Loading...
You are here:  Home  >  ΣΤΗΛΕΣ  >  Current Article

Ο βιολιστής στη στέγη

By   /   Οκτώβριος 15, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο βιολιστής στη στέγη

    Print       Email

βιολι5-1024x588

♦ του Γιάννη Δρακόπουλου

Θέατρο Μπάντμινγκτον, Σκηνοθεσία Rob Ruggiero

Εκκινώντας από το διήγημα «Οι κόρες του Τέβιε» του συγγραφέα Sholem Aleichem, ο Τζόζεφ Στάϊν γράφει, πριν πενήντα χρόνια, το πασίγνωστο πλέον μιούζικαλ «Βιολιστής στη Στέγη», το οποίο μάς μεταφέρει στην Ρωσία του 1905, στο χωριό Ανατέβκα. Κεντρικός ήρωας ο φτωχός Εβραίος γαλατάς του χωριού Τέβιε, ο οποίος ζει ευτυχισμένος τηρώντας πιστά τις εβραϊκές παραδόσεις. Όμως η ηρεμία του διαταράσσεται όταν έρχεται η ώρα της παντρειάς για τις κόρες του, όπου μία μία αυτομολούν , επαναστατούν, αρνούμενες να παντρευτούν αυτόν που τους προξενεύουν και επιλέγοντας αυτόν που ποθεί η καρδιά τους. Έτσι, μέσα από τις επιλογές των παιδιών του, ανακαλύπτει και ο ίδιος – υπέρμαχος της παράδοσης- ότι όταν αυτή δεν ανανεώνεται και δεν συμβαδίζει με τις κοινωνικές ανάγκες, τότε η αξία της μηδενίζεται.

Το κλασσικό αυτό μιούζικαλ, σε μουσική Τζέρι Μποκ, στίχους Σέλντον Χάρνικ και σε πρωτότυπη χορογραφία Ζερόμ Ρόμπινς, έκανε πρεμιέρα το 1964 στο Μπρόντγουεϊ. Παραστάθηκε για οκτώ χρόνια και έγινε το πρώτο μιούζικαλ στην ιστορία του θεάτρου που κατάφερε να ξεπεράσει τις 3.000 παραστάσεις. Απέσπασε εννέα βραβεία Τόνι, με ορισμένα από τα τραγούδια του να θεωρούνται από τα πιο γνωστά των τελευταίων 50 χρόνων: «If I Were a Rich Man», «Sunrise, Sunset», «Tradition», «Matchmaker». Το 1971 μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη σε σκηνοθεσία Νόρμαν Τζούισον και κέρδισε οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ. Στην χώρα μας παρουσιάζεται τρίτη φορά, με τον Γρηγόρη Βαλτινό να υποδύεται πάλι τον Τέβιε, σε μια υπερπαραγωγή τριάντα ηθοποιών.

Η παράσταση, αν και προορισμένη να κόψει εισιτήρια, πολλά εισιτήρια, δεν εκβιάζει πουθενά το γέλιο ή την συγκίνηση, παρ’όλο που αμφότερα υπάρχουν σε χορταστικές ποσότητες σε αυτήν. Πρόκειται για ένα έργο συνόλου, και παρ’όλο που συμμετέχουν πολλά ονόματα χαρακτηρισμένα ως εμπορικά από την μεγάλη πορεία τους στην μικρή οθόνη, κανένα από αυτά δεν υπερπροβάλλει τον ήρωά του, όπως δυστυχώς πολλές φορές συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις, πράμα που δείχνει το θεατρικό ήθος των συγκεκριμένων πρωταγωνιστών. Έτσι προκύπτει μια εμπορική παράσταση, που βάζει τα γυαλιά σε πολλές ‘’ποιοτικές’’ και αμφιλεγόμενες παραστάσεις που κατά καιρούς ανεβαίνουν στους εγχώριους «ναούς» της υψηλής θεατρικής τέχνης, όπως είναι το Εθνικό και η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Βαλτινός και Λοϊζίδου ξεχωρίζουν, καταφέρνοντας να δώσουν ένα βάθος στις ερμηνείες τους, τόσο όσο ακριβώς έπρεπε, αφού μη μας διαφεύγει ότι η παράσταση δεν είναι Τσέχωφ. Θέατρο, όμως, δεν είναι μόνον ο Τσέχωφ, είναι και το μιούζικαλ, ένα είδος άγνωστο στον τόπο μας, το οποίο με την συγκεκριμένη παράσταση μας δείχνει πόσο σημαντικό είδος είναι και σε τι αισθητικά και καλλιτεχνικά αποτελέσματα μπορεί να φτάσει, όταν δουλευτεί με κόπο και μεράκι από ανθρώπους που το γνωρίζουν.

Άξιο αναφοράς το ότι η παράσταση εισάγει τον όρο του φραντσάϊζ και στο θέατρο, αφού, πληρώνοντας τα δικαιώματα, μαζί με το κείμενο και τον τίτλο αγοράζεις την σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τις χορογραφίες. Τώρα πώς μια παράσταση – φραντσάϊζ καταφέρνει να σερβίρει πιό νόστιμα πιάτα από αυτά που συχνά μας σερβίρουν τα ντόπια γκουρμέ εστιατόρια, είναι θέμα που σηκώνει μεγάλη κουβέντα.

    Print       Email

About the author

You might also like...

6 a.m. των Blitz

Read More →