Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Λίγο ακόμη, Κυπριακό;

By   /   Φεβρουάριος 12, 2017  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Λίγο ακόμη, Κυπριακό;

    Print       Email

[12-2-2017]

♦ του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Για το δεύτερο 15θήμερο του Μαρτίου παραπέμπεται – κατά τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά η Διεθνής Διάσκεψη για το Κυπριακό – σε επίπεδο, πάντα, ΥΠΕΞ, ενώ η προοπτική Κορυφής φεύγει προς ένα ασαφές μέλλον. Βέβαια, εν τω μεταξύ, οι συζητήσεις παρασκηνίου όχι μόνον συνεχίζονται αλλά και εντείνονται: έτσι, για παράδειγμα είχαμε την «έκρηξη» του διαπραγματευτή της Τουρκοκυπριακής πλευράς, Μουσταφά Ακιντζή, για την πρόταση Κοτζιά για «Σύμφωνο Φιλίας Ελλάδας-Τουρκίας-Ενωμένης Ομόσπονδης Κύπρου», το οποίο αποτελεί την κατά Κοτζιά διέξοδο/υποκατάσταση της Συνθήκης Εγγυήσεων (με επιχείρημα Ακιντζή ότι η Συνθήκη αλλάζει μόνον αν και οι 5 πλευρές συγκατατεθούν , άρα και η Τουρκία και οι ΤουρκοΚύπριοι). Άλλο παράδειγμα: ανησυχία εκπορεύεται από πλευράς του Προέδρου Αναστασιάδη για διεργασίες περί τα ενεργειακά στην περιοχή…

Θα μας επιτραπεί λοιπόν να ξαναδούμε μερικά βασικά ζητήματα, εδώ. Προτού τα δούμε να πετάγονται μπροστά μας ως ανάφλεξη:

Η Κύπρος γίνεται όλο και περισσότερο φανερό ότι αποτελεί ζήτημα διεθνών συμφερόντων. Δηλαδή γεωπολιτικών, δηλαδή ήδη γεωοικονομικών/ενεργειακών. Αυτό, όμως, καλό είναι να το εννοούμε ΚΑΙ όταν μας βοηθάει στο επιχείρημά μας ΚΑΙ όταν μας δυσαρεστεί! Ώστε ΕΙΤΕ να το χρησιμοποιούμε ως μοχλό, ΕΙΤΕ να χτίζουμε από νωρίς άμυνες/αποστάσεις. Ενώ είχαμε συνηθίσει να θεωρούμε το διεθνές ενδιαφέρον (βρέθηκε η ΕΧΧΟΝ/Mobil, του Οικοπέδου 10 στην Ν.Δ. ΑΟΖ της Κύπρου, δίπλα απο το Οικόπεδο 12 όπου αντλείται ήδη το κοίτασμα «Αφροδίτη», να έχει… τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ!) καταλυτικά χρήσιμο για εμάς, όμως απο κάποια στιγμή και μετά βλέπουμε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να ανησυχεί για το πώς/προς τα πού θα γείρει το ως άνω διεθνές ενδιαφέρον. Διαβλέπει πίεση για μεταφορά των υδρογονανθράκων της συνολικής Λεκάνης της Λεβαντίνης μέσω Τουρκίας; Μήπως αντιλαμβάνεται κάτι βαρύτερο, όπως συνολική προσέγγιση της Κυπριακής ΑΟΖ προτού καν «κλείσει» το Κυπριακό;

Σε άλλο επίπεδο, συχνά ακούμε να εξηγείται πόσο η Κύπρος διασυνδέεται με τα συμφέροντα της Ελλάδας, πώς υπάρχει de facto ενιαίος χώρος και πώς, άμα χαθεί η Κύπρος, τότε το Αιγαίο αν μη και η Θράκη περιέρχεται στην πρώτη γραμμή Τουρκικής διακινδύνευσης.  Όμως, χρειάζεται ένα μίνιμουμ σοβαρότητας ως προς το τι είμαστε διατεθειμένοι να καταβάλουμε ώστε να επηρεάσουμε προς μια τέτοια κατάσταση τα πράγματα. Η αντίστοιχα βολική στάση τού «δεν μετέχουμε στην συζήτηση περί καθεστώτος εγγυήσεων στην Κύπρο» (με το ορθότατο επιχείρημα ότι πρόκειται για Ευρωπαϊκή χώρα, το ακόμη ορθότερο ότι οι εγγυήσεις είναι κατάλοιπα 19ου αιώνα, το ορθότερο όλων ότι «η Κύπρος κείται μακράν» ) δύσκολα συμβιβάζεται με την παραδοχή περί «συνεχούς Ελλάδας-Κύπρου«.

Τέλος, όταν εκφωνείται το δόγμα «η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάδα συμπαρίσταται» υπάρχει επιτακτική ανάγκη για ένα ελάχιστο στοιχείο ειλικρίνειας. Η Κύπρος «αποφασίζει» ΚΑΙ όταν διαπραγματεύεται συμφωνία επίλυσης (ή «επίλυσης») του Κυπριακού, με βάση τις συνταγματικές της πρόνοιες ΚΑΙ όταν υπερψηφίζει ή καταψηφίζει σε δημοψήφισμα τα συμφωνημένα. Η Ελλάδα «συμπαρίσταται» σημαίνει αναγνώριση και αποδοχή του πρώτου σκέλους της φράσης, όχι; Αλλιώς δεν «συμπαρίσταται», αλλά… βολεύεται!

*Δημοσιογράφος, Συνεργάτης της Νέας Πολιτικής (αναδημοσίευση από kontra news)

    Print       Email

About the author

You might also like...

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤA ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 1685–1920, μυθιστόρημα του Μελέτη Μελετόπουλου

Read More →