Loading...
You are here:  Home  >  ΚΥΡΙΑ ΑΡΘΡΑ  >  Current Article

Ελληνική Γεωργία 1982-2014 Γνήσιο τέκνο του κρατικού λαϊκίστικου ερασιτεχνισμού

By   /   Σεπτέμβριος 30, 2014  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ελληνική Γεωργία 1982-2014 Γνήσιο τέκνο του κρατικού λαϊκίστικου ερασιτεχνισμού

    Print       Email

του Πάνου Παναγόπουλου ♦

Δεύτερο από τρία διαδοχικά άρθρα, για το πού οδηγεί η ανυπαρξία Εθνικής Αγροτικής Πολιτικής.

Τ ην γεωργία μας, την βυθισμένη μέσα στο τέλμα της αναποτελεσματικότητας από τα πρώτα κι όλας 2 χρόνια «της βασιλείας» του ΠΑΣΟΚ, κανένας από τότε δεν αξιώθηκε να την ξελασπώσει. Την στιγμή, δηλαδή, που έπρεπε να επισπευσθούν οι διαδικασίες εκσυγχρονισμού της ελληνικής γεωργίας με στόχο την προσαρμογή/σύγκλιση στα τότε νέα δεδομένα (προβλήματα/ευκαιρίες), από την ένταξή μας στην Ε.Ε. (στην τότε Ε.Ο.Κ.), αφεθήκαμε, χωρίς απολύτως καμμία ουσιαστική αντίσταση, στην δίνη της υλοποίησης των ερασιτεχνισμών που απέπνεε ο εσμός των συμβούλων, της αυστηρά ΠΑΣΟΚΙΚΗΣ επιλογής. Αφού ξήλωσε, λοιπόν, ή εκμηδένισε την αξιοκρατία, η οποία τουλάχιστον στο τότε υπουργείο Γεωργίας όντως υπήρχε σε πολύ μεγάλο μάλιστα βαθμό, ο εσμός αυτός και η συνέχειά του επεδόθησαν στην αποκαθήλωση όποιου θετικού είχε μέχρι τότε οικοδομηθεί από τους γεωτεχνικούς, με πολύ κόπο και αυταπάρνηση, ήδη από το 1926.

Η αρχή έγινε από την υπηρεσία των «Γεωργικών Εφαρμογών», στην οποία έβαλαν από νωρίς την οριστική ταφόπλακα. Συνεχίστηκε με την διάβρωση του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος με τον νόμο 1257/1982, που επέβαλε την κομματικοποίηση στους συνεταιρισμούς, προς δόξαν των διακηρύξεων για ελεύθερο και ακομμάτιστο συνεταιριστικό κίνημα. Κάποιες πιό ψύχραιμες απόψεις επικράτησαν το 2000, όταν ψηφίσθηκε ο νόμος 2810, ο οποίος όμως παραμερίσθηκε από την λαίλαπα Σκανδαλίδη, με τις παγκοσμίως πρωτοφανείς διαλυτικές διατάξεις. Αυτός αποτέλεσε την τελευταία (κορυφαία) πράξη του δράματος, το ουσιαστικό τέλος σε ό,τι υπήρχε από το συνεταιριστικό κίνημα. Ο μετά τον Σκανδαλίδη σημερινός υπουργός έχει τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση, ώστε απέρριψε τα πορίσματα και των δύο επιτροπών που ο ίδιος (!!) συνέστησε, και μοιραίος παρακολουθεί τα αποτελέσματα της αδράνειάς του.

Στο μεταξύ χρονικό διάστημα, φρόντισαν μέχρι και για την ουσιαστική κατάργηση του ίδιου του υπουργείου Γεωργίας, στερώντας το οριστικά από τα ζωτικά όργανά του, δηλαδή από τις Περιφερειακές Διευθύνσεις Γεωργίας. Το υπουργείο αυτό κατέστη όχι μόνον ανενεργό στον εκτελεστικό τομέα, αλλά και απληροφόρητο. Στην καλύτερη περίπτωση, οι κατά κανόνα όχι έγκαιρες πληροφορίες από τα πρώην έμπειρα στελέχη του, τώρα παρέχονται από δεύτερο χέρι. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε (σταδιακά αλλά τελεσίδικα) και η Αγροτική Πίστη. Στην Α.Τ.Ε. δεν έκαναν τελικά ούτε το καθιερωμένο μνημόσυνο!

Σε ό,τι αφορά τον γεωργικό κόσμο, αρκέστηκε το ΠΑΣΟΚ να τους απονείμει τον τίτλο του «Αγρότη», δηλαδή δήθεν, για να τους αναβαθμίσει, διαστρέφοντας εκκωφαντικά την διεθνή ορολογία. Ο όρος «Αγρότης» αναφέρεται στον αγροτικό πληθυσμό (ruraux), δηλαδή στον πληθυσμό των αγροτικών περιοχών, που περιλαμβάνει και τον μπακάλη, τον τσαγκάρη, τον κουρέα του χωριού κλπ., δηλαδή τους κατοίκους της υπαίθρου και όχι αποκλειστικά τους γεωργούς (agriculteurs), που κατά την γνώμη μου αποτελεί τίτλο τιμής.

Κατά τα άλλα, δηλαδή επί της ουσίας, πρακτικά περιορίστηκε η πολιτεία στο να μοιράζει τις επιδοτήσεις της Ε.Ε. με έναν τεράστιο, πολύπλοκο, πολυτελή και δύσκαμπτο μηχανισμό, εξαντλώντας από την άποψη του λαϊκισμού και της διαφθοράς όχι μόνον τα λογικά περιθώρια της ελαστικότητας που επέτρεπε η Ε.Ε., αλλά υπερβαίνοντάς τα, με συνέπεια τα τεράστια πρόστιμα, για τα οποία δεν λογοδότησε ποτέ κανείς πολιτικός.

Δηλαδή, μεταξύ των άλλων, η πολιτεία αρνήθηκε πεισματικά να εκπληρώσει προς τους γεωργούς ακόμα και τις δύο βασικές της υποχρεώσεις:

α. Την απονομή επαγγελματικών ταυτοτήτων κατά κατηγορίες (κατ’ αποκλειστική απασχόληση, κατά κύριο επάγγελμα και με μερική απασχόληση), ώστε να γίνει σαφές ποιός είναι ποιός και να διαφοροποιούνται τα δικαιώματά τους με τρόπο ορθολογικό, προκειμένου να προκύψουν ουσιαστικές συνεταιριστικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις και όχι «μαϊμούδες» και κομματικά δεκανίκια. Αυτού του είδους οι οργανώσεις, υπονομεύουν τόσο την πολιτική όσο και τον ίδιο τον θεσμό που θα όφειλαν να προβάλλουν. Υπ’ όψιν ότι η μη ορθολογική λειτουργία αυτών των δύο τύπων οργανώσεων, επάνω στις οποίες στηρίζεται ολόκληρο σχεδόν το οικοδόμημα της γεωργίας στην Ε.Ε., δεν προοιωνίζεται για την χώρα μας παρά μόνον τα χειρότερα.

Προκαλούν οργή οι άθλιες κραυγές ορισμένων πολιτικών και δημοσιογράφων (λόγοι φοβεροί ταράσσουν καρδίας ανδρών δικαίων), που με την γενίκευση του μερικού στρέφονται εναντίον του συνόλου του αγροτικού κόσμου. «Οι αγρότες κλέβουν επιστροφές Φ.Π.Α.», «Οι αγρότες εισπράττουν παράνομες επιδοτήσεις», «Οι αγρότες έκλεισαν τους δρόμους», «Οι περιφερειακοί βουλευτές υποστηρίζουν τους αγρότες και αδικούν τους υπόλοιπους Έλληνες». Είναι εξωφρενικό να καθυβρίζεις μία ολόκληρη σκληρά εργαζόμενη τάξη, όταν με ευθύνη απόλυτα δική σου (κρατική ευθύνη) δεν της παρέχεις το δικαίωμα να οργανωθεί και να εκφρασθεί όπως παντού στην Ελλάδα και σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Είναι άθλιο, είναι πανάθλιο, κ.κ. Πολιτικοί και κ.κ. Δημοσιογράφοι, να καθυβρίζονται οι αγρότες εκ του ασφαλούς, προσφέροντας το μικρόφωνο σε μη ουσιαστικά νόμιμους εκπροσώπους, αλλά και σε κάποιους τυχαίους, που δεν γνωρίζετε αν είναι καν αγρότες, και τους ρωτάτε «περί-διά-γραμμάτων». Εκείνοι φυσικά απαντούν άλλα αντ’ άλλων, και εσείς με τους «μαϊντανούς» των καναλιών βγάζετε τα σοφά σας συμπεράσματα, και ακολουθούν και γελάκια, χωρίς να ντρέπεσθε ουδέ στο ελάχιστο.

Ζητήσατε ποτέ συνέντευξη από κανέναν γνωστό γεωργοοικονομολόγο, πανεπιστημιακό ή άλλον; Ούτε τους καλέσατε ποτέ, ούτε πρόκειται να τους καλέσετε, διότι δεν θέλετε να ακούσετε, «απ’ το στόμα τους τι θέλει βγει». Αυτή είναι η δημοκρατία σας!

β. Η δεύτερη αποκλειστική αρμοδιότητα της πολιτείας, και γι’ αυτό φέρει όλο το βάρος, και της επ’ αυτού πολύ μεγάλης ευθύνης, είναι ο τομέας της Εγγείου Αναδιαρθρώσεως. Πρακτικά είναι αδιανόητο η νομική και τεχνική αυτή διαδικασία να κινηθεί χωρίς κρατική μεσολάβηση. Για να αυξήσει κάποιος την μέσου μεγέθους μη βιώσιμη Γεωργική του Εκμετάλλευση (π.χ. των 40 στρεμμάτων με 6 διαφορετικά αγροτεμάχια) από μόνος του σε βιώσιμη, των 100 λ.χ. στρεμμάτων, χωρίς δηλαδή την κρατική διαμεσολάβηση, θα είναι πολύ τυχερός εάν μπορέσει να προσθέσει μόνον άλλα 8 αγροτεμάχια με μέση απόσταση μικρότερη των 3 χιλιομέτρων από τα προϋπάρχοντα 6, πράγμα που κάνει την παραγωγική διαδικασία από βασανιστική μέχρι ανέφικτη.

Στον τομέα λοιπόν αυτόν, η δραστηριότητα της πολιτείας μέχρι σήμερα παραμένει μηδενική, σε αντίθεση με τις άλλες 14 από τις 15 αρχικές χώρες της τότε Ε.Ε., που απεδέχθησαν την παρακάτω συλλογιστική του Michel Debatisse1:

«Αν τα χωράφια αυτών που αποχωρούν από την Γεωργία δεν περιέλθουν με ενοικίαση ή με εξαγορά ή με οποιοδήποτε άλλον τρόπο στην μακροπρόθεσμη διαχείριση εκείνων που παραμένουν στην Γεωργία, δεν θα υπάρξουν βιώσιμες και ανταγωνιστικές Γεωργικές Εκμεταλλεύσεις και τότε δεν θα έχουν κανέναν λόγο να μην φύγουν και οι υπόλοιποι, ή να στοχεύουν σε ανορθόδοξες επιδοτήσεις, ή να καταλήξουν στην κακομοιριά της ανοργανωσιάς και της ένδειας».

Αν είχαμε τουλάχιστον μια κρίσιμη μάζα από βιώσιμες Γ.Ε., ένα έστω 10 με 15%, πιθανότατα το τοπίο θα ήταν διαφορετικό για το σύνολο της γεωργίας μας. Αυτό θα συνέβαλλε:

1ο στην συγκρότηση ουσιαστικών συνεταιριστικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, ικανών να συνεργασθούν και μεταξύ τους και με την δημόσια διοίκηση, αλλά και να μπορούν να την ελέγχουν αποτελεσματικά, με άμεση ευεργετική επίδραση στην λειτουργικότητα της αγοράς.

2ο στην προσπάθεια μείωσης του κόστους διακίνησης και παραγωγής αλλά και στην βελτίωση της ποιότητας των παραγόμενων προϊόντων.

3ο στην συγκράτηση (όπου χρειάζεται) μέρους του αγροτικού πληθυσμού, κυρίως νεαρής ηλικίας και με κάπως αυξημένο δείκτη νοημοσύνης. Στοιχεία επίσης απαραίτητα για την ανάπτυξη της Γεωργίας, και

4ο στην δημιουργία σύγχρονων σχημάτων κοινωνικής και τεχνολογικής οργάνωσης που απαιτούν οι διεθνείς εξελίξεις στον αγροτικό τομέα, όπως είναι π.χ. οι βιολογικές/βιοκυκλικές καλλιέργειες.

Με αυτήν την μεθοδολογία του M. Debatisse, η περαιτέρω μείωση των γεωργικών πληθυσμών αποτελεί απόρροια της αύξησης της παραγωγικότητας και όχι της μείωσής της, όπως συμβαίνει στην δική μας περίπτωση. Δηλαδή να μειώνεται ο γεωργικός πληθυσμός επειδή δεν χρειάζονται πια όλοι, και όχι να αποχωρούν επειδή το κόστος, με υπαιτιότητα της πολιτείας, γίνεται μεγαλύτερο από τις τιμές που πληρώνονται οι παραγωγοί, λόγω έλλειψης λειτουργικών υποδομών.

Υπ’ όψιν ότι, όπως καταδεικνύεται παρακάτω, υπάρχει εφικτή μεθόδευση Εγγείου Αναδιαρθρώσεως, χαμηλού κόστους και προπαντός με διαδικασίες εκούσιες.

Η ΕΤ.ΑΓΡ.Ο., η επιστημονική εταιρεία Αγροτικής Οικονομίας (2003-2004), με την συμπαράσταση του τότε Γ.Γ. του υπ. Γεωργίας και την βοήθεια των 4 Πανεπιστημιακών Τμημάτων Γεωργικής Οικονομίας (Αριστοτελείου, Γεωπονικού Αθηνών, Ιωαννίνων και Χαροκοπείου), προγραμμάτισε 4 πιλοτικά μοντέλα για τον κατά περιοχές προσδιορισμό της τυπολογίας των Γ.Ε. και πρότεινε συγκεκριμένη μέθοδο για την μεγέθυνσή τους, σε συνδυασμό με τον ΑΝΑΔΑΣΜΟ.

Με την μέθοδο αυτή, ακριβώς πριν από την φάση της αναδιανομής, προτού δηλαδή από τον νέο σχεδιασμό και την χάραξη επί του εδάφους της νέας τελικής μορφής των ιδιοκτησιών, δίδεται η ανεπανάληπτη ευκαιρία ριζικής Εγγείου Αναδιαρθρώσεως. Αυτό σημαίνει ότι, εν όσω οι ιδιοκτησίες αποτελούν «ιδανικά μερίδια», ο μελετητής μπορεί να τοποθετήσει τα ιδανικά αυτά μερίδια (τα δικαιώματα σε έκταση γης) συγκεντρωμένα (μαζί), ανάλογα με τις επιθυμίες και τις συμφωνίες των εκμισθωτών/ενοικιαστών, των πωλητών/αγοραστών, αυτών που σκοπεύουν να συνεργασθούν με διάφορους εταιρικούς τύπους κ.ο.κ., αλλά και ανάλογα με την τυπολογία παραγωγής της περιοχής και με την μεγιστοποίηση του δημόσιου οφέλους, όπως επιτάσσει η συνταγματική διάσταση επί της οποίας ερείδεται ο ΑΝΑΔΑΣΜΟΣ.

Οι υπόλοιπες 14 από τις 15 χώρες της τότε Ε.Ε., πολύ πριν από την ένταξη των 10 τέως σοσιαλιστικών χωρών, άλλες περισσότερο και άλλες λιγώτερο, είχαν επιλέξει τις τυπολογίες που αρμόζουν για τις Γεωργοκτηνοτροφικές Εκμεταλλεύσεις της κάθε περιοχής, ανάλογα με τους κλιματικούς, τους εδαφολογικούς, υδατικούς παράγοντες και πόρους καθώς και τους αντίστοιχους περιορισμούς και λοιπές ιδιαιτερότητες, έτσι ώστε, μεταξύ των άλλων τεχνικών προδιαγραφών, οι αγρότες τους να εξασφαλίζουν κυρίως, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη και συνεχόμενη απασχόληση, δηλαδή την βιωσιμότητα των Γεωργικών τους Εκμεταλλεύσεων, και με τον τρόπο αυτό. Διότι, σε τελευταία ανάλυση, το 80% και πλέον του καθαρού οικογενειακού γεωργικού εισοδήματος, συνήθως προέρχεται από την εργασία των αγροτών (τα τεκμαρτά ημερομίσθια που πραγματοποιούν μέσα στην ίδια τους την Γεωργική Εκμετάλλευση), δηλαδή από την χειρωνακτική και την διαχειριστική τους δουλειά, που η Ελληνική κυβέρνηση για πρώτη φορά από το 2014 δεν την αναγνωρίζει, διεκδικώντας παγκόσμια ιδιαιτερότητα! Δηλαδή μια θέση στο βιβλίο Γκίνες;

Σήμερα, παρά τις δύο παραπάνω (α. και β.) κολοσσιαίες παραλείψεις, όχι απλώς σε βαθμό πλημμελήματος, και βεβαίως και με τα όσα αυτές συνεπάγονται (γεωργικές εκμεταλλεύσεις υπερχρεωμένες, υπερφορολογημένες, αποεπενδεδυμένες και χωρίς καμμία βασική υποδομή που να λειτουργεί έστω οριακά), έρχονται οι καλοί μας οι πολιτικοί και οι φίλτατοί μας δημοσιογράφοι, οι ενταγμένοι στην νομοθετική, στην εκτελεστική και στην 4η εξουσία αντίστοιχα, και ζητούν από τους αγρότες και τα ρέστα, αντί να ζητούν συνολικά συγγνώμη για την καταστροφή στην οποία οδήγησαν και οδηγούν τον τόπο. Ενώ άλλοι, επίσης φαυλεπίφαυλοι, σιγούν προκειμένου να μην διορθωθεί τίποτε.

«Αν τουλάχιστον ανάμεσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας πέθαινε από αηδία …».

    Print       Email
  • Published: 3 έτη ago on Σεπτέμβριος 30, 2014
  • By:
  • Last Modified: Σεπτέμβριος 30, 2014 @ 8:00 πμ
  • Filed Under: ΚΥΡΙΑ ΑΡΘΡΑ

You might also like...

Η “αντίσταση” είναι το εύκολο, το δύσκολο είναι η σκληρή εργασία για την εθνική ανασυγκρότηση.

Read More →