Loading...
You are here:  Home  >  ΣΤΗΛΕΣ  >  Current Article

Η αποδόμηση της παγκόσμιας μεσαίας τάξης

By   /   Σεπτέμβριος 12, 2013  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η αποδόμηση της παγκόσμιας μεσαίας τάξης

    Print       Email

του Άγη Βερούτη

Eστω ότι έχεις ένα χωράφι δέκα στρεμμάτων (10.000 τετραγωνικά μέτρα). Για να το καλλιεργήσεις και να βγάζεις σοδειές λοιπόν, έστω ότι φέρνεις φορτηγά με εύφορο χώμα και απλώνεις 10 πόντους ύψος σε όλη την επιφάνεια των δέκα στρεμμάτων.
Αρχίζεις να το καλλιεργείς, και παρατηρείς ότι σε έναν συγκεκριμένο χώρο των 60 τετραγωνικών μέτρων μαζεύεται όλο το χώμα με ταχύτα τους ρυθμούς!
Παρατηρείς πώς συμπεριφέρεται το χώμα που έφερες και άπλωσες σχεδόν ομοιόμορφα για αρκετά χρόνια, και αφού κάνεις κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς, σου βγαίνει ότι σε 50 με 60 χρόνια στον συγκεκριμένο χώρο των 60 τετραγωνικών μέ τρων θα έχεις μαζέψει το 40% του συνολικού χώ ματος που έφερες, ή μια στήλη συνολικού όγκου 400 κυβικών μέτρων και ύψους μεσοσταθμικά περί 7 μέτρα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος από το υπόλοι πο χωράφι θα έχει περί τους 14 πόντους χώμα τότε, με μικρές περιοχές λίγα εκατοστά ψηλότερες.
Ε, λοιπόν, κάπως έτσι συμπεριφέρεται ο πλού τος όταν διανέμεται στον παγκόσμιο πληθυσμό.
Αυτή η συγκέντρωση του πλούτου σε κύκλους διάρκειας 5060 χρόνων είναι ένα κύμα Κοντράτι εφ, όπως ονομάστηκε από το όνομα του Ρώσσου μαθηματικού που το ανακάλυψε, παρατηρώντας τις περιόδους κρίσης της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτές κλείνουν με την υπερσυγκέντρωση πλού του σε μια εξαιρετικά μικρή μειοψηφία ατόμων και το σκάσιμο της φούσκας να καταστρέφει τον πλούτο της υπόλοιπης κοινωνίας, δηλαδή κυρίως της μεσαίας τάξης.
Σε μια κοινωνία βασισμένη στην παραγωγή (προβιομηχανική ή βιομηχανική), ο γαλατάς ή ο κουρέας δεν μπορούν να συσσωρεύσουν παρά λογα υψηλό πλούτο, εκ των πραγμάτων.
Αντίθετα ο ήδη πλούσιος δεν έχει εργαλεία να αφαιρέσει ή να καταστρέψει βίαια τον πλούτο από τον κουρέα και τον γαλατά πέραν του δανει σμού, που όμως έχει αμοιβαίο όφελος, και, εν πά σει περιπτώσει, με την ολοκλήρωση του κύκλου Κοντράτιεφ, η αναδιανομή είναι σε επίπεδα που να μην καταλήγουν σε πλήρη προλεταριοποίηση της μεσαίας τάξης.
Αυτά όμως ισχύουν σε μια βιομηχανική ή προ βιομηχανική κοινωνία παραγωγής πλούτου.
Όμως εμείς είμαστε μια μεταβιομηχανική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, άρα και ευάλωτοι στην υπερσυσσώρευση πλούτου με καινούρια, καθαρώς χρηματοοικονομικά εργαλεία.
Στην πραγματικότητα, ο πλούτος δεν είναι μόνον το χρήμα (ας το πούμε “πλούτο” και όχι απλά “κεφάλαιο”, διότι το δεύτερο είναι φορτισμένη έννοια για κάποιους).
Το χρήμα καθρεφτίζει προσωρινά τον πλούτο όταν πραγματοποιούνται συναλλαγές. Το χρήμα υφίσταται κατά σύμβασιν της κοινωνίας, και βάσει συγκεκριμένων εθνικών νόμων και διεθνών συμ φωνιών. Πλούτος είναι, εκτός του χρήματος, κυρί ως οι πραγματικές αξίες, όπως η ακίνητη περιου σία (η γη) και η αποθησαύριση του περισσεύμα τος της παραγωγής σε είδος ή πρώτες ύλες.
Η κατανομή του πλούτου, όμως, δεν είναι μια στατική, αλλά μια δυναμική ισορροπία. Σε αυτήν την μεταβλητότητα βασίζεται και η δημιουργία της μεσαίας τάξης. Στην σχετική ευκολία της κινητικότητας στα μεσαία εισοδήματα από τα κατώτερα.
Το κοινωνικό συμβόλαιο της αστικής δημο κρατίας όπως διαμορφώθηκε στα τελευταία 200 χρόνια, έγκειται στην δυνατότητα κάποιου να ζει μιαν οικονομικά αξιοπρεπή ζωή με το προϊόν της εργασίας του, και να επενδύσει στο να εξοπλίσει τα παιδιά του για ένα καλύτερο μέλλον με αξιό λογη παιδεία και πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, έχοντας διασφαλίσει σ’ αυτούς στέγη και τροφή.
Η παγκόσμια μεσαία τάξη αποτελείται κυρίως από τους ανθρώπους της παραγωγικής οικονομί ας, που τους έχει “επιτραπεί”, στο πλαίσιο λειτουργίας των νόμων, της οικονομίας και της κοινωνίας, να δημιουργήσουν μεγαλύτερα έσοδα από την παραγωγική τους δραστηριότητα από όσα χρει άζονται για τα προς το ζην, και επανεπενδύοντας αυτό το περίσσευμα μέσα στην οικονομία να απο ταμιεύσουν αρκετά για να μπορούν να απολαμ βάνουν περισσότερα μελλοντικά οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Μεσαία τάξη μόνο με παραγωγική οικονομία μπορεί να υπάρχει, και ποτέ με αναδιανομή του πλούτου.
Φυσικά, στην εν εξελίξει συντριβή της παγκόσμιας μεσαίας τάξης, αφαιρέθηκε πλούτος από το 99,4% της κοινωνίας, αυξάνοντας τις εκροές και μειώνοντας τις εισροές στις οικονομικές μονάδες της κοινωνίας, με φόρους, με μείωση κοινωνικών παροχών, με στρεβλώσεις στις τιμές των καυσίμων (προαγοράζοντας δικαιώματα μελλοντικής αγοράς σε αστρονομικές ποσότητες και δημι ουργώντας τεχνητή έλλειψη πετρελαίου και άρα σημαντική αύξηση της τιμής του), με μοχλεύσεις στις αγορές ακινήτων ανά τον κόσμο, τις γνωστές φούσκες (Ελλάδα ‘99, Αμερική 2000 Χρηματιστήριο, Αμερική 2008 Στεγαστική), με νομισματικές ισοτιμίες τεχνητά χαμηλές για να γίνεται ουσια στικά νομισματικό dumping (Κίνα τα τελευταία 30 χρόνια).
Μην ξεχνάμε, ότι οι αστικές επαναστάσεις των προηγούμενων αιώνων έγιναν κυρίως για την κατάργηση της υπερφορολόγησης από τις ολιγαρχίες προς τις λαϊκές μάζες, που απαγόρευε την διατήρηση επαρκούς μέρους του πλούτου που παρήγαγε με την εργασία ο πολίτης, και τον κατα δίκαζε στη φτώχεια. Αυτό, δυστυχώς, σιγάσιγά αντιστρέφεται τα τελευταία χρόνια.
Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας όχι μόνον δεν φιλελευθεροποιήθηκε στα τελευταία 20 χρόνια, αλλά μετατράπηκε σε επιδοτούμενη για τις μεγάλες συγκεντρώσεις κεφαλαίων, από χρήματα απλών φορολογούμενων, ή από τη νομισματοποίηση των κινδύνων και των ζημιών τρα πεζών με τη μορφή “έκδοσης” ρευστότητος που υποτιμά εξίσου τον πλούτο ολόκληρων εθνικών κοινωνιών, για να απορροφήσουν λάθη ατελών και ανεξέλεγκτων χρηματοοικονομικών εργαλεί ων όπως τα Over the Counter, καθώς αναδεικνύει η σε βάθος ανάλυση δεκαπέντε αμερικανών ακα δημαϊκών, εκ των καλύτερων οικονομολόγων του κόσμου.*
Aλλάζοντας τις ισορροπίες στη μεταβιομηχανι κή κοινωνία, ο συσσωρευμένος πλούτος (το “κεφάλαιο” δηλαδή) έγινε κατά πολύ ισχυρότερη πη γή περαιτέρω συσσώρευσης πλούτου από την παραγωγή, με αποτέλεσμα τη σταδιακή φτωχοποίη ση της παγκόσμιας μεσαίας τάξης, που ουσιαστι κά παρήγαγε την ευημερία πριν και κυρίως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Δείτε ήδη τη μεσαία τάξη στην Αμερική καθώς και στον ευρωπαϊκό νότο. Ο ευρωπαϊκός βορράς θα ακολουθήσει σύντομα, ενώ η νεόκοπη κινεζική μεσαία τάξη ήδη υπόκειται σε σημαντικούς τριγμούς, ως αποτέλεσμα της στεγαστικής φούσκας που βρίσκεται σε εξέλιξη εκεί, και τη μείωση της κινητικότητας εργαζόμενων εντός της τεράστιας αυτής χώρας.
Η μεσαία τάξη υπόκειται ραγδαία φτωχοποί ηση παγκοσμίως, με τελευταίο έναυσμα την Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Κρίση του 2008.
Δεν υπάρχει πιο ανελεύθερη πολιτική από εκείνη που παρεμβαίνει στην δυναμική ισορροπία εισροώνεκροών των Πολιτών και των Νοικοκυριών, εις όφελος του Speculative κε φαλαίου, το οποίο “παίζει” στις κεφαλαιαγορές χωρίς να συμμετέχει ποτέ στη χρηματοδότηση της Πραγματικής Οικονομίας της παραγωγής προϊόντων, υπηρεσιών, και εξόρυξης πρώτων υλών. Τίποτε το βιώσιμο δεν υπάρχει σε αυτό.
Οι πολιτικές των στρεβλώσεων και της δημιουργίας τεχνητής ανισορροπίας, ανάμεσα στην Παραγωγή και την χρηματοοικονομική Διαχείριση, απεμπόλησαν την σύνδεση του πλούτου με την παραγωγή χρήσιμων προϊόντων και υπηρεσιών, και την παρέδωσαν σε σπεκουλαδόρικα hedge funds και στημένα παιχνίδια που κάποιος τρώει σχεδόν όλο το φαγητό σ’ένα τραπέζι, και τον λογαριασμό αφήνει στους υπόλοιπους που έμειναν σχεδόν νηστικοί, όπου λέγοντας στο τέ λος ένα απλό “μαζί τα φάγαμε” καθαρίζει.
Αυτό είναι το Πρόβλημα της μεσαίας τάξης σήμερα, παγκοσμίως. Δεν έχει να κάνει με την δημοσιονομική αδυναμία εθνικών οικονομιών όπως η Ελληνική, ούτε με την διαφθορά οικονομιών όπως η Ιταλική, ούτε με το κόστος παραγωγής στην Κίνα ή τη Γερμανία, ούτε καν με την ένταση της κατανάλωσης στις ΗΠΑ.
Η φτωχοποίηση και η προ των πυλών αναίμα κτη ακύρωση των αστικών επαναστάσεων του 18ου αιώνα είναι πραγματικά αναπόφευκτη.
Ή όχι;
* The Squam Lake Report: Fixing the Financial System, Kenneth R. French, Martin N. Baily, John Y. Campbell, John H. Cochrane, Douglas W. Diamond, Darrell Duffie, Anil K Kashyap, Frederic S. Mishkin, Raghuram G. Rajan, David S. Scharfstein, Robert J. Shiller, Hyun Song Shin, Matthew J. Slaughter, Jeremy C. Stein, and René M. Stulz, ISBN: 9780691148847

Η Γερμανία τρίτος εξαγωγέας όπλων παγκοσμίως

Mείζον πολιτικό θέμα έχει καταστεί η ραγδαία αύξηση των εξαγωγών όπλων στη Γερμανία, ύστερα από σχετική κατηγορία του σοσιαλδημο κράτη αρχηγού της αντιπολίτευσης Πέερ Στάϊν μπουργκ, κύριου αντιπάλου της Μέρκελ στις επι κείμενες γερμανικές εκλογές. Σύμφωνα με τις αι τιάσεις του Στάϊνμπουργκ η Γερμανία έχει κατα στεί τρίτη σε εξαγωγές όπλων κατά την διάρκεια της καγκελαρίας Μέρκελ, γεγονός που χαρακτη ρίζει ως σκάνδαλο. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι εξαγωγές όπλων αποτελούν λεπτό θέμα για την Γερμανία, η οποία έχει μακρά ιστορία σε αυτόν τον τομέα, αφού ήδη από τα τέλη του 19ου αιώ να η κούρσα των εξοπλισμών μεταξύ των κεντρι κών δυνάμεων (Αυστροουγγαρία και Γερμανία) και της Αντάντ (Ηνωμένο Βασίλειο, Ρωσσία, Γαλ λία) ήταν μία από τις κύριες αιτίες του Α’ Παγκο σμίου Πολέμου. Η τραγική αυτή κατάληξη οδήγησε τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις της Δυτικής Γερμανίας και κατόπιν της ενωμένης Γερμανίας να θέσουν αυστηρούς περιορισμούς στην εξα γωγή όπλων, ειδικά σε περιφέρειες όπου εξελίσ σονται ένοπλες συρράξεις και παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το 2001 η Γερμανία κατείχε την 6η θέση στην παραγωγή όπλων, ενώ σήμερα την τρίτη μετά τις ΗΠΑ και την Ρωσσία. Το θέμα έλαβε διαστάσεις, καθώς αποτέλεσε πρωτοσέλιδο στις γερμανικές εφημερίδες, ενώ το Der Spiegel ανέφερε ότι η Σαουδική Αραβία θέλει να αγοράσει εκατοντά δες τεθωρακισμένα οχήματα από την Γερμανία, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την καταστολή διαδηλώσεων, δεδομένου ότι τα γε γονότα της Αραβικής Άνοιξης έχουν θορυβήσει αρκετά αυταρχικά καθεστώτα του μουσουλμα νικού κόσμου.

    Print       Email

You might also like...

6 a.m. των Blitz

Read More →