Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

ΕΡΤ

By   /   Ιούνιος 16, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΕΡΤ

    Print       Email

ert2_1

[16-6-2015]

♦ του Μελέτη Μελετόπουλου*

 Όταν εγκαθιδρύθηκε το 1990 η ιδιωτική τηλεόραση, όπως όλοι έτσι κι εγώ αισθάνθηκα ευφορία με το πλήθος επιλογών και εναλλακτικών λύσεων που θα είχα ως μέσος ακροατής. Όχι πως δεν μου άρεσε η δημόσια τηλεόραση.

 Ως παιδί και ως έφηβος μεγάλωσα με τις εξαιρετικές σειρές της ΕΡΤ1 και της ΕΡΤ2 (παλαιότερα ΥΕΝΕΔ), τον «Γιούγκερμαν», τους «Δίκαιους», την «Οικογένεια Γουώλτον», το «Μάπετ Σόου», τον «Κλαύδιο» και πολλά άλλα. Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν οι καθεστωτικές ειδήσεις, που τις εύρισκα αντιαισθητικές.

Με ενοχλούσαν και οι (λιγοστές τότε) διαφημίσεις, επειδή διασπούσαν τη ροή του προγράμματος. Αλλά, πέραν αυτού, παρακολουθούσα τις εκπομπές που με ενδιέφεραν, και, για να σας πω την αλήθεια, το περιορισμένο τηλεοπτικό τοπίο υποβοηθούσε και την ανάγνωση βιβλίων, που αποτελεί μηχανισμό διανοητικής ανάπτυξης σαφώς ανώτερο από την τηλεόραση. Τα πρώτα χρόνια παρακολουθούσα την ιδιωτική τηλεόραση με ενδιαφέρον.

Είχε καλές ελληνικές και ξένες σειρές, είχε και εντυπωσιακά δελτία ειδήσεων, που έκαναν την δημόσια τηλεόραση να μοιάζει με φτωχό συγγενή. Αλλά γρήγορα, μέσα σε λίγα χρόνια, συνέβη το εξής: η μεν δημόσια τηλεόραση αναγκάστηκε να προσαρμοστεί, να αποτινάξει το ύφος κυβερνητικής πλύσης εγκεφάλου στα δελτία ειδήσεων, να εκσυγχρονιστεί τεχνολογικά, ενώ επέμεινε να προβάλλει ποιοτικές εκπομπές και καλές ξένες σειρές, ντοκιμαντέρ, συνεντεύξεις λογοτεχνών και διανοουμένων, ιστορικές έρευνες και παλιές ταινίες. Ασφαλώς έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι η κρατική τηλεόραση δεν «κυνηγούσε» διαφημίσεις λόγω της κρατικής της χρηματοδότησης, και να ένα θετικό στοιχείο που μπορεί να ενέχει η ύπαρξη ενός περιορισμένου αλλά ποιοτικού δημόσιου τομέα σε μία ελεύθερη οικονομία. Ταυτόχρονα, η ιδιωτική τηλεόραση (πλην ορισμένων αξιοσημείωτων εξαιρέσεων) γρήγορα έχασε τον αρχικό τον ενθουσιασμό και επαναστατικό της χαρακτήρα, και εξελίχθηκε σε ένα κλειστό, αλαζονικό και αυτιστικό σύστημα, το οποίο μονοπωλούσαν συγκεκριμένες «παρέες», και το οποίο διαπλεκόταν με συγκεκριμένα πολιτικά συμφέροντα. 

Δηλαδή από ανεξάρτητο, αντικειμενικό και κριτικό μέσο ενημέρωσης, μακρυά από την επιρροή της κυβέρνησης, όπως ήταν ο αρχικός της προορισμός, η ιδιωτική τηλεόραση εκφυλίστηκε σε εργαλείο έντεχνης και επιστημονικά σχεδιασμένης προπαγάνδας του πολιτικού κατεστημένου και στην ουσία προέκταση και εργαλείο του πολιτικού συστήματος, πολύ πιο χρήσιμο στο σύστημα από την αφελή κρατική τηλεόραση της δεκαετίας του ’70. 

Όσο για τις εκπομπές ψυχαγωγίας των συστημικών ιδιωτικών καναλιών, περιττεύει κάθε σχόλιο μπροστά στον κατακλυσμό από τούρκικα σήριαλ ιστορικής προπαγάνδας και ωραιοποίησης της μεσαιωνικής οθωμανικής φρίκης, που αν μη τι άλλο προσβάλλει και την ιστορική μνήμη και την εθνική μας αξιοπρέπεια.

Την υπόθεση της ιδιωτικής τηλεόρασης σώζουν κάνα-δυο κανάλια που είναι πράγματι ανεξάρτητα, ασκούν ουσιαστική κριτική, υπηρετούν την πολυφωνία προβάλλοντας όλες τις απόψεις και παρουσιάζουν πρόσωπα εκτός συστημάτων και «παρεών». Όλο το υπόλοιπο τοπίο είναι πραγματικά θλιβερό.

Κύριοι των συστημικών καναλιών, λυπάμαι να σας πω ότι η κρατική τηλεόραση σε επίπεδο ποιότητας προ πολλού, πολύ πριν κλείσει και ξανανοίξει η ΕΡΤ, σας έχει ξεπεράσει. Η γενική επίθεση εναντίον της που κάνετε δεν θα οδηγήσει σε απαξίωσή της. Το μόνο που έχετε να κάνετε, είναι να προσπαθήσετε να ανακτήσετε την αξιοπιστία σας και την ποιότητά σας, για να ανταγωνισθείτε την ποιότητα της κρατικής τηλεόρασης, που κάποτε λοιδορούσατε.

* Διευθυντής της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)

    Print       Email

About the author

You might also like...

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤA ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 1685–1920, μυθιστόρημα του Μελέτη Μελετόπουλου

Read More →