Loading...
You are here:  Home  >  ΣΤΗΛΕΣ  >  Current Article

Ο βυσσινόκηπος του  ΆντονΤσέχοφ

By   /   Ιανουάριος 26, 2016  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο βυσσινόκηπος του  ΆντονΤσέχοφ

    Print       Email

285

♦ του Γιάννη Δρακόπουλου

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Σκηνοθεσία : Νίκος Καραθάνος

Το τελευταίο έργο που γράφει ο Τσέχωφ(1904)αποτελεί ένα σχόλιο του συγγραφέα για τον κόσμο που αλλάζει και την αδυναμία της ρωσσικής αριστοκρατίας να αντιληφθεί το νέο τοπίο που δημιουργείται.  Ο υπέροχος βυσσινόκηπος βγαίνει στο σφυρί, οι ιδιοκτήτες του, αρνούμενοι να αποδεχθούν την αλλαγή, δεν κάνουν τίποτα για να τον σώσουν, η ανευθυνότητα και οι αυταπάτες κυριαρχούν, η χρεοκοπία έρχεται.

«Κωμωδία, στιγμές-στιγμές φάρσα» χαρακτήριζε ο ίδιος ο Τσέχωφ τον Βυσσινόκηπο. Αυτήν την οπτική έρχεται να φωτίσει ο σκηνοθέτης,μια επιλογή που μάλλον ξένισε αρκετούς, καθώς η συνήθης οπτική πάνω στο έργο είναι αυτή του δράματος, οπτική που  καθιερώθηκε από το πρώτο κιόλας ανέβασμα του έργου από τον Στανισλάβσκι στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, προς απογοήτευση του συγγραφέα.  Ίσως όμως ο Στανισλάβσκι να είχε εν μέρει δίκιο. Ιδωμένο ως κωμωδία το έργο παραήταν προχωρημένο για την εποχή του. Σήμερα μάλλον συμβαίνει το αντίθετο. Ιδωμένο ως δράμα, φαντάζει άκαιρο, αργό, φλύαρο. Ως κωμωδία όμως;

Ο σκηνοθέτης είδε μία γλυκόπικρη κωμωδία όπου κυριαρχεί ο κλαυσίγελος και η απώλεια. Το τελευταίο δείχνει να είναι και ο πυρήνας της παράστασης, το σημείο εκκίνησης για τον σκηνοθέτη. Μία παράσταση η οποία έχει στηθεί με όρους επινοημένου (devised) θεάτρου, χρησιμοποιώντας έντονα υπερρεαλιστικές καιγκροτέσκες φόρμες, στοιχεία που συνθέτουν το προσωπικό ύφος που επιχειρεί να δημιουργήσει ο σκηνοθέτης.

Στην συγκεκριμένη παράσταση η προσέγγιση αυτή δεν ήταν τόσο επιτυχημένη όσο σε προηγούμενες πρόσφατες δουλειές του, καθώς αυτή προέκυψε σε αρκετά σημεία φλύαρη και άρρυθμη. Χαρακτηρίζεται από μια έλλειψη ομοιογένειας  στην αρχή, που φρενάρει τον βηματισμό της. 

Όσο όμως προχωρά η παράσταση βηματίζει όλο και καλύτερα, για να φτάσει σε ένα πραγματικά απογειωτικό φινάλε, το οποίο αποζημιώνει και με το παραπάνω μάλιστα . Δυστυχώς όσοι ανυπόμονοι και υπερβολικά αυστηροί θεματοφύλακες της θεατρικής παράδοσης αποχωρούσαν περίπου στη μέση, έχασαν το καλύτερο. Το οποίο ήταν πραγματικά εξαιρετικό. Μία από τις πιο εμπνευσμένες αναγνώσεις του έργου, που μας το αποκάλυψε όπως ίσως καμία άλλη τα τελευταία χρόνια. Ο Καραθάνος τόλμησε και πήγε το έργο ένα βήμα παραπέρα, όπως δεν τόλμησε προ τριετίας περίπου ο Λιβαθινός, όταν παρουσίασε έναν άνευρο και άνοστο Βυσσινόκηπο, που δεν ήταν ούτε δράμα ούτε φάρσα.

Η παράσταση χαρακτηρίζεται από μερικές εξαιρετικές ερμηνείες, όπως και συνολική αισθητική και από μία υπέροχη μουσική συνοδεία, την οποία ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε για να κουρδίσει την παράσταση – με μία όμως διστακτικότητα ίσως. Παρά τα όποια λάθη της όμως καταφέρνει να είναι ζωντανή και να συνομιλεί με το κοινό, πράμα όχι εύκολο, όχι μόνο για το συγκεκριμένο, αλλά και για πολλά άλλα κλασικά έργα, των οποίων το ανέβασμα για το σημερινό κοινό παρουσιάζει πλήθος προβλημάτων. Ίσως το κλειδί για την επιτυχία να είναι ο γεγονός πως ο σκηνοθέτης δεν ξεκίνησε από το έργο, αλλά από την ίδια την απώλεια και στην ουσία χρησιμοποίησε το έργο ως μέσο για να μιλήσει γι’ αυτήν. Αν αυτό φαντάζει βέβηλο,τότε ας αναλογιστούμε καλύτερα το ζήτημα του ζωντανού και δρώντος έργου τέχνης.

    Print       Email

About the author

You might also like...

6 a.m. των Blitz

Read More →