Loading...
You are here:  Home  >  ΚΥΡΙΑ ΑΡΘΡΑ  >  Current Article

Μετά (και αυτές) τις εκλογές, η Ελλάδα δεν έχει αλλάξει γεωγραφική θέση

By   /   Σεπτέμβριος 30, 2014  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μετά (και αυτές) τις εκλογές, η Ελλάδα δεν έχει αλλάξει γεωγραφική θέση

    Print       Email

του Α. Δ. Παπαγιαννίδη ♦

Aφού προσπεράστηκαν και οι κάλπες του Μαίου 2014, αρχίζει και πάλι η δυσάρεστη τριβή με την πραγματικότητα. Τι θα πει «προσπεράστηκαν οι κάλπες;». Ιδού:

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να καυχηθεί ότι «βρίσκεται μπροστά», αφού μάλιστα πήρε στο νήμα και την Αττική και έπαιξε μέχρι την τελευταία στιγμή στην Αθήνα. ο κυβερνητικός συνασπισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δεν έχασε τον έλεγχο, όσο και αν έχασε δυναμική (η δε μεταμφίεση του ΠΑΣΟΚ σε ΕΛΙΑ «διέσωσε» τον Βαγγέλη Βενιζέλο, άρα και την συμμετοχή του στην κυβέρνηση) . το σκοτεινό σύννεφο της Χρυσής Αυγής εγκαταστάθηκε στο πολιτικό σύστημα. οι «καινούργιοι» του Ποταμιού μετρήθηκαν αλλά χωρίς τελικά σαφές στίγμα. εντάξει, το ΚΚΕ προχώρησε λιγάκι, ενώ οι παρουσίες «της στιγμής» -ΑνΕλληνες, ή πάλι ΔΗΜΑΡ- άρχισαν να αποχωρούν.

Α, ναι, υπάρχει και ένα ακόμη. Η υπόθεση της Θράκης, θα μας απασχολήσει στο τέλος του άρθρου.

Μ’ αυτήν, λοιπόν, την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί – ή: που εκτιμάται ότι έχει διαμορφωθεί – μετά τις εκλογές, ένα πράγμα δεν έχει αλλάξει στην Ελλάδα. Ούτε θα αλλάξει. Αυτό, δε, χρειάζεται να το έχει συνειδητοποιήσει: η χώρα, οι άνθρωποί της, οι ηγεσίες της. Δεν έχει αλλάξει η γεωγραφική της θέση. Δηλαδή η γεωπολιτική της – προσοχή! όχι τοποθέτηση, ούτε επιλογή, αλλά – πλαισίωση, ο χώρος και οι ισορροπίες όπου συνεχίζει ως εκ των πραγμάτων να βρίσκεται, η γεωοικονομική της ισορροπία, οι γεωστρατηγικές προκλήσεις…

Τι εννοούμε; Την ίδια μέρα που η Ελλάδα ολοκλήρωνε το πέρασμά της σ› αυτές τις κάλπες, κάλπες προεδρικών εκλογών στήνονταν και στην Ουκρανία. Κάλπες που δεν λειτούργησαν ουσιαστικά στην Ανατολική Ουκρανία, σε Ντόνιετσκ και Μαριούπολη και Σλαβιάνσκ, βαθαίνοντας έτσι την αποσταθεροποίηση στην ευρύτερη γειτονιά μας. Η στάση της Δύσης (στην οποία «ανήκομεν», οργανικά και όχι κατά κάποιαν επιλογή της εποχής, σίγουρα όχι επειδή «στην κρίσιμη αυτή φάση η Ελλάδα ασκεί τηνπροεδρία της ΕΕ» και άλλες αντίστοιχες ελαφρότητες) συνεχίζει να κινείται στον αστερισμό του αδιεξόδου.

Βέβαια, όποιος λέει «Δύση» και «Ουκρανία» αυτομάτως θυμάται «κυρώσεις προς την Ρωσσία», συνεπώς «οικονομία του φυσικού αερίου». Εδώ, κάτι έπεσε στο τραπέζι από εντελώς διαφορετική διάσταση. Αναφερόμαστε στην δημοσιοποίηση της οριστικής συμφωνίας για την προμήθεια Ρωσσικού φυσικού αερίου προς την Κίνα – με αξία 400 (τετρακόσια) δισεκατομμύρια δολλάρια σε 30ετή ορίζοντα – και μετά από σχεδόν μία 10ετία διαπραγματεύσεων μεταξύ Gazprom και CNPC. (Και η μία και η άλλη εταιρεία είναι μεγαλύτερες από πολλές χώρες…). Νέος αγωγός που θα κατασκευασθεί θα διακινεί 38 δισ κυβικά μέτρα αέριο τον χρόνο, «ανοίγοντας» έτσι διέξοδο για το φυσικό αέριο της Σιβηρίας, το οποίο μέχρι τώρα δεν είχε οικονομικό νόημα να κατευθύνεται στον βασικό ενεργειακό πελάτη της Ρωσσίας, την Ευρώπη.

Μακρινά πράγματα -και γεωγραφικά και σε μεγέθη- πλην όμως προσγειωτικά, όσο προσπαθούμε να δούμε τις δικές ισορροπίες ρεαλιστικά.

Προχωρούμε σε κάτι πιό κοντινό, στην άμεση γειτονιά μας. Αναφερόμαστε στην εντελώς τελευταία ανάφλεξη στην Τουρκία – απο ένα αληθινά τυχαίο, πλην εκρηκτικό γεγονός, όπως η κατάρρευση ανθρακωρυχείου στην Μανίσα με πάνω από 250 νεκρούς. Περισσότερο απ› ο,τιδήποτε άλλο, ας καταγραφεί ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε στην τραγωδία, ωμά, με απροκάλυπτη αδιαφορία για το ανθρώπινο στοιχείο, η ηγεσία Ερντογάν (λάθος: ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που τέσσερεις μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές του καλοκαιριού – πρώτος γύρος, ως φαίνεται, στις 10 Αυγούστου – έχει πρόδηλα χάσει όχι μόνον την ψυχραιμία του, αλλά και την θρυλική -έλεγαν- αίσθηση κυριαρχίας του). Η ανάφλεξη αυτή έδειξε πάλι, όπως και με την αναταραχή του Πάρκου Γκεζί στην Πόλη και όλα όσα επακολούθησαν, πόσο εύθραυστη συνεχίζει να είναι «εκεί» η ισορροπία.

Καθώς, όμως, και σ’ εμάς δεν υπάρχει, δε, και μία απόλυτη αίσθηση ευστάθειας, θα ήταν λάθος να προσπεράσουμε ως «μιά από τα ίδια» την εκ νέου ανακίνηση θέματος ερευνών για υδρογονάνθρακες απο την Τουρκία άβολα κοντά στο Καστελλόριζο – εκεί ακριβώς όπου παίζεται το ζήτημα του «κώνου» ή «αντεστραμμένου κώνου» μίας ενδεχόμενης ΑΟΖ Ελλάδας-Τουρκίας…

Πηγαίνοντας λίγο πιό κάτω, είχαμε από το Bloomberg την είδηση ότι η Κύπρος, με τα δεδομένα της αποθέματα 6 τρις κυβικών ποδιών φυσικού αερίου, ήδη «βλέπει» άλλα 4-5 τρις σε αποθέματα. Αυτό το μέγεθος, θά’ φερνε την Κύπρο σε συγκρίσιμο πλέον επίπεδο -του 20-25- με τον ισραηλινό Λεβιάθαν. Όχι μόνον κάτι τέτοιο θα διευκόλυνε την προώθηση της ιδέας για LNG terminal (κοστίζει κάτι ανάμεσα σε 6 και 10 δις ευρώ), αλλά και θα καθιστούσε ορθολογικώτερη την συνεργασία με το Ισραήλ (και όποιον άλλο «αγγίζει» την λεκάνη της Λεβαντίνης, που συνολικά υπολογίζεται γύρω σε 120 τρισ. κυβικά πόδια σε αποθέματα), με την λογική του να προκύψει ένα μέγεθος που να αποτελεί αληθινή, γνήσια, πειστική εναλλακτική για μίαν Ευρώπη που από την μία εξαρτάται ενεργειακά από την Ρωσσία, από την άλλη απειλείται η ανταγωνιστικότητά της από την κατάρρευση του κόστους του σχιστολιθικού φυσικού αερίου στις ΗΠΑ.

Δεν θα μπορούσε, όμως, να κλείσει αυτή η σύντομη περιπλάνηση στο γεωοπολιτικό αναπόδραστο, χωρίς αναφορά στο «άλλο» εκλογικό αποτέλεσμα που υπαινιχθήκαμε στην αρχή: την επιτυχημένη εμφάνιση, στα βήματα Σαδίκ, μειονοτικού κόμματος στην Θράκη – με αφορμή τις Ευρωεκλογές – υπό τον Μουσταφά Τσαβούζ, με τον οποίο έσπευσαν να φωτογραφηθούν όλοι οι αναγνωρίσιμοι μειονοτικοί ηγέτες, με το τουρκικό προξενείο ούτε κάν υποκρυπτόμενο στο φόντο. Το DEB/Κόμμα Ισότητος, Ειρήνης και Φιλίας δεν έλαβε μόνον σχεδόν 43% στην Κομοτηνή (όπου εθεωρείτο περίπου αναμενόμενο: πάνω από 90% των μειονοτικών σε ορισμένα χωριά έκαναν αυτήν την επιλογή), αλλά και 22% στην Ξάνθη. Το «φαινόμενο Θράκη» το είχαμε δει φευγαλέα, στην κεντρική πολιτική συζήτηση, με την άτυχη Συριζέϊκη επιλογή της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, και παρευθύς το βγάλαμε από τον συλλογικό μας ορίζοντα. Ε, επανήλθε και είναι εδώ. Θέλουμε/δεν θέλουμε.

Μπορεί «η Κύπρος να κείται μακράν», όμως η Τουρκία κείται νομοτελειακά/γεωγραφικά δίπλα. «Φυσικά», το εκλογικό αποτέλεσμα της Θράκης θα έχει ξεχαστεί σε λίγα 24ωρα. Δεν θάπρεπε.

    Print       Email
  • Published: 3 έτη ago on Σεπτέμβριος 30, 2014
  • By:
  • Last Modified: Σεπτέμβριος 30, 2014 @ 8:14 πμ
  • Filed Under: ΚΥΡΙΑ ΑΡΘΡΑ

You might also like...

Η “αντίσταση” είναι το εύκολο, το δύσκολο είναι η σκληρή εργασία για την εθνική ανασυγκρότηση.

Read More →