Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Η αμηχανία μπροστά στον Τραμπ

By   /   Απρίλιος 12, 2017  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η αμηχανία μπροστά στον Τραμπ

    Print       Email

[12-4-2017]

♦ του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Αλλεπάλληλες στιγμές αμηχανίας βιώθηκαν απ’ όλους τους συντελεστές του διεθνούς συστήματος (πολιτικού, ακαδημαϊκού, μηντιακού) με την απόφαση του Ντόναλτ Τραμπ να χτυπήσει με πέντε ντουζίνες πυραύλους Τόμαχωκ -λίγο λιγότεροι απο τους μισούς πέτυχαν τον στόχο, οι υπόλοποι έπεσαν «κάπου» – την βάση Σαϊράτ των δυνάμεων Ασσαντ στην Συρία, απ’ όπου είχαν απογειωθεί τα αεροσκάφη που (θεωρείται ότι) έπληξαν με χημικά το Χάν Σεϊκουν με πάνω από 80 θύματα – πολλά απ’ αυτά παιδιά.

Αφήνοντας να συντονιστεί από το παραδοσιακό επιτελείο του Προέδρου – εν προκειμένω τον υπουργό Αμύνης Μάττις και τον σύμβουλο Εθνικής Αμύνης ΜακΜάστερ, αμφότερους στρατιωτικούς της ιεραρχίας – και ξεκόβοντας από τις θέσεις απομονωτισμού του μέχρι προ ολιγον συμβούλου στρατηγικής Στηβ Μπάννον, ο Τράμπ του Απριλίου 2017 προκύπτει ριζικά αντίθετος από εκείνον του 2013, όταν καλούσε τον προκάτοχό του να μην σκεφθεί καν επέμβαση στην Συρία: «Λέω στον πολύ ηλίθιο πρόεδρό μας, μην επιτεθείτε στην Συρία. Πολύ κακά πράγματα θα συμβούν και οι ΗΠΑ δεν θα ωφεληθούν».

Τα επίπεδα διατάραξης που έφερε η κίνηση Τραμπ σ’ εκείνο που φάνηκε να διαμορφώνεται απέναντί του τους τελευταίους μήνες, υπήρξαν πολλαπλά. Οι Ευρωπαίοι – Γερμανών συμπεριλαμβανομένων – αλλά και π.χ. οι Τούρκοι στοιχήθηκαν πίσω απο την πρωτοβουλία του, χωρίς ωστόσο να «χρειαστεί» (αφού επρόκειτο για out-of-area πλήγμα ως προς το ΝΑΤΟ) να λάβουν πρακτικά θέση. Να σημειωθεί εδώ οτι ακριβώς το γεγονός ότι ο Τραμπ έδρασε ακαριαία και χωρίς να ρωτήσει ή να προειδοποιήσει – πλην κλειστών καναλιών φυσικά – συμμάχους, υπήρξε ανακούφιση για τους ίδιους αυτούς συμμάχους, που είχαν αρχίσει (για ναμαστε ειλικρινείς…) να φοβούνται ότι οι πιέσεις Τραμπ προς τους εταίρους του ΝΑΤΟ να αναλάβουν μεγαλύτερες ευθύνες, θα δοκιμάζονταν πιο άμεσα – στην πράξη.

Την ίδια στιγμή, οι αναλυτές κάθε επιπέδου – the modern chattering classes – που επί καιρό συνεχίζουν κάτι σαν ex post προεκλογική εκστρατεία αντι-Τραμπ, βρέθηκαν σε ακραία αμηχανία. Κάποιοι όταν η Μόσχα πέρασε σε μια χλιαρή άμυνα/αντεπίθεση ισχυριζόμενη ότι τα χημικά δεν προέρχονταν από τις δυνάμεις Ασσαντ, αλλά ήταν αποτέλεσμα πλήγματος σε απόθεμα χημικών των ανταρτών, θυμήθηκαν τις υπέροχες ημέρες του κυνηγιού των WΜD του Σαντάμ, που οδήγησαν στην μεγάλη επέμβαση εξουδετέρωσής του – διέλυσαν το Ιράκ, δημιούργησαν νέες εστίες που ακόμη καίνε, αλλά πυρηνικά και βιολογικά όπλα… δεν βρέθηκαν ποτέ! «Διαφυγή» των αναλυτών, να εξηγούν τώρα ότι ο απρόβλεπτος αστοιχείωτος, επικίνδυνος κλπ. Τραμπ «υπετάγη» στην νομενκλατούρα εξουσίας των ΗΠΑ: ίσως αυτό να ισχύει για τον (υπουργό Εξωτερικών) Τεξ Τίλλερσον, όμως για τον Μάττις ή τον ΜακΜάστερ λιγότερο.

Η διατάραξη ασφαλώς έφθασε στην Μόσχα. Η οποία προειδοποιήθηκε λιγο-πολύ τελευταία στιγμή για το πλήγμα στην Σαϊρατ (μάλλον δόθηκαν και διαβεβαιώσεις ότι Ρώσοι που βρίσκονταν στην περίμετρο δεν θα στοχευονταν), αλλά σαφώς δεν υπήρξε προσυμφωνία ή κάτι σαν «άδεια». Θα δούμε αν η επίσκεψη Τίλλερσον σε Μόσχα θα διαταραχθεί.

Οσο για το άλλο σκέλος, εκείνο του Πεκίνου, εκεί ο Πρόεδρος Σι Τζινπινγκ βρίσκονταν σε επίσημη επίσκεψη στην Αμερική την ώρα που έφευγαν οι Τόμαχωκ λίγο ανατολικότερα απο την Κρήτη: στο κλείσιμο της επίσκεψης Σι ειπώθηκαν διάφορα θετικά έως πολύ θετικά για την ΣινοΑμερικανική ατμόσφαιρα («θετική και εποικοδομητική», «καλύτερη προσωπική κατανόηση», «σημαντική πρόοδος» κοκ), αλλά στα θέματα εμπορίου – ο καθένας στις θέσεις του.

*Δημοσιογράφος, συνεργάτης της Νέας Πολιτικής (αναδημοσίευση από Kontra news)

    Print       Email

About the author

You might also like...

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤA ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 1685–1920, μυθιστόρημα του Μελέτη Μελετόπουλου

Read More →