Loading...
You are here:  Home  >  ΣΤΗΛΕΣ  >  Current Article

Η πλάστιγγα αυτήν τη φορά γέρνει προς την δική μας πλευρά

By   /   Οκτώβριος 8, 2013  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η πλάστιγγα αυτήν τη φορά γέρνει προς την δική μας πλευρά

    Print       Email

Screen Shot 2013-10-08 at 12.16.40 AMΥπό την προϋπόθεση όμως ότι θα το παλέψουμε…

Η βάση των επαίσχυντων Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (1959-1960), που δεν ήταν άλλη από το διαχωριστικό στοιχείο μεταξύ της πλειοψηφίας των Ελληνοκυπρίων (82%) και της μειοψηφίας των Τουρκοκυπρίων (18%), από τότε μέχρι σήμερα και υπό διάφορες μορφές και ένταση, πηγαινοέρχεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων προς επίλυση του Κυπριακού ζητήματος.  Καταφανώς, οι εν λόγω συμφωνίες έδωσαν υπερπρονόμια στους Τουρκοκύπριους, με αποκορύφωμα το Δικαίωμα βέτο σε αποφάσεις του Ελληνοκύπριου προέδρου, την ίδια στιγμή που, με τις συμφωνίες Βενιζέλου-Ατατούρκ, οι Τούρκοι είχαν αποποιηθεί κάθε δικαίωμα για την Κύπρο! Αυτή ήταν δυστυχώς η επιλογή των ηγετών μας (Καραμανλή, Αβέρωφ και Μακαρίου). Εν πάση περιπτώσει, μετά το πραξικόπημα της προδοτικής χούντας, έπεσε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η λύση της δικοινοτικής-διζωνικής ομοσπονδίας, ως η πιο συμφέρουσα επιλογή (sic). Η πρόταση αυτή συγκεκριμενοποιήθηκε στην συνέχεια από τους αγγλοαμερικανούς υπό την μορφή του γνωστού Σχεδίου Ανάν και τέθηκε σε δημοψήφισμα το 2004, που είχε ως αποτέλεσμα την απόρριψή του από την Ελληνοκυπριακή πλευρά σε ποσοστό 76% και την αποδοχή του από τους Τουρκοκυπρίους.

Στο δια ταύτα. Αμέσως μετά τις καλοκαιρινές διακοπές θα ξαναρχίσουν οι συνομιλίες, αλλά από άγνωστη ακόμα βάση. Ο απελθών Πρόεδρος Χριστόφιας στις επί πενταετία διαβουλεύσεις του με την Τουρκοκυπριακή πλευρά, αφ’ ενός έπαιζε σε ένα παιγνίδι όπου ο διαιτητής ήταν «βρώμικος», ο γνωστός Ντάουνερ, και, αφ’ ετέρου, προβάλλοντας την πολιτικά αριστερή του καταβολή, νόμισε ότι θα εξευμενίσει το θηρίο παραχωρώντας γενναιόδωρα, μεταξύ άλλων, εκ περιτροπής προεδρία για Τούρκο και νόμιμη παραμονή 50.000 εποίκων! Συμπερασματικά, η κωδικοποίηση των θέσεων των δύο πλευρών, όπως αυτή δημοσιοποιήθηκε τον περασμένο Απρίλιο από τον «συντονιστή» των συνομιλιών Ντάουνερ, δεν γίνεται αποδεκτή από την συντριπτική πλειοψηφία της Ελληνοκυπριακή πλευράς, λόγω ακριβώς των καταφανώς εναντίον της πλευράς μας υποχωρήσεων, παρά το γεγονός ότι ο νυν Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν έχει ακόμη επίσημα αποκηρύξει τις θέσεις αυτές…

Πειστικά δείγματα η Τουρκία δεν έχει δώσει ότι πραγματικά επιθυμεί μια λογική διευθέτηση, που να βασίζεται στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό δίκαιο, με πλήρη σεβασμό των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων για όλους τους Κύπριους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής, θρησκείας και γλώσσας, χωρίς κατοχικά στρατεύματα και πάτρωνες εγγυητές… Από την άλλη, εμείς, η Ελληνοκυπριακή πλευρά, είμαστε δεσμευμένοι δυστυχώς στην λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, που και από το όνομά της και μόνο, θυμίζει την τρισκατάρατη μορφή του απαρχαϊτ! Εξ άλλου, πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα ευρωπαϊκό κράτος με δεσμά μιας διζωνικής λύσης, που καταστρατηγεί και παραβιάζει κάθε έννοια δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, είναι ρατσιστική, χωρίζει λαούς αντί να τους ενώνει; Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι μια τέτοια λύση με βάση τη διζωνικότητα απέρριψε ο Κυπριακός λαός με δημοψήφισμα, παραμονές της ένταξής του στην ΕΕ.

Μέσα, λοιπόν, σε αυτόν  τον μύλο των πολιτικών δεδομένων, έπεσε πρόσφατα από την δική μας πλευρά η πρόταση για επιστροφή από την Τουρκία της εσώκλειστης πόλης της Αμμοχώστου ως ένδειξη δήθεν καλής θέλησης για επανέναρξη των συνομιλιών. Κι ενώ η Τουρκία κωφεύει επιμελώς στο κάλεσμα αυτό, διάχυτος είναι ο φόβος ότι ο βρεταννικός παράγων θα εμπλέξει, ως αντιστάθμισμα της πιθανής επιστροφής της Αμμοχώστου, το φυσικό αέριο (αγωγός μέσω Τουρκίας και δέσμευση για διαμερισμό των κερδών μεταξύ των δύο κοινοτήτων πριν την λύση) και πιθανώς την νομιμοποίηση  της λειτουργίας του αεροδρομίου της Τύμπου, αλλά και το άνοιγμα του Λιμένα της Αμμοχώστου υπό τα Ηνωμένα Έθνη.

Τμήμα σημαντικό βέβαια του πολιτικού παζλ είναι και ο υπό δημιουργία άξονας για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας, αλλά και της ταυτόχρονης κατανόησης από τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους ότι ο Ερντογάν και η ισλαμική Τουρκία είναι παράγοντες αυταρχισμού και εξαιρετικά επικίνδυνοι, ενώ ο προαναφερθείς άξονας των τριών χωρών μπορεί να καταστεί αξιόπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ και της ΕΕ και αποτρεπτικός έναντι των τουρκικών απειλών, τόσο έναντι των Ελλήνων, όσο  και κατά του Ισραήλ. Εξ άλλου, το Ισραήλ δεν θα ήθελε να δει την Κύπρο προτεκτοράτο της Άγκυρας μέσω μια λύσης διζωνικής ομοσπονδίας, που θα ενισχύει την Τουρκία ως ισλαμική περιφερειακή δύναμη.

Υπάρχουν, λοιπόν, νέα δεδομένα σε γεωστρατηγικό επίπεδο στην Ανατολική Μεσόγειο, με την πλάστιγγα αυτήν την φορά να γέρνει (;) προς την δική μας πλευρά, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα το παλέψουμε… Με απλά λόγια, θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε τις νέες αντιλήψεις και οφέλη των ΗΠΑ και της ΕΕ, να αφήσουμε τους Άγγλους έξω από το παιγνίδι και να ζητήσουμε ξεκάθαρα λύση δημοκρατική, ευρωπαϊκή, βιώσιμη, χωρίς την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και βεβαίως χωρίς την εκχώρηση δικαιωμάτων διαχείρισης του φυσικού μας πλούτου στην Τουρκία. Είναι ευνόητο ότι το οποιοδήποτε όφελος ισχύει για όλους τους νόμιμους κατοίκους του νησιού – αυτό ισχύει και για κάθε άλλη χώρα. Το ζητούμενο είναι κατά πόσον έχουμε πολιτική ηγεσία που να διαθέτει εθνικό όραμα και αναγκαία βούληση…

    Print       Email

You might also like...

6 a.m. των Blitz

Read More →