Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

 Περί ιστορικών και στρατηγικών αναστοχασμών

By   /   Μάρτιος 29, 2016  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο  Περί ιστορικών και στρατηγικών αναστοχασμών

    Print       Email

xartis-ellada-tourkia

[29-3-2016]

♦ του Χρήστου Ζιώγα*

Η πρόσφατη ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών πως: «η απόφαση της ελληνοκυπριακής διοίκησης για διαγωνισμό, από τη μια παραβλέπει τα ίσα και αδιαχώριστα δικαιώματα και συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων, επί των φυσικών πόρων του νησιού, και από την άλλη παραβιάζει τα δικαιώματα της χώρας μας, τα οποία πηγάζουν από την υφαλοκρηπίδα της περιοχής», δημιουργεί περαιτέρω ερωτήματα, για την έκταση και την ένταση του τουρκικού αναθεωρητισμού, τον οποίο δυσκολεύονται να αμφισβητήσουν και οι πιο ένθερμοι θιασώτες της ελληνοτουρκικής προσέγγισης. Το ζήτημα που ανακύπτει βάσει των πρόσφατων πεπραγμένων, ως υπόθεση ενός γενικότερου προβληματισμού, είναι αν υφίσταται, εκ μέρους της Τουρκίας, και δεύτερο casus belli, πέραν του διακηρυγμένου σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών μας υδάτων, εφ’ όσον η χώρα μας ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η παρούσα συγκυβέρνηση δεν προβαίνει σε καμία δήλωση επί του θέματος, ούτε πληροφορεί την κοινωνία τί σκοπεύει να πράξει σχετικά με τη δυνατότητα, που της παρέχει το δίκαιο της θάλασσας; Προς υπενθύμιση ημών, το εν λόγω ζήτημα, το κόμμα των « Ανεξάρτητων Ελλήνων», το είχε ενσωματώσει στην ιδρυτική του διακήρυξη.

Η εκκωφαντική σιωπή των συνήθως λαλίστατων πολιτικών, ενισχύει την υποψία πως η Άγκυρα, κατ΄ιδίαν, έχει απειλήσει την ελληνική κυβέρνηση, πιθανόν όχι μόνο την παρούσα, με αντίποινα, αν προχωρήσει στην ανακήρυξη AOZ. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δεν υπάρχει καμμία τέτοια πληροφορία, απλώς θέτεται ως προβληματισμός, γιατί η χώρα μας σ’ αύτη τη δύσκολη συγκυρία δεν προβαίνει στη συγκεκριμένη κίνηση. Η άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν συνιστά εθνικιστικούς αταβισμούς, όπως πιθανόν να θεωρούν ορισμένα μέλη της παρούσας κυβέρνησης, αλλά δυνατότητες που προσφέρει το δίκαιο της θάλασσας, ώστε  να εξέλθει η χώρας μας, ταχύτερα, από την παρατεταμένη οικονομική κρίση. Η μαξιμαλιστική τουρκική προσέγγιση αποκλείει κάθε πιθανότητα ενός συμβιβασμού, που θα εμπεριείχε κάποιες παραχωρήσεις προς την Άγκυρα. Πλέον, ο τουρκικός ηγεμονισμός έχει αναβαθμιστεί πέραν της απλής αξίωσης πρόκτησης μεγαλυτέρων των αναλογούντων δικαιωμάτων εκμετάλλευσης, και αντιμετωπίζει την Κύπρο αλλά και την Ελλάδα ως δρώντες που οφείλουν να δρουν, για μια σειρά ζητημάτων που άπτονται της εξωτερικής τους πολιτικής, μόνο κατόπιν «συνεννοήσεως» με την Άγκυρα!

Παράλληλα, η δήλωση του υπουργού παιδείας κ. Φίλη, επ’ αφορμή της εθνικής επετείου, αν αναγνωστεί από κάποιον ξένο που δεν γνωρίζει την ιστορία της χώρας μας, θα προκαλέσει εύλογη απορία: θα διερωτάται έναντι ποιου επαναστατήσαμε! Η κριτική ιστοριογραφία, που κοινωνεί ο κ. υπουργός δεν θα αμβλύνει τον τουρκικό ηγεμονισμό, πιθανότερο είναι να τον ενισχύσει. Η Ελλάδα και η Βουλγαρία έχουν αγαστές, πλέον, σχέσεις όχι γιατί διαστρεβλώθηκε, δια του «αναστοχασμού», η ιστορία, αλλά λόγω ότι εξέλειψαν οι αντικειμενικές συνθήκες που προκαλούσαν διαμάχες και συγκρούσεις, μέχρι και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ελλάδα και η Κύπρος, ακόμη κι ως «καινούργια» έθνη όπως «χαριτωμένα» αναφέρει ο κ. Φίλης, οφείλουν να επιβιώσουν στο σύγχρονο διεθνές σύστημα. Υπό αυτό λοιπόν το πρίσμα, έχουν την ανάγκη υιοθέτησης μιας νέας, κυριολεκτικής κι όχι κατ’ επίφαση, στρατηγικής έναντι της αναθεωρητικής Τουρκίας. Αν ένας τομέας χρήζει αναστοχασμού αυτός είναι η πολιτική μας έναντι της ‘Άγκυρας, στο βαθμό που επιθυμούμε να διασφαλίσουμε τη θέση και το ρόλο μας στο περιφερειακό σύστημα και να ασκήσουμε τα κυριαρχικά δικαιώματα, όπως προβλέπονται από τις διατάξεις του διεθνούς δικαίου της θάλασσας.

* Διδάκτωρ Διεθνών Σχέσεων

    Print       Email

About the author

You might also like...

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤA ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 1685–1920, μυθιστόρημα του Μελέτη Μελετόπουλου

Read More →