Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Προβληματισμοί μετά τον Εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου

By   /   Οκτώβριος 31, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προβληματισμοί μετά τον Εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου

    Print       Email

Greece

[31-10-2015]

♦ του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Άλλη μια επέτειος της 28ης Οκτωβρίου εορτάστηκε με τη δέουσα λαμπρότητα, τη τυπολατρική διάθεση και την προσπάθεια πολιτικής καπήλευσης του πραγματικά  ενδόξου έπους της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Όπως είθισται τα τελευταία χρόνια, οι εορταστικές ομιλίες συνοδεύονται από αναφορές στον ακήρυκτο οικονομικό πόλεμο, στις νέες δυνάμεις κατοχής, στις αδηφάγες χρηματοπιστωτικές αγορές και στους αδίστακτους κερδοσκόπους με τους ακούραστους ντόπιους συνεργάτες τους. Ακούσαμε και πάλι κραυγές για την ανάγκη αντίστασης στα ξένα συμφέροντα και επικλήσεις για ένα νέο παλλαϊκό ξεσηκωμό. Ουδείς αμφιβάλει ότι σήμερα υπάρχουν όλοι οι παραπάνω δυνάμεις και συμφέροντα που καραδοκούν να συντρίψουν τους απρόσεκτους και επιπόλαιους λαούς.  Υπήρχαν όμως και το 1940 –ίσως υπό άλλες μορφές και ονομασίες και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να μεταλλάσσονται και στους αιώνες που έρχονται.

Αναμφίβολα, η πατρίδα μας για άλλη μια φορά στην πολύχρονη ιστορία της  είναι στο μάτι του κυκλώνα της διεθνούς αναταραχής και των αντικρουόμενων συμφερόντων. Λόγω θέσεως, λίγες φορές βρεθήκαμε εκτός των ιστορικών κυκλώνων που σάρωναν την υφήλιο. Ακόμη όμως και σε αυτές τις λιγοστές περιόδους ηρεμίας, προσπαθούσαμε μόνοι μας να αναταράξουμε τα εσωτερικά μας ύδατα αντί να επουλώσουμε τις πληγές μας και να συσσωρεύσουμε νέες δυνάμεις για τις δύσκολες περιόδους που νομοτελειακά έπονται.

Εκτός όμως από τις ενθουσιώδεις παρορμήσεις για αντίσταση και νέους αγώνες, προσπαθούμε ποτέ να αναλύσουμε τα γεγονότα που μας οδήγησαν στο έπος του 1940 και στην απίστευτη αδελφοκτόνο αιματοχυσία που ακολούθησε; Πως μπόρεσε ένας λαός, 18 χρόνια από την μεγαλύτερη ίσως καταστροφή στην ιστορία του και ταλαιπωρημένος από την περίοδο αστάθειας (και χρεωκοπίας) που ακολούθησε να οδηγηθεί στο έπος του 1940-1941; Ποικίλες, αλληλοσυμπληρούμενες αλλά μη πλήρως πειστικές οι απαντήσεις που δίδονται. Στην αντιφασιστική συσπείρωση και το δημοκρατικό αίσθημα του λαού οφείλεται το έπος, θα απαντήσει μερίδα του πολιτικού κόσμου. Η σωστή προετοιμασία και η εμπνευσμένη ηγεσία του Ιωάννη Μεταξά ήταν η αιτία της νίκης, θα ανταπαντήσει η αντιδιαμετρικά κινούμενη παράταξη. Το αδούλωτο φρόνημα, η περηφάνια και ο πόθος για ελευθερία του ελληνικού λαού θα απαντήσει αυθόρμητα ο απλός κόσμος. Η βοήθεια της Παναγίας έδωσε τη δύναμη στα ελληνικά όπλα ισχυρίζονται οι πιο πιστοί συμπολίτες μας. Στους δασκάλους μας οφείλεται το έπος, σε αυτούς που έδωσαν φτερά στους μαχητές μας και μίλησαν στις καρδιές  τους, εντοπίζουν το αίτιο οι πνευματικοί άνθρωποι. Συνδυασμός όλων των παραπάνω, μια προσεκτική μετριοπαθής τοποθέτηση. Και πως όλα αυτοί οι παράγοντες χάθηκαν έξαφνα τους επόμενους μήνες της αναπόφευκτης συντριβής και οδηγηθήκαμε στον αδελφοκτόνο σπαραγμό; Οι ίδιοι άνθρωποι με τους ίδιους δασκάλους και θείους προστάτες δεν πολεμούσαν τους Ιταλούς αδελφωμένοι το χειμώνα του 40 και αλληλοσπαράζονταν τα επόμενα δέκα χρόνια; Είναι δυνατόν ένας λαός να μεταλλάσσεται τόσο εύκολα και γρήγορα και να οδηγείται από την κορύφωση στο απόλυτο χάος; Ποιο είναι το αίτιο αυτής της μεταστροφής;

Μην περιμένετε να σας δώσω σήμερα απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα που και εμένα προσωπικά με βασανίζουν εδώ και χρόνια. Ας δεχθούμε όμως ως μια αναιτιολόγητη πραγματικότητα, την αυτοκαταστροφική αυτή κατά καιρούς προδιάθεση του έθνους και του λαού μας. Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε πόσο επιρρεπείς είμαστε ως άνθρωποι, να παρασυρθούμε σε παρόμοιες τραγικές καταστάσεις, ίσως να γίνουμε περισσότερο προσεκτικοί και μετρημένοι και λιγότερο παρορμητικοί και επιπόλαιοι. Την προσεκτική αυτή στάση μας, την χρωστάμε στους προγόνους μας που έκαναν στο ακέραιο το καθήκον τους στα βουνά της Ηπείρου, κρατώντας στο ένα χέρι το όπλο τους και στο άλλο τη φωτογραφία της οικογένειας τους μαζί με το φυλακτό ενός Αγίου. Αυτοί οι πρόγονοι μας όρμησαν απέναντι στα εχθρικά πολυβόλα και σε αντίθεση με τις προβλέψεις των «οίκων αξιολόγησης» της εποχής εκείνης, νίκησαν. Πιο πολύ όμως την χρωστάμε στις γενιές που έρχονται. Αν όμως δεν καταφέρουμε να τιθασεύσουμε τους εαυτούς μας, θα συνεχίσουμε και πάλι να επιβιώνουμε στο πέρασμα των αιώνων, σε αντίθεση με τους σημερινούς μας αντιπάλους και δανειστές, αντλώντας δύναμη και «δανεικά» από την ιστορία και τη γονιδιακή μας προδιάθεση αλλά πληρώνοντας αδιάλειπτα τον αβάστακτο τόκο σε ελληνικό αίμα και πόνο.

* Υποστράτηγος εα, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

    Print       Email

About the author

You might also like...

Παρουσίαση του βιβλίου «Ο άρχοντας με τα πολλά πρόσωπα», Παλιά Βουλή, 26/11/17, 12.00 μμ

Read More →