Loading...
You are here:  Home  >  ΔΙΑΦΟΡΑ  >  Current Article

Οικογενειακό δίκαιο: η χαίνουσα πληγή της σύγχρονης κοινωνίας

By   /   Φεβρουάριος 3, 2014  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οικογενειακό δίκαιο: η χαίνουσα πληγή της σύγχρονης κοινωνίας

    Print       Email

Screen Shot 2014-02-03 at 11.01.35 AMτου Χάρη Κατσιβαρδά

δικηγόρου LLM

Το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα χρήζει ριζικών αλλαγών σε πολλά σημεία του και ιδίως σε ό,τι σχετίζεται με το ακανθώδες ζήτημα ασκήσεως επιμέλειας και ρύθμισης επικοινωνίας με τα τέκνα, ιδίως από τον πατέρα.

Είναι πρόδηλο σήμερα ότι τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν με ιδεοληψία και προκατάληψη τον ρόλο του πατέρα και την αναπόδραστη μείζονα σπουδαιότητά του, αγνοώντας την καταλυτική συμβολή του στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των τέκνων.

Τα δικαστήρια στην πράξη υιοθετούν κατ’ ουσίαν την στρεβλή αντίληψη οιονεί «ιδιοκτησίας» του τέκνου από την μητέρα, ανακηρύσσοντας τον πατέρα εξ υπαρχής ως ακατάλληλο για την άσκηση της γονικής μέριμνας, μολονότι πάμπολλες φορές συμβαίνει αποδειγμένα εκ των περιστάσεων το αντίθετο από την πλευρά της μητέρας. Ακόμη και όταν η μητέρα αποδεδειγμένα δεν κρίνεται κατάλληλη για την άσκηση της γονικής μέριμνας.

Επίσης ο χρόνος μέχρις ότου εκδοθεί μία δικαστική απόφαση μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση από τον πατέρα της επικοινωνίας με το παιδί του τουλάχιστον έξι μήνες, με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος αποξένωσης και αλλοτρίωσης από την πατρική στοργή.

Κατά συνέπεια έχει παγιωθεί μία κατάσταση εξαιρετικά άδικη, όπου σχεδόν ποτέ δεν αποδίδεται η επιμέλεια στον πατέρα.

Επιπλέον η άσκηση του δικαιώματος της επικοινωνίας από τον πατέρα κατά κανόνα καταστρατηγείται από την πλευρά της μητέρας με πενιχρές για αυτήν κυρώσεις, με αποτέλεσμα να ενεργεί αυθαίρετα και συνειδητά πραξικοπηματικά, παραβιάζοντας κατ’ εξακολούθηση δικαστικές αποφάσεις επικοινωνίας με τα τέκνα.

Ο πατέρας, πέραν του ότι στερείται το παιδί, συγχρόνως αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της αποτυχίας του γάμου και της έκθεσης του παιδιού στις συνέπειες ενός διαζυγίου. Διότι στην Ελλάδα, δυστυχώς, λόγω αγκυλώσεων δεσπόζει η αντίληψη της «καθημαγμένης» γυναίκας και του ισχυρού άνδρα, ένα στερεότυπο κλισέ το οποίο ευδοκιμεί ακόμη και σήμερα συνεπεία του «ρεμβασισμού» των γυναικείων κινημάτων ιδίως από το 1981 και εντεύθεν. Η πάλη των δύο φύλων καλλιεργείται έντονα στην Ελληνική κοινωνία, η οποία είναι μηδενιστικά ισοπεδωτική σεβόμενη μόνο την «μάνα» και εξοβελίζοντας συλλήβδην τον πατέρα ως ισότιμο γονιό παρά μόνον ως ένα επικουρικό πρόσωπο, το οποίο πρέπει να ασκεί εντός των ελαχίστων ωρών που του επιβάλλεται δια δικαστικής αποφάσεως το δικαίωμα της επικοινωνίας με το τέκνο του, δίχως ουδείς να αναλογιστεί την ψυχική καταρράκωση που συνεπάγεται η οδυνηρή και επαχθής τούτη στέρηση της επαφής του τέκνου με το φυσικό του πατέρα.

Επομένως, απαιτείται κατ’αρχήν νέα δικαστηριακή πρακτική που να σταθμίζει in cοncreto τα πραγματικά περιστατικά κατά περίπτωση, ούτως ώστε να αρχίσει να διαπλάθεται νομολογία, πράγμα το οποίο θα λειτουργεί ως πρόκριμα συνολικής αναδιαμόρφωσης των επίμαχων διατάξεων επί επικοινωνίας και επιμέλειας.

Η κατάσταση θα επιλυθεί οριστικά με γενναία νομοθετική παρέμβαση, η οποία θα ενεργήσει διορθωτικά αποκαθιστώντας την τάξη και την κοινωνική ισορροπία καθώς και με συλλογική αφύπνιση για την προστασία της πατρικής αξιοπρέπειας.

 

    Print       Email

You might also like...

Αγιά-Σοφιά

Read More →