Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Μια άλλη «ανάγνωση» της παγκοσμιοποίησης (Β)

By   /   Ιούλιος 31, 2016  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μια άλλη «ανάγνωση» της παγκοσμιοποίησης (Β)

    Print       Email


Abundance-Syndrome[31-7-2016]

♦ του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Υποσχεθήκαμε χθες στον αναγνώστη μιαν ανάγνωση/προσέγγιση της ανάλυσης του Dani Rodrik, Tούρκο στην καταγωγή. Διδάσκει στο Χάρβαρντ και παλιότερα στο Πρίνστον, ενώ έχει γράψει το πολύκροτο «Μήπως η Παγκοσμιοποίηση προχώρησε υπερβολικά πολύ;». Πιο πρόσφατα στο Social Europe τοποθετήθηκε με αντικείμενο το πώς η «υπερ-παγκοσμιοποίηση» οδηγεί στην «πολιτική της οργής». Διαφορετικά ανά χώρες, ασφαλώς. Αλλά και στην Ελλάδα/στον Ευρωπαϊκό Νότο.

Εκείνο στο οποίο οδηγεί η πολιτική της οργής είναι – τίποτε το πρωτότυπο έως εδώ – η λαϊκίστικη αξιοποίηση του «άλλου»: των Κινέζων που με τα υπερανταγωνιστικά τους προϊόντα κλέβουν θέσεις εργασίας. των Μεξικάνων και άλλων μεταναστών που συμπιέζουν τις αμοιβές της εργασίας, χώρια ότι φέρνουν και μαφίες μαζί τους. των Μουσουλμάνων που συσχετίζονται με την τρομοκρατία των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου που οδηγούν στην διαφθορά. (Τα παραδείγματα του Rodrik εμπνευσμένα από τις ΗΠΑ. Μεταφέρετέ τα στα Ευρωπαϊκά, και στα δικά μας!. Θα δείτε ότι αποτελούν καθημερινότητα της «πολιτικής του αδιεξόδου», που κύριο συστατικό έχει την οργή).

Έτσι, εύκολα οι πιο ακραίες απόψεις βρίσκουν στήριξη. Οι μεσαίες, «κατεστημένες» πολιτικές δυνάμεις, με το δικό τους αφήγημα για την κρίση – φταίνε οι τεχνολογικές αλλαγές, φταίει η ίδια η δυναμική του διεθνούς οικονομικού συστήματος – δεν καταφέρνουν να αγγίξουν την κοινή γνώμη. Να απαντήσουν δηλαδή στην οργή του κόσμου, κυρίως δε σε εκείνους που αισθάνονται αποκλεισμένοι. Όμως, κάθε εκδοχή της παγκοσμιοποίησης – δηλαδή της σταδιακής παραίτησης από τις ρυθμιστικές παρεμβάσεις στην οικονομία – θίγει με διαφορετικό τρόπο στόχους ανά τον κόσμο.

Έτσι, η παγκοσμιοποίηση της παραγωγής δημιουργεί πιέσεις στις αγορές προϊόντων, ακόμη περισσότερο στην παραγωγική δομή – απ’ εκεί στις αμοιβές της εργασίας. Η παγκοσμιοποίηση των ανθρώπινων ροών, της μετανάστευσης και ήδη των προσφυγικών ρευμάτων, δημιουργεί διαφορετικές – όχι πάντα αντίστοιχες με τις νομιζόμενες! – πιέσεις στις αμοιβές, δημιουργεί όμως και διαποτιλισμικό σοκ. Έως εδώ, η επίπτωση φέρνει την λαϊκίστικη στροφή προς τα δεξιά. Φέρνει Τράμπ, Λεπεν, Χέερτ Ουϊλντερς, Βίκτορ Ορμπαν.

Όμως, εκεί όπου η παγκοσμιοποίηση λειτούργησε μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος – και, λόγω της οικονομικής «ορθοδοξίας» των τελευταίων χρόνων μέσω σταθεροποίησης ακραίου τύπου, η οργή οδηγεί σε αντίστοιχη στροφή προς τα αριστερά. Αυτή είναι η περίπτωση της ριζοσπαστικής (αρχικά) Αριστεράς στην Ελλάδα, αυτή για την ώρα και στην Πορτογαλία, αυτή εν μέρει και στην Ισπανία. Προς τα αριστερά λειτούργησε η οργή που ανέβηκε με την υπερ-παγκοσμιοποίηση και στην Λατινική Αμερική, κυρίως μέσω της επίπτωσης στις πρώτες ύλες αλλά και στην έκταση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Μια τέτοια «ανάγνωση», πιο διεξοδική και πλησιέστερη προς την πραγματικότητα, θα είχε βοηθήσει τους δικούς μας και να κατανοήσουν τι θα έβρισκαν μπροστά τους αλλά και να συνειδητοποιήσουν πώς οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες με τις  οποίες είχαν να κάνουν (αντί για τα Ελληνικά μήντια και το φαντασιακό ενός εκλογικού σώματος «σταματημένου» στην δεκαετία του ΄80 και του ΄90) και κυρίως οι μηχανισμοί με τους οποίους οι ηγεσίες εκείνες έχουν τσιμεντώσει την δική τους κυριαρχία στην «Ευρώπη» (καθαρότερα απ’ οπουδήποτε αλλού, στην Ευρωζώνη) ήταν αναμενόμενο, ήταν βέβαιο, ήταν αναπόφευκτο ότι θα λειτουργούσαν. Έτσι,  θα αποφευγόταν η παρ’ ολίγον πρόσκρουση – γιατί αυτό υπήρξε το τρελό α΄ 6μηνο του 2015, που τελικά (;) δεν θα μελετήσει καμιά Εξεταστική. 

*Συνεργάτης της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)

    Print       Email

About the author

You might also like...

Η χαμένη γενιά

Read More →