Loading...
You are here:  Home  >  ΑΦΙΕΡΩΜΑ  >  Current Article

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ Το βασιλικό κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967

By   /   Απρίλιος 3, 2014  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ Το βασιλικό κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967

    Print       Email

Η Ιστορία διδάσκει;

Η ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ παρουσιάζει σε αυτό το τεύχος της μία θυελλώδη, εξαιρετικά σκοτεινή και αμφιλεγόμενη σελίδα της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας. Το 1967 υπήρξε ένα καθοριστικό έτος: ξεκίνησε με την πτώση στις 3 Απριλίου  της μεταβατικής κυβέρνησης Παρασκευοπούλου, που είχε σχηματισθεί τον Δεκέμβριο του 1966 με μυστική συμφωνία των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων της εποχής, του Γεωργίου Παπανδρέου και του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, για να οδηγήσει την χώρα σε εκλογές.

Ο Κανελλόπουλος, υποπτευόμενος ότι επίκειται πραξικόπημα, ζήτησε να σχηματίσει ο ίδιος κυβέρνηση και να διεξαγάγει αυτός τις εκλογές, πιστεύοντας ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα πειθαρχούσαν στον ηγέτη της Δεξιάς και κατ’ επανάληψη υπουργό Αμύνης κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.

Αλλά η πεποίθησή του ήταν εσφαλμένη. Οι επίδοξοι πραξικοπηματίες αποσκοπούσαν να ανατρέψουν όχι μόνον το πολιτικό σύστημα αλλά και την κοινωνική τάξη πραγμάτων. Οι περισσότεροι είχαν πληβεία ή αγροτική προέλευση και  απεχθάνονταν την «αριστοκρατία». Σκοπός τους ήταν η διά των όπλων συμμετοχή τους στα ωφέλη της μεταπολεμικής οικονομικής ανάπτυξης, από την οποία τους είχε αποκλείσει η κοινωνική ολιγαρχία της εποχής. Ο κομμουνιστικός κίνδυνος ήταν άλλοθι, ισχυρό βέβαια σε μία κοινωνία που μόλις πριν από δεκαπέντε χρόνια είχε εξέλθει από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Αλλά ο πραγματικός εχθρός ήταν το κατεστημένο, σε μία εποχή ισχυρών και ορατών ανισοτήτων. Βασιλιάς, Δεξιά και Κέντρο είχαν επομένως στοχοποιηθεί από τους συνωμότες ως πολιτική έκφραση αυτού του κατεστημένου.

Η 21η Απριλίου 1967 ήταν τραυματική ημέρα για τον σπουδαίο φιλόσοφο και κοινωνιολόγο Παναγιώτη Κανελλόπουλο, έναν ανιδιοτελή και ακέραιο πολιτικό άνδρα, που αντιμετώπισε τον μαρξισμό σε θεωρητικό επίπεδο και τον κομμουνισμό πρακτικά ως υπουργός στην Μέση Ανατολή το 1942-3. Υπήρξε επίσης τραυματική για τον Γεώργιο Παπανδρέου, που αντιμετώπισε την κομμουνιστική ανταρσία ως πρωθυπουργός τον Δεκέμβριο του 1944. Αλλά και οι δύο τους ήσαν πολύπειροι πολιτικοί, είχαν ζήσει δεκαετίες πολιτικής αστάθειας και κινημάτων.

Αντιθέτως, ο νεαρός, γεννημένος το 1940 και  μεγαλωμένος σε εποχές σχετικής σταθερότητας και ευημερίας Βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος Β΄, ασφαλώς δεν ανέμενε ότι θα ήταν δυνατόν το μεταπολεμικό οικοδόμημα του οποίου θεσμικά ηγείτο, να καταρρεύσει με την θρασεία και ασεβή κίνηση μίας ομάδας μεσαίων και κατώτερων αξιωματικών. Οι οποίοι όχι μόνον συνέλαβαν την πολιτική ηγεσία, αλλά και τους ιεραρχικώς ανωτέρους τους στρατηγούς (!). Και το χειρότερο, κατέστησαν όμηρο τον ίδιο τον Ανώτατο Άρχοντα, στον οποίον είχαν ορκιστεί πίστη όταν παρέλαβαν τα ξίφη τους.

Η πρώτη φάση της Δικτατορίας ήταν μία δύσκολη συνύπαρξη της στρατιωτικής χούντας με το Στέμμα, προϊόν της οποίας ήταν η πρώτη κυβέρνηση που σχηματίστηκε, με πρωθυπουργό τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κ. Κόλλια. Οι Συνταγματάρχες δεν προχώρησαν αμέσως στην πλήρη κατεδάφιση του θεσμικού πλαισίου, απλά περίμεναν να τους δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Ο δε Κωνσταντίνος τήρησε μία στάση σιωπηρής δυσαρέσκειας, η οποία υπέκρυπτε την άρνηση πολιτικής αλλά και κοινωνικής νομιμοποίησης του στρατιωτικού καθεστώτος. Η δυναστεία και η Χούντα ήταν δύο διαφορετικοί κόσμοι, και η σύγκρουση ήταν ζήτημα χρόνου. Τον Δεκέμβριο του 1967 ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να αντιδράσει.

Οι δραματικές ώρες που ακολούθησαν, και το κυριώτερο η ερμηνεία των γεγονότων, αποτελούν το αντικείμενο  του ιστορικού αφιερώματος που ακολουθεί.

Η Νέα Πολιτική

 

    Print       Email
  • Published: 3 έτη ago on Απρίλιος 3, 2014
  • By:
  • Last Modified: Μάιος 6, 2014 @ 1:04 μμ
  • Filed Under: ΑΦΙΕΡΩΜΑ

You might also like...

Μπορεί το failed-state να γίνει κράτος;

Read More →