Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

ΝΙΚΗ ή ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ, ΕΥΚΑΙΡΙΑ ή ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ

By   /   Φεβρουάριος 23, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΝΙΚΗ ή ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ, ΕΥΚΑΙΡΙΑ ή ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ

    Print       Email

greek_parliament_night_ [23-2-2015]

♦ του Ιπποκράτη Δασκαλάκη* 

Η διαφαινόμενη εξεύρεση συμβιβαστικής λύσεως της Ελλάδος με τους ευρωπαίους εταίρους και πιστωτές στις επαφές του eurogroup της 20 Φεβρουαρίου (υπό την επιφύλαξη της εγκρίσεως των ελληνικών μεταρρυθμιστικών προτάσεων) δημιουργεί αισθήματα αγαλλίασης σε Ελλάδα αλλά και Ευρώπη. Πριν όμως στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών και επέλθει η επικύρωση, τα ελληνικά κόμματα αναμετρώνται λεκτικά για τη σημασία και συνέπειες της συμφωνίας, το μέγεθος της επιτυχίας ή αποτυχίας και τη συνεισφορά και ευθύνες εκάστου.

Αντίθετα ο απλός Έλληνας πολίτης αισθάνεται μια πρώτη ανακούφιση βλέποντας να αποφεύγεται –έστω και προσωρινά- η ρήξη με τις απροσδιόριστες, για όλους μας, συνέπειες. Συγχρόνως όμως αισθάνεται και μια δικαιολογημένη υπερηφάνεια (χωρίς να έχει βεβαιότητα για τα τελικά αποτελέσματα) για τη σθεναρή διαπραγματευτική στάση που η νέα κυβέρνηση τήρησε. Κάθε, όμως, ενθουσιασμός είναι πρόωρος και επικίνδυνος. Ο εφησυχασμός και κυρίως η λανθασμένη ανάγνωση των αποτελεσμάτων και ισορροπιών εύκολα μπορεί να οδηγήσουν σε καταστροφική ρήξη στα επόμενα δύσκολα και μακροχρόνια στάδια των διαπραγματεύσεων. Στο eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου ουδεμία πλευρά δεν κατήγαγε μια συντριπτική νίκη, ουδείς ηττήθηκε και απλά επετεύχθη μια εκεχειρία. Δόθηκε ο αναγκαίος χρόνος στην πατρίδα μας και η ορθή εκμετάλλευση του έγκειται πλέον σε εμάς.

Ως γνωστόν, το πολυεθνικό και εξισορροπητικό περιβάλλον της ΕΕ δεν ευνοεί τις αποφασιστικές ανατροπές αλλά τους δύστοκους συμβιβασμούς, με την προϋπόθεση ότι αμφότερες οι πλευρές αντιλαμβάνονται και σέβονται τους κανόνες. Η νέα μας κυβέρνηση, παρά την αρχική ρητορεία της και τις σκληρές δηλώσεις της, έδειξε να αντιλαμβάνεται τους κανόνες, την πραγματικότητα αλλά και τις συνέπειες μιας ρήξης. Φυσικά δεν κατεβαίνεις σε μια διαπραγμάτευση κρατώντας τη σημαία της μετριοπάθειας  εκτός και αν επιθυμείς να συμβιβαστείς αμαχητί. Για να είμαστε όμως δίκαιοι πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τις βασικές προϋποθέσεις για την –περισσότερο ή λιγότερο- επιτυχημένη διαπραγμάτευση, δημιούργησε η σκληρή πολιτική των προηγουμένων κυβερνήσεων, έστω και σε βάρος μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού και μάλιστα των πλέον αδυνάτων. Επιπλέον, οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν έχουν ξεπεραστεί με την εκκολαπτόμενη συμφωνία αλλά έχουν απλώς χρονικά μετατεθεί στο εγγύτατο μέλλον ενώ θα παρουσιάζονται σχεδόν καθημερινά και επιτακτικά και ο «διάβολος» θα κρύβεται συνεχώς στις λεπτομέρειες.

Στο σημείο αυτό πρέπει να αναλογιστούμε ότι η πορεία των εθνών συντελείται σταδιακά, μέσα από μακροχρόνιους αγώνες και η επιτυχία ή αποτυχία είναι συνήθως αποτέλεσμα συσσωρευόμενων και μεθοδικών βημάτων ή συνεχόμενων αστοχιών και οπισθοδρομήσεων. Σε αυτή την αέναη πορεία, το «παλαιό» πρέπει κατά περιόδους να δίνει τη θέση του στο «νέο» που διακρίνεται για την ορμή του. Το τελευταίο, θα φέρει θετικά αποτελέσματα μόνο αν κυλίσει ορμητικά, εκμεταλλευόμενο τη συσσωρευμένη ενέργεια που προσεκτικά συγκέντρωσε το «παλαιό». Η διαδοχή αυτή είναι συνεχόμενη με το «παλαιό» και «νέο» να εναλλάσσονται σε ρόλους αλληλοσυμπληρούμενα και αλληλοϋποστηριζόμενα. Μόνο εάν αντιληφθούμε κατά αυτόν τον τρόπο τη γραμμική συνέχεια της ιστορίας (με τις ανάλογες θετικές ή αρνητικές κορυφώσεις), ως απαραίτητη σύμπλευση της εμπειρίας και της καινοτόμου και επαναστατικής σκέψεως, της προσεκτικής ενδοσκόπησης και του ενθουσιασμού,  μόνο τότε θα συνθέσουμε και θα υλοποιήσουμε μια επιτυχημένη –ως επί το πλείστον- εθνική πορεία.

Αυτήν την παραπάνω πραγματικότητα και την ανάγκη κοινής και σταδιακής προσπάθειας μέσα από δύσκολους συμβιβασμούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, πρέπει να αντιληφθούν οι πολιτικοί μας ταγοί. Όμως, είναι απαραίτητο να καταστήσουν κατανοητό στον ελληνικό λαό ότι εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν και ότι η ανόρθωση μας, και κυρίως η αξιοπρέπεια μας, δεν κερδίζεται με επιστροφή στις πελατειακές σχέσεις, ούτε στις πλατείες με συνθήματα υπερηφάνειας, αλλά στους χώρους εργασίας και μόρφωσης και με ιδρώτα και προσπάθεια. Συνάμα οι πολιτικοί μας πρέπει να αποδείξουν ότι διαθέτουν το απαραίτητο ήθος που τους καθιστά ικανούς και αποδεκτούς να εμπνεύσουν τους Έλληνες για την επιζητούμενη υπέρβαση της πολιτικής και οικονομικής κρίσης και κυρίως της κρίσης αξιών.

 Ίσως σκέφτεστε ότι ζητάω πολλά από τους πολιτικούς μας (οι οποίοι όμως και σε τελευταία ανάλυση αντιπροσωπεύουν ότι ακριβώς μας αξίζει). Ζητάω όμως πολλά από όλους εμάς τους απλούς Έλληνες πολίτες, που εκλέγουμε και οφείλουμε να ελέγχουμε τους πολιτικούς μας και πιστεύουμε στο ελπιδοφόρο και στο πραγματικά «νέο» και όχι σε μεταλλάξεις και αναμοχλεύσεις ιδεών, προσώπων και σχηματισμών. Και για να κλείσω αισιόδοξα: τουλάχιστον σήμερα επιφυλακτικά ελπίζουμε και αυτό είναι θετικό.

* Υποστράτηγος εν αποστρατεία, Συνεργάτης της Νέας Πολιτικής

    Print       Email

About the author

You might also like...

Παρουσίαση του βιβλίου «Ο άρχοντας με τα πολλά πρόσωπα», Παλιά Βουλή, 26/11/17, 12.00 μμ

Read More →