Loading...
You are here:  Home  >  ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ  >  Current Article

Η Κύπρος στην δίνη της Συριακής κρίσης

By   /   Δεκέμβριος 12, 2013  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Κύπρος στην δίνη της Συριακής κρίσης

    Print       Email

Screen Shot 2013-12-12 at 12.05.41 AMτου ανταποκριτού μας στην Λευκωσία Κώστα Παπασταύρου

Η Συριακή κρίση όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά είναι πιθανό να παίξει ρόλο καταλύτη στις ανακατατάξεις της ευρύτερης περιοχής. Η Κύπρος είναι μέρος του γεωγραφικού μωσαϊκού της, με πολλαπλή προστιθέμενη αξία για τον Ελληνισμό, ιδιαίτερα λόγω των θαλάσσιων ενεργειακών της αποθεμάτων και της διεξόδου που προσφέρει στο Ισραήλ προς την Δύση.

Ελέχθη ότι η γεωγραφία και η δημογραφία είναι δύο παράγοντες που καθορίζουν δια βίου τη μοίρα ενός λαού. Θα ήταν ανόητο να αμφισβητηθεί η ορθότητα της εν λόγω αναφοράς, αλλά θα ήταν, κατά την γνώμη μας, εξ ίσου ανόητο για έναν λαό να μη συνυπολογίζει τους δύο αυτούς παράγοντες στην χάραξη των γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών του κατευθύνσεων και πολιτικών συμμαχιών.

Αυτά έρχονται στο μυαλό κάθε ενεργού πολίτη, πόσο μάλλον κάθε πολιτικού  αναλυτή.  Αν και άμεσα απειλείται κυρίως το καθεστώς του Άσαντ, οι άμεσα εμπλεκόμενοι γείτονες είναι πολλοί και, μάλιστα, ο καθένας για το δικό του ξεχωριστό συμφέρον θέλει το περιβόητο κτύπημα ή όχι.  Ειδικά, οι γείτονες του πυρήνα της κρίσης όπως η Τουρκία, το Ιράν, η Αίγυπτος και το Ισραήλ (για να περιοριστούμε μόνο σε αυτούς), δεν είναι κράτη μαριονέτες ούτε κυβερνώνται από άβουλες ηγεσίες. Η βάση στα εμπλεκόμενα συμφέροντά τους βασίζεται στον δίδυμο ορισμό «ενέργεια και περιφερειακή δύναμη».

Στον στροβιλισμό λοιπόν των διαφόρων επιδιώξεων των κρατών της περιοχής, είτε αυτοί αφορούν ηγετικούς ρόλους στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο, είτε στον έλεγχο των ενεργειακών οδεύσεων, είτε ακόμη στην «πώληση» προς την Δύση ενός ήπιου ισλαμικού πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης, εξυφαίνεται τα τελευταία χρόνια η γεωστρατηγική αναδιάταξη της ευρύτερης περιοχής με ασαφή ακόμη κατάληξη, εκτός του αναμενόμενου κουρδικού μορφώματος στο Βόρειο Ιράκ.

Η δε σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, με παίκτες άλλους άκρως κερδισμένους και άλλους άκρως χαμένους λόγω της οριοθέτησης της ΑΟΖ, κάνει τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές τριβές ακόμα πιο σφοδρές. Εδώ, μάλιστα, εμπλέκεται και η Ελλάδα, διότι αν επιτέλους αποτολμήσει, με βάση το δίκαιο της θάλασσας, να προβεί στην οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ της και της Κύπρου, τότε απογυμνώνεται η Τουρκία από οποιαδήποτε δικά της θαλάσσια κοιτάσματα και παραμένει απλώς σε ρόλο παροχής χερσαίας ενεργειακής διευκόλυνσης.

Εξ ίσου σημαντικώτατη πολιτική κίνηση εκ μέρους της Ελλάδας-που κατοχυρώνει και την Κύπρο, είναι η οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ξεδοντιάζεται η επιδίωξη της Τουρκίας για την ηγεμονία της περιοχής, προοπτική βέβαια που δεν θέλει ούτε το Ισραήλ, αλλά ούτε και η Αίγυπτος για τους δικούς τους λόγους. Η Συριακή κρίση λοιπόν δεν θα περάσει εύκολα ούτε είναι θέμα κατάπαυσης του πυρός και εχθροπραξιών. Το ερώτημα της μεταπολεμικής εξέλιξης παραμένει αναπάντητο και πιθανώς να αποτελέσει καταλύτη για τις νέες διαμορφούμενες αλλαγές στο χάρτη!

Και η Κύπρος, μέσα στην δίνη των πολλαπλών διαταράξεων της Ανατολικής Μεσογείου, έχει «στο μανίκι» το δικό της χαρτί των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου (και πιθανώς και πετρελαίου) στην ΑΟΖ της, αλλά και την δυνατότητα ταυτόχρονα να παίξει τον ρόλο της στις οδεύσεις θαλασσίων αγωγών και οδεύσεων μεταφοράς υδρογονανθράκων προς την Ευρώπη, με κυριώτατο όμως ρόλο-που δυστυχώς ενίοτε υποτιμάται από τους πολιτικούς μας- την διασφάλιση εξόδου του Ισραήλ προς δυσμάς. Θα ήταν τραγικό για τους πολιτικούς αναλυτές της Μητροπολιτικής Ελλάδας να μην αντιλαμβάνονται την τεραστίων διαστάσεων προστιθέμενη αξία του υπό συζήτηση ενεργειακού άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, πέραν βεβαίως του εξ ίσου σημαντικού άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου.

Στην υπόθεση της Συρίας, είναι πανέξυπνη η κίνηση της Τουρκίας να ταχθεί δίπλα στην Αμερική, την ίδια στιγμή μάλιστα που η Βρεταννία υποχώρησε. Το ζητούμενο ασφαλώς είναι να δούμε τα ανταλλάγματα που θα ζητήσει. Για μεν την Ελλάδα μάλλον θα παραμένει η απαίτηση για διαμοιρασμό του Αιγαίου. Για δε την Κύπρο μάλλον θα καλύπτουν τον αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου δια μέσου της Τουρκίας.

Και ασφαλώς την επίλυση του Κυπριακού στην  αναμενόμενη νέα φάση συνομιλιών, με την οπτική των δικών της συμφερόντων, που δεν είναι άλλη από μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία-ναι, αυτήν την λύση στην οποία η Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πλευρά ως αυτόχειρες πλειστάκις αυτοεγκλωβιστήκαμε, προτείνοντάς την τόσο στα Ευρωπαϊκά Σώματα, όσο και στα Ηνωμένα Έθνη!!!  Και ας μην ξεχνάμε, επίσης, την δημογραφική δυναμική του Ισλάμ έναντι των δυτικών συνηθειών μας.

Αλλά, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, είναι αυτήν την λύση της ομοσπονδίας που δεν θα δεχτεί με τίποτα το Ισραήλ, διότι με την λύση αυτή περικυκλώνεται από το Ισλάμ, όσο κι αν επιδιώκουν οι Τούρκοι να προβάλλουν άλλη εικόνα.

Στην πιθανή, όμως, ευρύτερη πολεμική σύρραξη στην περιοχή, η Κύπρος θα εμπλακεί στρατιωτικά λόγω των Βρεταννικών βάσεων. Όσο κι αν η Βρεταννία υποσχέθηκε την χρήση τους σε παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και μόνο, κάτι τέτοιο για ευνόητους λόγους δεν πρόκειται να συμβεί. Και το καθεστώς Άσαντ διαθέτει πυραύλους που εύκολα μπορούν να πλήξουν στόχους στην απόσταση της Κύπρου. Και, όπως όλοι οι δικτάτορες, έτσι και ο Ασαντ δεν έχει αισθήματα ανταπόδοσης της μακρόχρονης φιλίας και αλληλεγγύης μεταξύ Κύπρου-Συρίας, που καλλιεργήθηκε μέσα από την συνεργασία των αδεσμεύτων φιλικών λαών!

Τι δέον γενέσθαι; Για θέματα αρχών, η Κύπρος θα πρέπει να ταχθεί υπέρ της τιμωρίας όσων ευθύνονται στην χρήση των χημικών αερίων. Είτε είναι το καθεστώς Άσαντ, είτε είναι οι αντίπαλοί του φονταμενταλιστές. Θα πρέπει να απαιτήσει μέσω των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης την μη χρήση των Βρεταννικών βάσεων για πολεμικούς σκοπούς. Η ισχυροποίηση των δεσμών με το Ισραήλ στον ενεργειακό και όχι μόνο τομέα φαίνεται να είναι αυτήν την στιγμή ισχυρό γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό  όπλο, εν όψει μάλιστα της γεωπολιτικής αδυναμίας της Ελλάδας.

Η μοίρα της Κύπρου, όπως αναφέρθηκε στην αρχή του κειμένου, εξ ορισμού και εξ επαγωγής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την γεωγραφία και την δημογραφία αλλοεθνών και αλλόθρησκων εθνοτήτων της Ανατολικής Μεσογείου. Τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, απαιτείται από την πολιτική μας ηγεσία πολιτική διορατικότητα και αποφασιστικότητα, τόσο έναντι των συμμάχων, όσο και αντιπάλων μας. Την έχουμε;

    Print       Email

You might also like...

Η Κύπρος, η Ευρώπη και η Ενέργεια

Read More →