίας ή αποτυχίας, σωτηρίας ή καταστροφής, «ανακυβίστησης» ή κατάργησης των επαίσχυντων μνημονίων. Σκοπός μου δεν είναι να προχωρήσω σε μια αποτίμηση της (πιθανής, μη ολοκληρωμένης και μη πλήρως δημοσιοποιημένης) συμφωνίας ούτε βέβαια να αποδώσω ευθύνες για την τραγική κατάσταση στην οποία σταδιακά και με διαχρονική  συνυπευθυνότητα σύσσωμου σχεδόν του πολιτικού (και όχι μόνο) κόσμου βρεθήκαμε. Απλά θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις.

Αναλογίζομαι τη σημερινή μας κατάσταση, αν με την εκδήλωση (συνειδητοποίηση) της ελληνικής κρίσεως το 2009, τα πολιτικά μας κόμματα και οι ταγοί μας αποφάσιζαν να προσεγγίσουν το τεράστιο πρόβλημα μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες  επιδιώκοντας την χάραξη κοινής πορείας. Αναρωτιέμαι μήπως η κρίση θα είχε ξεπεραστεί σήμερα αν η εκάστοτε αντιπολίτευση δεν αντιτίθετο εξ ορισμού σε κάθε κυβερνητική προσπάθεια. Ομοίως αν η εκάστοτε κυβέρνηση δεν αγνοούσε επιδεικτικά τις φωνές και προτάσεις των λοιπών κομμάτων και δεν διεκδικούσε τη γνώση της απόλυτης αλήθειας και τον εθνοσωτήριο προορισμό της.

Σκέφτομαι τι μορφή θα είχε ένας «έντιμος» συμβιβασμός που θα είχε επιτευχθεί μετά από δύσκολες ίσως και πολύμηνες εσωτερικές διαπραγματεύσεις, μεταξύ ενός ενιαίου ελληνικού μετώπου και των δανειστών και εταίρων μας. Πόσο διαφορετική θα ήταν άραγε η στάση των Θεσμών απέναντι σε μια ελληνική αντιπροσωπεία που θα εκπροσωπούσε τα τρία τέταρτα του πολιτικού κόσμου και με κοινές θέσεις που θα είχαν προέλθει από μια κοπιαστική διαλογική διαδικασία  και «έντιμο» συμβιβασμό των στόχων, προγραμμάτων και θεμιτών φιλοδοξιών των πολιτικών κομμάτων.

Πιθανόν μάλιστα και οι συνέπειες της κρίσεως και της ισοπεδωτικής εφαρμογής των μνημονιακών μέτρων κατά δικαίων και αδίκων να ήταν λιγότερο επώδυνες για την κοινωνία και με μικρότερη διάρκεια. Ίσως να είχαμε αποφύγει και τις ελληνικές «κουτοπονηριές» της θέσπισης νόμων αλλά μη εφαρμογής τους μέσω δαιδαλωδών διαδικασιών και πολυνομοθεσίας, γεγονός που κλόνισε την εμπιστοσύνη των συνομιλητών μας. Σε μια τέτοια φανταστική κατάσταση, πόσο ισχυρότερες θα ήταν οι «κόκκινες» γραμμές μας και η διαπραγματευτική μας ισχύς. Αν μάλιστα είχαμε επιλέξει και τους αρίστους, ανεξαρτήτως κομμάτων, να μας αντιπροσωπεύσουν σε αυτήν τη διαπραγμάτευση και σε κάθε επίπεδο μήπως θα είχαμε ήδη εξέλθει από την κρίση. Βέβαια η διαπραγμάτευση εμπεριέχει τη σύγκρουση και τη σύνθεση, την ανταλλαγή απόψεων, στοιχείων και θέσεων, τη διαρροή φημών και πληροφοριών αλλά και την εμπιστευτικότητα, τη μπλόφα και την προσπάθεια δημιουργίας κλίματος και χιλιάδες άλλες τεχνικές που οι κατά σειρά ετών διαπραγματευτές μας αγνοούσαν ή αδυνατούσαν να εφαρμόσουν κυρίως ένεκα της ανικανότητας τους, των μικροπολιτικών συμφερόντων και της έλλειψης στοιχειώδους προετοιμασίας, σθένους αλλά και συνέχειας.

Τέλος πάντως, με μύρια προβλήματα και προ του χείλους του γκρεμνού φαίνεται ότι θα καταφέρουμε να καταλήξουμε σε μια «έντιμη» συμφωνία. Οι προβλέψεις της συμφωνίας θα αποτελέσουν το βασικό θέμα των πολιτικών συγκρούσεων τις επόμενες ημέρες, εβδομάδες και μήνες. Αδυνατώ να τεκμηριώσω αν η (ενδεχομένως) επιτευχθείσα συμφωνία είναι επωφελής, έντιμος, ετεροβαρής, σωτήρια, καταστροφική κλπ. Αυτό αποτελεί περισσότερο αποστολή του μελλοντικού ερευνητή αλλά τις πλέον αξιόπιστες απαντήσεις θα δώσει η καθημερινότητα. Η επιτυχία της δεν θα κριθεί από τα πολιτικά και οικονομικά επιχειρήματα που θα ανταλλάσσουν αλαλάζοντας τα κομματικά στελέχη, αλλά από τα αποτελέσματα που θα εμφανίσει μετά από ικανό χρονικό διάστημα στην πραγματική ελληνική οικονομία και ζωή των Ελλήνων αλλά και στα οικονομικά μεγέθη στα οποία (ευτυχώς ή δυστυχώς) είναι προσκολλημένοι οι τεχνοκράτες δανειστές μας.

Τουλάχιστον αυτή τη φορά ας προσπαθήσουμε συντεταγμένα και ομόθυμα να εφαρμόσουμε «έντιμα» τη συμφωνία αυτή με υπομονή, συνέχεια  και μεθοδικότητα. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα έχουμε το διαπραγματευτικό ανάστημα να απαιτήσουμε τις αναγκαίες τροποποιήσεις που ενδεχομένως θα απαιτηθούν κατά τη διάρκεια της εφαρμογής της. Σε κάθε όμως περίπτωση πρέπει να γνωρίζουμε ότι η εφαρμογή της συμφωνίας θα είναι επώδυνος για τους Έλληνες. Καθήκον των πολιτικών είναι να την καταστήσουν (εφαρμόσουν) με συνέπεια αλλά και ευελιξία και κυρίως δίκαια και αποτελεσματικά.

Ο λαός έχει καταλάβει την κρισιμότητα των καταστάσεων και την επικινδυνότητα (ίσως και ανεπάρκεια) τυχόν εναλλακτικών λύσεων. Οι πολιτικοί (σε μεγάλο μέρος) φαίνονται-για πρώτη φορά- να συνειδητοποιούν την πραγματικότητα. Το ερώτημα είναι αν θα αναλάβουν και τις ευθύνες τους παίρνοντας τις αναγκαίες ρηξικέλευθες αποφάσεις για εθνική συνεννόηση και προσπάθεια. Αυτή θα είναι και η τελευταία τους ευκαιρία γιατί αν αποτύχουν τότε θα σαρωθούν και μαζί τους και η πολύπαθη μεταπολιτευτική Ελληνική Δημοκρατία.

* Υποστράτηγος εα, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

    Print       Email

About the author

You might also like...

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤA ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 1685–1920, μυθιστόρημα του Μελέτη Μελετόπουλου

Read More →