Loading...
You are here:  Home  >  ΣΤΗΛΕΣ  >  Current Article

Θέατρο Η Μηχανή Άμλετ

By   /   Μάιος 10, 2014  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Θέατρο Η Μηχανή Άμλετ

    Print       Email

του Heiner Muller

Θέατρο Θησείον

Σκηνοθεσία Γιώργος Ζαμπουλάκης

Μια σχεδόν θεία ιδιότητα που συλλαμβάνει άμεσα,

χωρίς καμμιά προσφυγή σε φιλοσοφικές μεθόδους,

τις βαθύτερες και μυστικές σχέσεις,

αναλογίες και αντιστοιχίες των πραγμάτων

Ένα ταξίδι για να γεννηθούν ξανά ευχές

σε μια χώρα που μοιάζει σχεδόν έρημη από εκείνες

Ο Μπωντλαίρ για την φαντασία

 

Ω συγγνώμη, εσάς σας άρεσε η παράσταση;, με ρώτησε μια νεαρή κοπέλα, καθώς βγαίναμε από την αίθουσα μετά το πέρας αυτής. Η κοπέλα έτυχε να κάθεται μπροστά μου, οπότε μπορούσα να ξέρω πως δεν της άρεσε μάλλον καθόλου, καθώς αυτή και η φίλη της ήταν οι μόνοι θεατές που δεν χειροκρότησαν την παράσταση. Σχεδόν απολογούμενος, αφού  δεν αισθανόμουν καλά με το γεγονός πως αν και έψαχνε κάποιον να συμφωνήσει μαζί της πως η παράσταση δεν ήταν καλή, εγώ θα την απογοήτευα, απάντησα πως ναι.

Το θέατρο του Heiner Muller, όπως και το θέατρο της Σάρα Κέιν του Μπέκετ, δεν είναι ένα θέατρο που απευθύνεται σε όλους. Αν  είναι η πρώτη φορά που έρχεσαι ως θεατής σε επαφή με αυτό το θέατρο, δύσκολα θα επικοινωνήσεις  με αυτό, γιατί απαιτεί από τον θεατή μια προετοιμασία, δηλαδή προϋποθέτει να είναι υποψιασμένος. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι αλλιώς, όταν αυτό που πραγματεύεται αυτό το θέατρο δεν είναι παρά το τέλος των μορφών που υπήρξαν και υπάρχουν, την αγωνία ενός  κόσμου που έρχεται, στον οποίο ο θεός έχει πια πεθάνει και ο άνθρωπος αναβαπτίζεται, επαναπροσδιορίζεται και μαζί του επαναπροσδιορίζεται και η ίδια η τέχνη.

Κείμενα στα οποία απουσιάζει η πλοκή, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, με την κλασική τουλάχιστον έννοια, πράγμα που τα καθιστά αμέσως «δύσκολα» γιατί θέλουν να χρησιμοποιήσουν -ή πιο σωστά, να εισαγάγουν- μια άλλη θεατρική γλώσσα, με την οποία ακόμα δεν είναι εξοικειωμένο όχι μόνο το θεατρικό κοινό, αλλά ακόμα και οι ίδιοι οι δημιουργοί.

Και είναι αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια όσων ασχολούνται με αυτά τα έργα, να βρουν κώδικες να τα περάσουν στην πλατεία, που οδηγεί πολλές φορές στο ολίσθημα, όπου ο τρόπος, η φόρμα που χρησιμοποιούν ο σκηνοθέτης και οι ερμηνευτές, γίνονται σημαντικώτερα του ίδιου του κειμένου. Στην συγκεκριμένη παράσταση, η προσωπική ματιά του σκηνοθέτη (προς τιμήν του, αφού ο πειρασμός είναι μεγάλος) δεν  προέκυψε σημαντικώτερη του κειμένου. Το κείμενο ανέπνευσε μέσα από την εξαίρετη ερμηνεία της Μαριάννας Δημητρίου, της οποίας η δουλειά πάνω στο κείμενο αποτελεί σεμινάριο υποκριτικής. Στο ίδιο υψηλό επίπεδο στέκουν τα κοστούμια και το σκηνικό της παράστασης, που ήταν ευθύνη του Θάνου Βόβολη, όπως και η μετάφραση του κειμένου από την Ελένη Βαροπούλου.

Ναι, λοιπόν, δεσποινίς, μου άρεσε – και ακριβώς επειδή μου άρεσε, μου άφησε και μια μικρή πίκρα, γιατί σαν να υπήρχε μια συστολή, ένας φόβος στο να αφεθούμε στο χιούμορ του κειμένου, σαν να μας συγκρατούσε ένας ακαδημαϊκός καθωσπρεπισμός ή ένα αίσθημα σεβασμού προς το μεγαλείο του κειμένου, που μας τρομάζει μην και γίνουμε βέβηλοι απέναντι σ’ αυτό. Συστολή που στιγμές-στιγμές απέτρεπε από την παράσταση να εκραγεί, να δημιουργήσει το πολυπόθητο ρήγμα, μέσα από το οποίο θα αναβλύσει και θα ξεχυθεί στην πλατεία η υποσυνείδητη υπόσταση του κειμένου.

 

Επιμέλεια: Γιάννης Δρακόπουλος

    Print       Email

You might also like...

6 a.m. των Blitz

Read More →