Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Δύο μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές στην Γαλλία, η Ευρώπη σε ιστορική στιγμή

By   /   Φεβρουάριος 24, 2017  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δύο μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές στην Γαλλία, η Ευρώπη σε ιστορική στιγμή

    Print       Email

[24-2-2017]

Του Γκρεγκ Καμπάνης*

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής απάντησε εχθές σε ερώτηση ευρωβουλευτών σε σχέση με τα πολυμερή προγράμματα πολύπλευρης προσαρμογής που ακολουθεί η Ελλάδα από το 2010. Η απάντησή του εξέπληξε παρατηρητές και αναλυτές, μεταξύ των οποίων πολλοί εργαζόμενοι σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς. Σύμφωνα με τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, «τα μέτρα που συμφωνούνται στο πλαίσιο ενός Μνημονίου δεν είναι υποχρεωτικό να είναι συμβατά με το κοινοτικό κεκτημένο».

Συνεπώς, μία χώρα πλήρες μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, δεν τηρεί τις ιδρυτικές συνθήκες της ΕΕ, οι οποίες προβλέπουν ρητώς την ισοτιμία όλων των χωρών μελών αλλά και την ισονομία όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως σε ποια χώρα μέλος ανήκουν, απέναντι στο ευρύτατο φάσμα της υφιστάμενης ευρωπαϊκής νομοθεσίας.

Η ομολογία αυτή αποτελεί παραδοχή de facto τεμαχισμού-διάσπασης της ΕΕ: αν σε ένα κράτος μέλος δεν ισχύει πλήρως το ευρωπαϊκό δίκαιο, αυτό το κράτος ουσιαστικά δεν έχει πλήρη δικαιώματα ως μέλος της ΕΕ και κατά συνέπεια η σχέση που έχει με την Ένωση μοιάζει με εκείες που έχουν χώρες μη μέλη, όπως πχ η υπό διαδικασία ένταξης χώρες (πχ Σερβία).

Το ελληνικό πρόβλημα, μαζί με τα άλλα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ΕΕ (διάχυτη τρομοκρατική απειλή από το ΙΚ, προσφυγικό, μαζική εισροή παράνομων μεταναστών λόγω αδυναμίας ελέγχου εξωτερικών και εσωτερικών συνόρων, υπό χρεωκοπία τραπεζικός τομέας σε πολλές χώρες, μεγάλα και δύσκολα διαχειρίσιμα χρέη και σοβαρή οικονομική κρίση για πολλές χώρες επίσης, αποκόλληση της Βρετανίας από την Ένωση, με άγνωστες μέχρι σήμερα επιπτώσεις για το μέλλον της ΕΕ), 60 χρόνια μετά την ίδρυσή της, η οποία βασίστηκε στα ευγενή οράματα του Σουμάν, του Μονέ και του Σπινέλλι, έχουν διαμορφώσει περιβάλλον αυτο-διάλυσης.

Η πιθανότητα εκλογής της Μαρί Λεπέν στην Γαλλία θα είναι αναμφίβολα η χαριστική βολή. Είτε με εκρηκτικό τρόπο, μέσω κραχ του Ευρώ και των ευρωπαϊκών μετοχών στις αγορές (επ’ αυτού έχουν ήδη παρουσιασθεί αναλύσεις από σχεδόν όλους τους σημαντικούς χρηματο-οικονομικούς φορείς διεθνώς), από τις οποίες η ΕΕ είναι δυστυχώς απολύτως εξαρτώμενη, κυρίως λόγω της ατελούς μορφής του Ευρώ (πχ σε μία έκτακτη χρηματο-οικονομική κρίση, η κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να πουλήσει ή να αγοράσει μαζικά χρήμα για να ανασχέσει τις επιπτώσεις, αλλά και στην παρούσα, μακρόσυρτη κρίση, παρουσιάζει αδυναμία να τυπώσει αρκετό χρήμα για να διασώσει μεγάλες τράπεζες ή και εθνικές οικονομίες) είτε με πιο ελεγχόμενη ταχύτητα, καθώς η εκλογή Λεπέν θα σηματοδοτεί την αποχώρηση της Γαλλίας από το Ευρώ και μάλλον και από την ΕΕ. Όλοι οι σημαντικοί αναλυτές διεθνώς συμφωνούν πως η αποχώρηση της Γαλλίας από το Ευρώ θα οδηγήσει σε διάλυση του κοινού νομίσματος, πιθανότατα με μη οργανωμένο τρόπο, φέρνοντας οικονομικό χάος στην Ευρώπη και οδηγώντας στην διάλυσή της. Η δε αποχώρηση της Γαλλίας από την ΕΕ θα έχει επίσης χαοτικές επιπτώσεις.

Εάν δεν εκλεγεί η Λεπέν, καραδοκεί ο Πέπε Γκρίλο στις προσεχείς ιταλικές εκλογές, που μάλλον δεν θα αργήσουν πολύ. Ο οποίος, σε συμμαχία με άλλα σχήματα ενάντια στο Ευρώ και πιθανώς ενάντια στην ΕΕ μοιάζει σήμερα πολύ πιθανό να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ιταλίας. Οι επιπτώσεις θα είναι ίδιες με εκείνες της πιθανής εκλογής της Λεπέν.

Σε αυτό το αλγεινό τοπίο, οι πιθανές πρωτοβουλίες ανάσχεσης της διάλυσης της ΕΕ και στροφής προς μια βιώσιμη πορεία είναι πλέον χρονικά μάλλον αδύνατες. Οποιεσδήποτε προτάσεις για αλλαγές, προς δικαιότερη για όλους και κυρίως βιώσιμη οικονομικά και κοινωνικά κατεύθυνση (είτε προς περισσότερη είτε προς λιγότερη Ευρώπη) χρειάζονται πολύ χρόνο για διαβούλευση, εγκρίσεις από εθνικά κοινοβούλια κοκ. Επίσης, πιθανές θεαματικές πρωτοβουλίες (πχ αιφνίδια αποχώρηση της Γερμανίας από το Ευρώ) φαντάζουν μάλλον αδύνατες για τους Ευρωπαίους πολιτικούς. Δεν αποκλείεται πάντως, αυτήν την φορά, μπροστά στην θέα του απόλυτου γκρεμού, οι ηγέτες των μεγάλων χωρών της ΕΕ να έχουν μια καλή ιδέα και η γερμανική ηγεσία, η οποία μέσα από μια σειρά γεγονότων και εξελίξεων των τελευταίων χρόνων τέθηκε de facto επικεφαλής της Ένωσης, να την αποδεχθεί.

Η διάσωση του ευρωπαϊκού μοντέλου, ίσως ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει ιστορικά η ανθρωπότητα, δεν μπορεί βέβαια να γίνει με το ζόρι. Αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των Ευρωπαίων, η δε φιλολογία ότι οι ΗΠΑ του Τραμπ και η Ρωσία του Πούτιν μεθοδεύουν την διάλυση της ΕΕ, ακόμη κι αν ισχύει, δεν αρκεί ως αιτία για να προκληθεί η επαπειλούμενη κατάρρευση. Η οποία θα έρθει, αποκλειστικά και μόνο, ως προϊόν της αδυναμίας συνετής και αποτελεσματικής διαχείρισης των πολλών κρίσεων που βιώνει η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια από τους ίδιους τους ηγέτες της. Αδυναμία που οφείλεται κυρίως σε βαριές νοητικές αγκυλώσεις και ιδεοληψίες, όπως πχ η φοβία των Γερμανών για ανεξέλεγκτο πληθωρισμό που πιθανώς θα προκαλούσε μια πολιτική έκδοσης ευρω-ομολόγων με τα οποία θα είχε αντιμετωπισθεί η κρίση, χωρίς τα ατελείωτα θύματα στην Ελλάδα (αυξημένες κατά 50% αυτοκτονίες, μετρημένες και επισήμως ανακοινωμένες από την ΕΛΣΤΑΤ, δύομισυ εκατομμύρια ανασφάλιστοι – πρόσφατα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Υγείας-, εκατοντάδες χιλιάδες συσσίτια από την Εκκλησία και κοινωνικούς φορείς και χιλιάδες -άγνωστο πόσες- εξαθλιωμένων που τους βλέπουμε παντού στην Αθήνα να τρώνε σκουπίδια από τους κάδους), αλλά και σε άλλες χώρες του νότου.

Θα είναι κρίμα να διαλυθεί μια συσσωμάτωση κρατών που δημιουργήθηκε με πολύ κόπο και υπήρξε μια μοναδική ιστορική πρόοδος.

* Χωροτάκτης, συνεργάτης της ΝΠ, εργάζεται στις ΗΠΑ.

    Print       Email

You might also like...

Ενας παράξενα επίκαιρος απολογισμός του Μνημονίου-1

Read More →