Loading...
You are here:  Home  >  ΑΦΙΕΡΩΜΑ  >  Current Article

Η χαμένη προοπτική της Κεντροδεξιάς

By   /   Αύγουστος 31, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η χαμένη προοπτική της Κεντροδεξιάς

    Print       Email

νδ

♦ του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Υπάρχουν δύο λόγοι, δύο βαθύτεροι λόγοι, για τους οποίους ένα εγχείρημα Κεντροδεξιάς δεν ευδοκίμησε στην Μεταπολίτευση. Και, έτσι όπως το πάνε το πράγμα, είναι αμφίβολο αν καλά-καλά θα επιχειρηθεί ποτέ – αν θα επιχειρηθεί ποτέ αληθινά, εννοείται, και όχι για τοποθετήσεις στα μήντια ή/και στην μπλογκόσφαιρα ή/και στην συζήτηση σαλονιού ή καφενείου ή συνεδρίων.

Ο ένας είναι ότι η μετά-τον-Μεσοπόλεμο Ελλάδα ισορροπεί, κοινωνιολογικά μα και σε εφηρμοσμένη ιδεολογία, αριστερά. Κεντροαριστερά όταν πάει να ασκηθεί διακυβέρνηση, αριστερότερα όταν οι «απέναντι» συμβεί να διεκδικήσουν με επιτυχία την εξουσία.  Αυτή η επικράτηση της αριστερής λογικής ξεκινάει απο την προσφυγική πραγματικότητα (σε βάση Διχασμού), προχωράει στον τραγικό εναγκαλισμό των δεξιών τάσεων της πολιτικής ελίτ με κάθε μορφής αυταρχισμό, χτίζεται με την «καταφυγή» των πιο ελεύθερων (και άρα των πιο δυναμικών) τμημάτων της κοινωνίας αριστερά, ολοκληρώνεται με την βαριά και άγαρμπη τοποθέτηση του εκάστοτε ξένου παράγοντα στα Ελληνικά πράγματα.

ο ρόλος της αντιθετικότητας και η πίεση του Κέντρου

Ο άλλος λόγος είναι η αντιθετικότητα που χτίζεται στην Ελληνική πολιτική σκηνή προς ό,τι συμβαίνει να επικρατεί στους κυρίαρχους της Δύσης (της Δύσης όπου η Ελλάδα, όχι ως καρικατούρα ή ως καραμανλικό απόφθεγμα μόνον! για λόγους γεωπολιτικής αλλά και οιονεί ψυχολογικής ένταξης βρέθηκε να «ανήκει»). Κάποτε η Μελίνα είχε πει, σε κλειστή ομήγυρη, «Οι Έλληνες είμαστε λαός αντιστασιακός!», Και όταν πήγαν να της εξηγήσουν ότι αυτό δεν πολυβγαίνει πέρα στην πραγματικότητα –προχωρούσε τότε η δεκαετία του ΄80…– ο Ντασσέν προσήλθε ερμηνευτής: «Θέλει να πει ότι, μόλις δείτε κάτι να ισχύει, να επικρατεί, εσείς πάτε απέναντι». Η Ευρώπη της μεταπολεμικής εποχής, τελικά, ισορρόπησε κεντροδεξιά –ακόμη και η Σοσιαλδημοκρατία, ως δεξιόστροφη πρακτική άνθησε, ακόμη και όταν είχε αριστερόστροφο λόγο– οπότε εμείς… απέναντι.

Υπάρχει όμως και ένας τρίτος λόγος, για να μείνουμε πιο κοντά στην τωρινή συγκυρία. Οσο επικρατούσε κάτι σαν Κεντροαριστερά στην χώρα –και, μετά το 1981 (ουσιαστικά μετά το 1979…), αυτό ήταν που επεκράτησε– δεν υπήρχε αληθινός χώρος ώστε να «αντληθούν» δυνάμεις απο το Κέντρο. Οπότε η Δεξιά παρέμενε, πάντως είχε την τάση να παραμείνει, περισσότερο προς τα δεξιά. Αυτό έπαθαν τα χρόνια Μητσοτάκη, που μπορεί να ιδεολόγησαν τα περί φιλελευθερισμού (τον οποίο είχε φροντίσει ο Αντρέας να τον ταυτίσει με τον μπαμπούλα του «νεοφιλελευθερισμού»), αλλά ex post στην πράξη αρκετά κεντρώα πήγαν. Αυτό συνέβη και με την περίοδο Κώστα Καραμανλή –όπως και με τα τελειώματα Κωνσταντίνου Καραμανλή, άλλωστε– όταν πήγε να δοκιμαστεί κάτι από Κεντροδεξιά (ως «μεσαίο χώρο», ώστε να μην μολυνθεί απο το συνθετικό «Κεντρο-») αλλά κατέληξε σαφώς δεξιώτερα. [Εδώ, μια παρατήρηση. Όποιος εκ των αναγνωστών πιστεύει ότι «δεν έχει πια νόημα ο διαχωρισμός Δεξιάς και Αριστεράς», έχει δικαίωμα στην άποψη αυτή – ασφαλώς! Δεν την συμμεριζόμαστε. Αν κάτι, η κρίση βάθυνε την απόσταση ανάμεσα σε όσους θέτουν την έμφαση στην ελευθερία και εκείνους που αγκαλιάζουν την ισότητα. Οι θεωρίες και οι ιδεολογίες και οι τσακωμοί ακόμη, θ’ άρχονται και θα φεύγουν. Αυτό, όχι].

θα δημιουργήσει χώρο μια διακυβέρνηση «Πρώτη φορά Αριστερά»

Πάμε, όμως, ακόμη πιό κοντά στο σήμερα. Όπου η επικράτηση όχι πλέον Κεντροαριστεράς, αλλά μιας κατά δήλωσίν της Αριστεράς (και θεωρούμε ότι υπάρχει αρκετή ειλικρίνεια, πάντως τώρα στο ξεκίνημα, πίσω απο τις δηλώσεις/διακηρύξεις), μιας δηλαδή εκδοχής πιο ριζοσπαστικών αριστερών προθέσεων στην διακυβέρνηση, θα μπορούσε κανονικά να ανοίξει χώρο για μια γνήσια δόμηση Κεντροδεξιάς. Ο εναγκαλισμός της διακυβέρνησης φωτίζει κάθε πολιτικό χώρο με έντονα, σκληρά χρώματα: και η διακυβέρνηση «μετά τα χρόνια των Μνημονίων» (όσο κι αν το δίλημμα Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο είναι βαρύτατα προσχηματικό…), κάτω από την βίαιη κοινωνική πίεση της προσαρμογής 2010-14, έχει φέρει στην επιφάνεια μια εκδοχή Αριστεράς που είναι … αριστερή.

Τα γρήγορα στοιχήματα περί «κωλοτούμπας» δεν φαίνονται να επαληθεύονται. Οχι πως η κυβέρνηση Τσίπρα δεν χρειάστηκε να ανακαλύψει την ανάγκη προσγείωσης στην πραγματικότητα και να αφήσει πίσω πολλά απο τα χαλαρά, εκ του ασφαλούς της αντιπολίτευσης, ιδεολογήματά της. Αλλά, να, ακόμη και η ίδια η αγχωμένη τάση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να καταδείξουν ότι η κυβέρνηση που προέκυψε απο τις κάλπες της 25ης Ιανουαρίου εγκαταλείπει τις θέσεις της, έρχεται να προσκρούσει σε κάτι βαθύτερο. Αν κάτι, ο μεγάλος Κεντρώος χώρος, που οι ψήφοι του κινούνται μια δεξιά/μια αριστερά, έχει εν πολλοίς επιλέξει μια ταύτιση με το «Ευρωπαϊκό στοίχημα». Για καλό ή για κακό, αυτό ισχύει. Και αυτό λειτουργεί!.

Όταν, λοιπόν, οι –κατά πάσαν λογική– τόποι επώασης της αυριανής (όποιας αυριανής…) Κεντροδεξιάς σπρώχνονται ανάμεσά τους προκειμένου να δείξουν πόσο ντροπής πράγμα είναι να προσαρμόζεται ο ΣΥΡΙΖΑ προς τα «Ευρωπαϊκά», δηλαδή να έρχεται στο Κέντρο απ’ όπου αποκτά στηρίξεις της τάξεως του 60% με εκλογική κορυφή το 36%, τότε οι μαχητικοί (!) Νεοδημοκράτες και Πασόκοι απλούστατα ωθούν τον εαυτό τους δεξιώτερα. Οι μεν πρώτοι στα εθνικά/στα θέματα ασφάλειας/στα μεταναστευτικά (όπου, βέβαια, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Αν. Ελλήνων καραδοκούν οι δεύτεροι, που σφουγγίζουν ό,τι διακυβεύεται!), οι δε δεύτεροι στα οικονομικά/στα Ευρωπαϊστικά σε βαθμό Ευρωλαγνείας (όπου ελλοχεύει η πικρή εμπειρία των κοινών ανθρώπων απο την Μνημονιακή εμπειρία).

Πώς, λοιπόν, να αφεθεί χώρος για να επιχειρηθεί –κάν!– κάτι στα Κεντροδεξιά; Όσο ο χώρος αυτός θα διεκδικείται ετερο-προσδιοριζόμενος, δηλαδή «Οχι αυτούς! Αυτοί είναι επικίνδυνοι! Αυτοί δεν ξέρουν! Εμείς είμαστε οι πλασμένοι για την διακυβέρνηση!», τόσο θα χλωμαίνει και θα συρρικνώνεται. Άσε που χάνει ήδη, ταχύτατα, την όποια στήριξη απο τους «Ευρωπαίους» (και η Δεξιά μας, καλά να’ναι όπου την γνώρισε η Ιστορία, την έχει την τάση να αναζητεί ερείσματα «έξω»).

«Ενώ αν αναζητούσε τον εαυτό της, κοιτώντας τι θα μπορούσε να έχει ως δικές της θέσεις, θα είχε εγγυημένη την επιτυχία;». Μαντεύουμε την ερώτηση, και η απάντησή μας δεν θα είναι απλοϊκή, δηλαδή θετική. Διότι, απλούστατα, στην πολιτική εγγυήσεις δεν υπάρχουν! Όμως, αν ο χώρος της Κεντροδεξιάς δεν επιχειρήσει κάτι τέτοιο, «δεν έχει δρόμο για σε, δεν έχει οδό».

    Print       Email

About the author

You might also like...

Μπορεί το failed-state να γίνει κράτος;

Read More →