Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Πυρηνικές απειλές στη χερσόνησο της Κορέας

By   /   Μάιος 12, 2017  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πυρηνικές απειλές στη χερσόνησο της Κορέας

    Print       Email

[12-5-2017]

του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Ίσως οι παλαιότεροι εκ των αναγνωστών να θυμούνται τη βρετανική σατιρική ταινία του 1959, «το ποντίκι που βρυχάται» σε σκηνοθεσία του Τζακ Άρνολντ και πρωταγωνιστή τον αείμνηστο Πίτερ Σέλερς. Το ποντίκι είναι το  Φένγουικ, ένα μικροσκοπικό δουκάτο στις Γαλλικές Άλπεις.  Η οικονομία του δουκάτου βασίζεται αποκλειστικά στην παραγωγή ενός τοπικού κρασιού. Όταν η συνταγή του κρασιού αντιγράφεται στις ΗΠΑ, οι πωλήσεις πέφτουν κατακόρυφα, με αποτέλεσμα το δουκάτο να κηρύξει πτώχευση. Η δούκισσα και ο πρωθυπουργός αποφασίζουν να κηρύξουν τον πόλεμο στις ΗΠΑ, με απώτερο σκοπό να ηττηθούν, ώστε οι ΗΠΑ να στείλουν οικονομική βοήθεια. Με στράτευμα μόλις 15 ανδρών φτάνουν στις ΗΠΑ, όπου συμπτωματικά περνά στα χέρια τους ένα αποτελεσματικό υπερόπλο, αποκτώντας πλεονέκτημα έναντι των ΗΠΑ.

          Αρκετοί εξ ημών, έχουμε ανακαλέσει στη μνήμη σας την ταινία αυτή ακούγοντας τον «παρανοϊκό» δικτάτορα της Βορείου Κορέας Kim Jong Un να εξαπολύει απειλές κατά των γειτονικών χωρών αλλά και των πανίσχυρων ΗΠΑ. Απειλές οι οποίες συμπεριλαμβάνουν και την εξαπόλυση πυρηνικών πληγμάτων κατά «δικαίων και αδίκων». Εύκολα λοιπόν συμπεραίνουμε ότι απέναντι μας έχουμε έναν «παρανοϊκό», απρόβλεπτο και αδίστακτο δικτάτορα. Ανεπιφύλακτα ο βορειοκορεάτης ηγέτης είναι ένας αδίστακτος δικτάτορας όπως και οι προπάτορες του, δημιουργοί του ιδιόμορφου αυτού κληρονομικού κομμουνιστικού προσωποπαγούς καθεστώτος. Η οικογένεια έχει μάλιστα κατορθώσει να επιβιώσει στην εξουσία πάνω από 70 χρόνια ενώ δίπλα τους πανίσχυρα καθεστώτα έχουν καταρρεύσει. Το καθεστώς έχει επιβιώσει δια πυρός και σιδήρου –με την αμέριστη υποστήριξη ΕΣΣΔ και Κίνας- πολεμώντας εναντίον στρατευμάτων των ΗΠΑ αλλά και άλλων κρατών των Ηνωμένων Εθνών (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος) στον τριετή πόλεμο της Κορέας (1950-1953). Οι κληρονομικοί ηγέτες έχουν επίσης επιβιώσει σε αμέτρητες, γνωστές και άγνωστες απόπειρες ανατροπής τους εξοντώνοντας αμείλικτα τους εσωτερικούς αντιπάλους τους και μη διστάζοντας να προκαλέσουν αιματηρά επεισόδια σε βάρος της Νοτίου Κορέας.

Δυστυχώς η παρομοίωση του δουκάτου της προαναφερθείσης ταινίας με την Βόρειο Κορέα είναι αδόκιμη και άτυχη. Πράγματι η Βόρειος Κορέα διαθέτει τη στρατιωτική συμβατική ισχύ να προκαλέσει λουτρό αίματος στον αδελφικό πληθυσμό της Νοτίου Κορέας εξαπολύοντας μια ακόμη καταστροφική εισβολή όπως αυτή του Ιουνίου του 1950. Ακόμη χειρότερα, η Pyongyang μπορεί να επιφέρει και πολύνεκρα πυρηνικά  πλήγματα στην ταλαιπωρημένη κορεατική χερσόνησο ακουμπώντας ακόμη και τα ιαπωνικά εδάφη.

 Σήμερα, στην επικαιρότητα είναι και πάλι η περιοχή με το καθεστώς της Pyongyang να συνεχίζει προκλητικά τις δοκιμές του πυρηνικού και βαλλιστικού του προγράμματος και παράλληλα να απαντά σε υψηλούς τόνους στις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ. Στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού, ο Πρόεδρος Trump αντιλαμβάνεται ότι (και) η περίπτωση της Κορέας είναι περισσότερο σύνθετη από ό,τι αρχικά νόμιζε!

Το παρήγορο είναι ότι ο ηγεμόνας της Βορείου Κορέας δεν είναι ούτε «παρανοϊκός», ούτε όμως και απρόβλεπτος! Παρά τους παραπάνω εύλογους (απλοϊκά κρίνοντας) χαρακτηρισμούς, ο βορειοκορεάτης ηγέτης Kim Jong Un ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη φυσική του επιβίωση και τη διαιώνιση της εξουσίας του. Κύρια όπλα του ο συνδυασμός ισχυρότατης αποτρεπτικής δυνάμεως -συμπεριλαμβανομένης και πυρηνικής- και ενός καθεστώτος τρόμου που νομιμοποιείται από την ύπαρξη μιας συνεχούς απειλής κατά του «ευημερούντος» και «ευτυχισμένου» βορειοκορεατικού λαού. Άρα η συνεχής –ελεγχόμενη όμως- κλιμάκωση αποτελεί μέσο για την επιβίωση του καθεστώτος. Βέβαια, παρά την ύπαρξη ασφαλιστικών δικλείδων και τη μάλλον αμοιβαία επιθυμία των εμπλεκομένων για αποφυγή ενός πυρηνικού «Αρμαγεδώνα», ο φόβος ατυχήματος ή ακόμη και η περίπτωση επιλογής ενός πρώτου αποφασιστικού πλήγματος εκ μέρους των ΗΠΑ πάντα θα υφίσταται.

Εκτιμάται μάλλον ως παρακινδυνευμένη κάθε προσπάθεια καταστροφής του πυρηνικού οπλοστασίου της Βορείου Κορέας από ένα αιφνιδιαστικό προληπτικό χτύπημα των ΗΠΑ και ενδεχομένως και μη νομιμοποιημένη μια τέτοια ενέργεια.  Ακόμη και ο ταυτόχρονος «αποκεφαλισμός» της ηγεσίας της Pyongyang πιθανόν να μην αποτρέψει μια γιγάντιας κλίμακας αιματοχυσία στην χερσόνησο. Ένα αμερικανικό προληπτικό χτύπημα σίγουρα θα συναντούσε τη σφοδρή αντίδραση Μόσχας και κυρίως του Πεκίνου. Το τελευταίο, αποτελεί τον κύριο εμπορικό εταίρο της απομονωμένης Βορείου Κορέας (80% του εμπορίου) καίτοι βλέπει την επιρροή του στο νευρικό «σύμμαχο» του να μειώνεται σταδιακά. Όμως η κατάρρευση του καθεστώτος της Pyongyang προκαλεί ρίγη τρόμου στο Πεκίνο για μια πηγή αστάθειας στα σύνορα του και για ανεξέλεγκτα κύματα προσφύγων. Ούτε όμως και μια ενδεχόμενη ενοποίηση της κορεατικής χερσονήσου, υπό τη Σεούλ, που θα έφερνε και πάλι τους Αμερικανούς στο ποταμό Γιαλού θα χαροποιούσε το Πεκίνο.

Έχει πολλάκις και ορθά επισημανθεί, ότι κάθε λύση στο κορεατικό ζήτημα διέρχεται αναγκαστικά από το Πεκίνο. Ένα Πεκίνο, που τα τελευταία χρόνια υιοθετεί με «βαριά καρδιά» τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας για κυρώσεις κατά της Pyongyang, για να τις παραβιάσει, με ή χωρίς προφάσεις, εν συνεχεία. Μια όμως αμερικανική πολιτική που θα αποσκοπεί σε εξαναγκασμό του Πεκίνου, για υιοθέτηση σκληρότερης συμπεριφοράς κατά της Βορείου Κορέας, μάλλον αποτελεί ανεδαφική πρόταση. Αντιθέτως, μπορεί να επιδιωχθεί μια συνταύτιση συμφερόντων μέσω ενός ειλικρινούς διαλόγου και αλληλοκατανόησης των επιμέρους ευαισθησιών και αμοιβαίων υποχωρήσεων. Η ταυτόχρονη συνεπής και πολύπλευρη πίεση της Pyongyang, από Δύση και Κίνα, μέσω πολλαπλών στοχευμένων κυρώσεων εκτιμάται ότι θα οδηγήσει στη διεθνή της απομόνωση, στην αδυναμία συνέχισης του πυρηνικού προγράμματος, σε άνοδο της λαϊκής δυσαρέσκειας και τελικά σε πιθανή κατάρρευση του καθεστώτος (δυστυχώς μάλλον βίαιη).

Η προσέγγιση αυτή φαίνεται να αποτελεί τη μοναδική λύση, επιβάλλει όμως την επίλυση σειράς προβλημάτων που αφορούν το μέλλον της επανενοποιημένης κορεατικής χερσονήσου, πιθανόν αποστρατικοποιημένης, μάλλον χωρίς αμυντικούς δεσμούς με τις ΗΠΑ και που δεν θα δημιουργεί διλήμματα ασφαλείας στους γείτονες της. Είναι όμως έτοιμες οι ΗΠΑ να προχωρήσουν σε παρόμοιες διαβουλεύσεις και παραχωρήσεις έναντι μιας ανερχόμενης ανταγωνιστικής δύναμης (Κίνα) στη λεκάνη του Ειρηνικού;

* Υποστράτηγος εα, Διευθυντής Μελετών του ΕΛΙΣΜΕ

    Print       Email

About the author

You might also like...

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤA ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 1685–1920, μυθιστόρημα του Μελέτη Μελετόπουλου

Read More →