Loading...
You are here:  Home  >  ΔΙΑΦΟΡΑ  >  Current Article

Νέα τάξη πραγμάτων

By   /   Οκτώβριος 8, 2013  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Νέα τάξη πραγμάτων

    Print       Email

Screen Shot 2013-10-07 at 11.58.45 PMΤου Χάρη Κατσιβαρδά ♦

Εκτός από την δραματική συρρίκνωση του οικογενειακού του εισοδήματος και τους παγκοσμίως πρωτοφανείς φόρους, ο Έλληνας πολίτης έχει να αντιμετωπίσει επιπλέον την πρωτοφανή δανειακή υπερχρέωση του στις Τράπεζες, συνεπεία επισώρευσης ληξιπρόθεσμων οφειλών, λόγω πραγματικής αδυναμίας έγκαιρης αποπληρωμής τους.

Τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, από την απερίσκεπτη  λήψη ετερόκλητων χρηματοπιστωτικών προϊόντων από τις τράπεζες, τείνουν να αποτελέσουν τη σύγχρονη κοινωνική «μάστιγα». Επί μία δεκαετία, κατά την διάρκεια της «χρυσής εποχής» της υπερεκχειλίζουσας ευμάρειας του χρηματιστηρίου και εντεύθεν, ήτοι από το 1999 και εξής, οι τραπεζικοί μηχανισμοί δανειοδοτούσαν αφειδώς, δίχως να εξετάσουν ενδελεχώς ως όφειλαν στα πλαίσια των συμβατικών τους υποχρεώσεων, αν και κατά πόσον ο πιστούχος έχει την ικανότητα (φοροδοτικά εχέγγυα) να αποπληρώσει εμπροθέσμως την τακτική μηναία καταβολή της δόσης. Με αποτέλεσμα να διογκωθεί το χρέος των φυσικών προσώπων προς τις τράπεζες και με συνέπεια να έρχονται σήμερα εκ των υστέρων οι τράπεζες να πιέζουν ανηλεώς να πάρουν πίσω τα χρήματά τους με οιονδήποτε τρόπο, καταστρατηγώντας κάθε ψήγμα νομιμότητας ή ακόμη διαπομπεύοντας τον πιστούχο ανενδοίαστα και βλάπτοντας βάναυσα την προσωπικότητά του.

Στον αντίποδα, βεβαίως, ευθύνη φέρει και ο καταναλωτής, ο οποίος αποκρινόταν ανέλεγκτα και ανεπιφύλακτα και έστεργε να προσχωρήσει σε μία σύμβαση αγνοώντας τους διαληφθέντες όρους, μη όντας υποψιασμένος ότι συνομολογούσε καταφατικά σε ένα ναρκοθετημένο από, νομικής απόψεως, πεδίο, το οποίο θα υποθήκευε εσαεί το μέλλον του.

Όμως, σε κάθε περίπτωση, δίχως να υποληφθεί ότι ο πολίτης είναι άμοιρος ευθυνών ή τίθεται στο απυρόβλητο η κρίση των επιλογών του, την μεγαλύτερη  ευθύνη αναμφιβόλως φέρουν οι τράπεζες, καθ’ ότι αποτελούν ισχυρούς και άρτια οργανωμένους οργανισμούς, οι οποίου δεσπόζουν κατά την ίδρυση μίας συναλλαγής με έναν εξ υπαρχής εκτεθειμένο, περί των νομικών όρων, καταναλωτή (ασθενές μέρος), ευεπίφορο στην παραπλάνηση ή παρανόηση των διαληφθέντων όρων της συμβάσεως. Καθ’ ότι οι τράπεζες δεν εφιστούσαν διεξοδικώς την προσοχή στους συναλλασσόμενους καταναλωτές, σκοπώντας από την πλευρά τους αποκλειστικά και μόνο στην παραχρήμα υφαρπαγή της υπογραφής τους.

Παρά ταύτα, καίτοι η Πολιτεία γνώριζε το πλαίσιο επί του οποίου ετελούντο οι συναλλαγές τράπεζας-καταναλωτή, παρέλειπε περιέργως νομοθετικά να παρέμβει, προκειμένου να αμβλύνει εγκαίρως την καταχρηστικώς (281 Α.Κ), διαμορφούμενη ανισότητα μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων της τράπεζας και του φυσικού προσώπου καταδήλως εις βάρος του καταναλωτή.

Με αποτέλεσμα σήμερα, που η κατάσταση έχει  εκτραχηλιστεί, να προσπαθεί αλυσιτελώς να «χρυσώσει το χάπι» με τον Ν. 3869/2010 όπως τροποποιήθηκε με τον Ν.4161/2913 (υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα-διάσωσης πρώτης κατοικίας από τυχόν λήψη καταδιωκτικών μέτρων) και την ετήσια προσωρινή αναστολή των πλειστηριασμών (που τείνει στην άρση της απαγόρευσης δυνάμει των τελευταίων εξελίξεων), της πρώτης κατοικίας ανεξαρτήτως του ύψους της οφειλής, αρκεί να εμπίπτει στο αφορολόγητο όριο το οποίο ισχύει σύμφωνα με τις φορολογικές διατυπώσεις.

Η Ελληνική κοινωνία έχει περιέλθει σε  αδιέξοδο, με την τράπεζα σε ρόλο «τοκογλύφου» και την πολιτεία προσπαθώντας, στα πλαίσια της επώδυνης αυτής διελκυστίνδας τράπεζας-πολίτη, να διατηρήσει μία εύθραυστη δήθεν ισορροπία υπέρ του πολίτη, κατ’ ουσίαν όμως να πλειοδοτεί υπέρ των τραπεζών. Το μόνο βέβαιο είναι ότι εισαγόμαστε εκόντες άκοντες σε μία νέα τάξη πραγμάτων, η οποία αποσκοπεί στην κατάλυση της  έννοιας της ιδιοκτησίας όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, καθ’ ότι θα καθίσταται αντικειμενικά αδύνατη η συντήρησή της λόγω των τοκοχρεωλυσίων, επαχθών φόρων, τελών και ούτω καθ’ εξής.

    Print       Email

You might also like...

Αγιά-Σοφιά

Read More →