Loading...
You are here:  Home  >  ΑΦΙΕΡΩΜΑ  >  Current Article

Καμμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς μία στοιχειώδη βιομηχανική βάση

By   /   Απρίλιος 4, 2016  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Καμμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς μία στοιχειώδη βιομηχανική βάση

    Print       Email

 

Καμμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς μία στοιχειώδη βιομηχανική βάση

♦ του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Η Ελλάς, εκτός από την Ανθρωπιστική κρίσι, αντιμετωπίζει και βιομηχανική κρίσι. Το καθαρά βιομηχανικό προϊόν της χώρας μειώθηκε κατά 29,3 % την τελευταία 6ετία (2008-14). Μείωσι 16,2% έδειξε και ο γενικός δείκτης κύκλου εργασιών της μεταποιητικής βιομηχανίας τον Ιανουάριο 2015, έναντι του ιδίου μηνός του προηγουμένου έτους. Μάλιστα, ο αντίστοιχος δείκτης εξωτερικής αγοράς παρουσίασε συρρίκνωσι 20,2% τον πρώτο μήνα του τρέχοντος έτους.

Εάν αυτό δεν είναι «κρίσις» τότε τι είναι;

Τα αίτια της βιομηχανικής κρίσεως στην χώρα μας είναι πολλά  και όχι δυσδιάκριτα. Εμφανής είναι η δραματική πτώσις του Ακ.  Εθ. Εισοδήματος (ΑΕΠ), η μεγάλη υποτίμησις που ήταν αποκλειστικά «εσωτερική», η ουσιαστική περικοπή της τραπεζικής χρηματοδοτήσεως και η μείωσις της οικοδομικής δραστηριότητος.

Καθώς το ΑΕΠ μειώνεται ως αποτέλεσμα των μέτρων λιτότητος ( περικοπές μισθών, συντάξεων και δημοσίων δαπανών),  η προσπάθεια αυξήσεως των φορολογικών εσόδων, από ενός σημείου και πέρα, επιβαρύνει  το εγχώριο βιομηχανικό προϊόν. Δεδομένου ότι η εξωτερική υποτίμησις, λόγω του ευρώ, αποκλείεται, η βελτίωσις της ανταγωνιστικότητος  προέρχεται από την μείωσι της αμοιβής της εργασίας και των τιμών παραγωγού. Ιδίως η εμμονή του ΔΝΤ για αύξησι του φόρου προστιθεμένης αξίας (ΦΠΑ) έπληξε την προσπάθεια βελτιώσεως της ανταγωνιστικότητος, καθώς αύξησε τις τιμές παραγωγού και καταναλωτή. Η μεγάλη καθυστέρησις της επιστροφής του ΦΠΑ δεν επέτρεψε την πλήρη εκμετάλλευσι της «εξαγωγιμότητος» της Ελληνικής βιομηχανίας, ενώ η εν γένει αβεβαιότητα κατέστησε τους πελάτες της στο εξωτερικό διστακτικούς, για την ανάθεσι μακροπροθέσμων παραγγελιών. Η αναξιοπιστία της οικονομικής πολιτικής κατέστησε την παροχή πιστώσεων εξαιρετικά φειδωλή.

Η διόρθωσις της οικονομίας από πλευράς της προσφοράς (και παραγωγής) απαιτεί χρόνο  ν’ απορροφηθή, ενώ η αύξησις των φόρων και η μείωσις της χρηματοδοτήσεως  από το τραπεζικό σύστημα γίνεται αμέσως αισθητή στην βιομηχανία, η οποία εν τούτοις ελάχιστα περιέκοψε την απασχόλησι των εργαζομένων της εξ αιτίας της κρίσεως.

Η επίπτωσις επί των κερδών της βιομηχανίας ήταν άμεση στις τιμές των μετοχών στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου ανεστάλησαν και ορισμένοι κλάδοι της ελαφράς βιομηχανίας μετεφέρθησαν στην Κύπρο, την Βουλγαρία και την δημοκρατία των Σκοπίων.

Η προσέλκυσις νέων επενδύσεων και η ενίσχυσις του επιχειρηματικού κλίματος είναι απαραίτητες για την έξοδο της βιομηχανίας από την παρούσα κρίσι.

Όσον και αν είναι αυτονόητο –που δεν είναι- καμμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς μία μίνιμουμ βιομηχανική βάσι. Κρούομε τον κώδωνα του κινδύνου ότι τυχόν παράτασις των μέτρων λιτότητας θέτει σε κίνδυνο την επιβίωσι της χώρας. Τούτο πρέπει να γνωρίζουν τόσον οι κυβερνώντες όσο και οι πιστωτές της Ελλάδος. Η παράτασις της υφέσεως βλάπτει αμφοτέρους, αλλά κυρίως την απασχόλησι, που συνεχώς μειούται.

Εάν δεν ληφθούν συντόμως φιλικά προς την μεταποίησι μέτρα, η κατάστασις της βιομηχανίας δυνατόν να καταστή μη αναστρέψιμη. Η συνέχισις της αβεβαιότητος θα έχει μεγαλύτερο κόστος από την λήψι των μέτρων λιτότητος που απαιτούν οι πιστωτές. Χωρίς την εκκαθάρισι του οικονομικού ορίζοντος, ουδεμία επιχείρησις μπορεί να προγραμματίσει, και η βιομηχανία αντιθέτως προς την πολιτική στηρίζεται στον προγραμματισμό.

    Print       Email

About the author

You might also like...

Μπορεί το failed-state να γίνει κράτος;

Read More →