Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Με θέμα τον διάλογο για την συνταγματική αναθεώρηση (Α)

By   /   Απρίλιος 13, 2017  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Με θέμα τον διάλογο για την συνταγματική αναθεώρηση (Α)

    Print       Email

[13-4-2017]

♦ του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Την διαδικασία δημόσιου διαλόγου για την συνταγματική αναθεώρηση – κοντεύαμε να την ξεχάσουμε κι αυτήν! – επεχείρησε να αναλύσει διοργάνωση του Ινστιτούτου Τσάτσου (στο Goethe), που επεστράτευσε εισηγητές από διάφορους τομείς.

Ο και συντονιστής της συζήτησης Ξενοφών Κοντιάδης θύμισε πόσο ώριμο έχει γίνει το αίτημα για συνταγματική αναθεώρηση,  καθώς στην δημόσια σκηνή υπάρχει ευρύτατη συναίνεση για την ανάγκη αναθεώρησης – όχι όμως για την διαδικασία, ούτε άλλωστε και για την κατεύθυνση της αναθεωρητικής παρέμβασης! Έτσι, η Αντιπολίτευση θεωρεί ότι με την διαδικασία διαλόγου όπως επελέγη να προωθηθεί (η πρώτη φάση της ολοκληρώνεται σε δυο βδομάδες) επιχειρείται αποπροσανατολισμός, αν μη χειραγώγηση, της συζήτησης. ταυτόχρονα, υπάρχει η καταγγελία ότι έτσι επιχειρείται εγκλωβισμός της Βουλής (που, κατά το Σύνταγμα έχει μόνη την δομημένη διαδικαστικά αναθεωρητική αρμοδιότητα).

Στην κυρίως περιγραφή της διαβούλευσης για την συνταγματική αναθεώρηση , ο Μιχάλης Σπουρδαλάκης (καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο ΕΚΠΑ), που βρίσκεται επικεφαλής της Επιτροπής Διαλόγου για την Συνταγματική Αναθεώρηση, έθεσε τις βασικές επιδιώξεις του γυμνάσματος. Ξεκίνησε θέτοντας τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, δηλαδή την δίδυμη κρίση εκπροσώπησης (κοινωνικής όσο και πολιτικής) και κρίση δημοκρατίας με την «κρατικοποίηση» των κομμάτων – με εκ μέρους τους αδιαφορία για την κοινωνική δυναμική να έχει φέρει αποξένωση των πολιτών. Την ίδια στιγμή όμως, προέκυψε μια «απαγόρευση της συζήτησης επί των κανονιστικών αρχών» παράλληλα με εργαλειοποίηση των ΜΜΕ στην διαδικασία αναθεώρησης.

Μπροστά σ’ αυτό το σκηνικό, η Επιτροπή Διαλόγου («η οποία κατακρίθηκε και λοιδορήθηκε από την μηντιακή, την πολιτική και την πανεπιστημιακή κοινότητα») επιχειρεί να ενσωματώσει στην συζήτηση όχι μόνον την νομική πτυχή αλλά και «άλλες πειθαρχίες: φιλοσοφία, πολιτική επιστήμη, κοινωνιολογία, πολιτική επιστήμη».

Επίσης να δημιουργήσει συνθήκες αμφίδρομης ενημέρωσης: και να αρυσθεί ενημέρωση αλλά και να δώσει ενημερωτικό υλικό στην κοινή γνώμη». Στην επίκριση ότι μια διαδικασία διαλόγου παρεμβαίνει στο μονοπώλιο της Βουλής επί της διαδικασίας, η απάντηση Σπουρδαλάκη είναι ότι η ίδια η αναθεωρητική διαδικασία του άρθρου 110Σ προβλέπει – ανάμεσα στις δυο φάσεις ψηφοφορίας της Βουλής – έκφραση της λαϊκής βούλησης (=εκλογές), άρα η διαδικασία διαλόγου είναι παράδοξο να θεωρείται μη-αποδεκτή.

Ο Κώστας Δουζίνας, τώρα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά με ακαδημαϊκή καριέρα στο Birkbeck College σε Φιλοσοφία του Δικαίου, προσέγγισε το «συνταγματικό παράδοξο» όπου η λαϊκή κυριαρχία (που είναι η σαφέστερη πηγή της συντακτικής εξουσίας) περιορίζεται από τους τεθειμένους κανόνες. Γι αυτόν, «ο δύσκολος γάμος αγοράς-κοινωνικής δικαιοσύνης» στα χρόνια του ύστερου, μετα-φορντικού καπιταλισμού, της άυλης παραγωγής και εργασίας και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας φέρνει τον Νόμο σε αντιπαράθεση με τον Δήμο. Εκείνο που επιχειρείται με την διαδικασία διαβούλευσης – και που ενδεχομένως συνεχισθεί μέσα από την διαδικασία των δημοψηφισμάτων ή της λαϊκής πρωτοβουλίας – είναι ένα δειλό βήμα προς την επανασύνδεση της λαϊκής κυριαρχίας με το περιεχόμενο του Συντάγματος.

*Δημοσιογράφος, Συνεργάτης της Νέας Πολιτικής (αναδημοσίευση από kontra news)

    Print       Email

About the author

You might also like...

Politically (In)correct

Read More →