Loading...
You are here:  Home  >  ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ  >  Current Article

Ανάγκη αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων

By   /   Απρίλιος 25, 2015  /   Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ανάγκη αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων

    Print       Email

ενοπλες δυναμεις

[25-4-2015]

♦ του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Αρχές Μαρτίου 2015 και προ των θεσμοθετημένων κρίσεων στις Ένοπλες Δυνάμεις για άλλη μια φορά η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Αμύνης διακήρυσσε την απόφαση της για μείωση του εξωπραγματικού για τα ελληνικά δεδομένα, αριθμού των ανωτάτων αξιωματικών. Η μείωση του αριθμού των ανωτάτων αξιωματικών δεν αποτελεί πανάκεια ούτε και συνιστά το μείζον πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η αμυντική μας αποτροπή. Απλά αποτελεί μια εύκολη επικοινωνιακή προσπάθεια επίδειξης πολιτικού ενδιαφέροντος και αποφασιστικότητας που οδηγεί όμως σε αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά και συσσωρευμένα δομικά και οργανωτικά προβλήματα του στρατεύματος μας.

Αναμφισβήτητα, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, απαιτείται μια πλήρης και σε βάθος αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων που θα αντιμετωπίζει συγκεντρωτικά θέματα προσωπικού, οργάνωσης, επάνδρωσης, συγκρότησης, δομής διοικήσεως δυνάμεων, διακλαδικότητας, υποστήριξης διοικητικής μέριμνας, πάντα σε συνδυασμό με την ανάπτυξη βιώσιμης εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Η βάση όμως για την αναδιοργάνωση αυτή θα στηρίζεται στις απαντήσεις που δίνουμε ως έθνος στα παρακάτω ερωτήματα: τι απειλές εκτιμούμε πιθανές για τα επόμενα χρόνια, πως σκοπεύουμε να τις αντιμετωπίσουμε και τι κόστος (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό) είμαστε διαθέσιμοι και ικανοί να αναλάβουμε.

Επανειλημμένες καλοπροαίρετες προσπάθειες αναδιάρθρωσης των Ενόπλων Δυνάμεων που επιχειρήθηκαν τα τελευταία χρόνια δεν ευοδώθηκαν λόγω πολιτικών, κομματικών, θρησκευτικών, τοπικών παρεμβάσεων, προσωπικών φιλοδοξιών και συντεχνιακής νοοτροπίας. Κύριο χαρακτηριστικό των προσπαθειών αποτελεί η ασυνέχεια και η νοοτροπία επιβολής της προσωπικής σφραγίδας της εκάστοτε πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας που διεκδικούν το «αλάνθαστο» των επιλογών τους.

Σημαντικό αίτιο είναι και η αδυναμία σαφούς καθορισμού των προϋποθέσεων για την κατάρτιση μιας ολοκληρωμένης μελέτης καθόσον ουδέποτε υπήρξε προσπάθεια διακομματικής αντιμετώπισης. Χωρίς ξεκάθαρες και μακροχρόνιες πολιτικές επιλογές ευρείας αποδοχής, δεν είναι δυνατόν να συνταχθεί και κυρίως να αποδώσει οποιαδήποτε προσπάθεια, όχι μόνο αναδιοργάνωσης αλλά και δημιουργίας αποτρεπτικής ικανότητας. Η ευθύνη των κατά καιρούς πολιτικών ηγεσιών έγκειται στο γεγονός ούτε ουδέποτε ασχολήθηκαν σε βάθος με τα θέματα αυτά, αποδεχόμενες, στην καλύτερη περίπτωση, το ρόλο του απλού διαχειριστού και προσπαθώντας να εκμεταλλευθούν πελατειακά και συμφεροντολογικά ανάγκες, δομές, προσωπικό και μέσα του στρατεύματος.

Αντίστοιχη ευθύνη καταγράφεται και στο στρατιωτικό προσωπικό το οποίο εγκλωβισμένο σε μια αντίληψη «υπερεξασφάλισης» έναντι κάθε ενδεχόμενης απειλής προσπαθεί να αντιμετωπίσει με «ψυχροπολεμικές» τακτικές και νοοτροπίες εν δυνάμει αντιπάλους διαφορετικών ικανοτήτων και προθέσεων αδιαφορώντας για το κόστος. Η ολιστική αυτή αντιμετώπιση οδηγεί σε συγκρότηση δομών που αδυνατεί να υποστηρίξει η εθνική οικονομία και αναγκαστικά οδηγούμεθα στη συμβιβαστική, αντιοικονομική και αναποτελεσματική  λύση της διασπάθισης των προσπαθειών επί πολλών κατευθύνσεων, χωρίς τελικά να εξασφαλίζεται η εξουδετέρωση καμίας απειλής. Αν μάλιστα προστεθεί και η λαγνεία των αριθμών (οπλικών συστημάτων και Μονάδων), η δυσλειτουργία και οι παθογένειες του συστήματος υποστήριξης και επιστρατεύσεως και οι φιλοδοξίες επαγγελματικής εξέλιξης και καταξίωσης, μέσω κατάκτησης «στρατηγικών βαθμών» τότε οδηγούμεθα σε επιδιώξεις εξωπραγματικών δομών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η αναδιάρθρωση του στρατεύματος πρέπει να αποτελέσει μια συντονισμένη και μεθοδική προσπάθεια απαλλαγμένη από όλες τις παθογένειες του παρελθόντος και βασισμένη σε στέρεες προϋποθέσεις. Η προσπάθεια αυτή φυσικά δεν θα προέλθει από «παρθενογένεση», αλλά θα πρέπει να βασιστεί στις υπάρχουσες μελέτες και εμπειρίες. Εξωθεσμικές παρεμβάσεις και σκοπιμότητες πρέπει να εξοβελιστούν με αποφασιστική δέσμευση πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Συγχρόνως, κάθε αναδιοργάνωση πρέπει να προβλέπει θεσμοθετημένες διαδικασίες περιοδικού ελέγχου της εφαρμογής, αξιολόγησης των αποτελεσμάτων και λήψη διορθωτικών ενεργειών. Επιπρόσθετα, η αναδιοργάνωση πρέπει να αναζητήσει και καταγράψει τις ιδέες και προτάσεις όλων των στελεχών και ιδίως των μεσαίων βαθμίδων, τα οποία απαλλαγμένα σκοπιμοτήτων, μακρύτερα συντεχνιακών αγκυλώσεων, βιώνοντας την καθημερινή πραγματικότητα και κυρίως με την ευρύτητα του νεανικού πνεύματος θα τολμήσουν να αρθρώσουν τις πραγματικά ρηξικέλευθες προτάσεις που επιβάλουν οι μελλοντικές ανάγκες.

Η σημερινή συγκυρία της οικονομικής καχεξίας-ασφυξίας, σε συνδυασμό με την αποσταθεροποίηση του γειτονικού μας περιβάλλοντος απαιτεί την εξεύρεση τολμηρών λύσεων για τη διατήρηση του αξιόμαχου των Ενόπλων Δυνάμεων. Η αναδιοργάνωση ίσως και να έρχεται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την επιτακτική ανάγκη ορθής διαχείρισης, εξασφάλισης και κάλυψης των στοιχειωδών αναγκών λειτουργίας, εκπαίδευσης, επιβίωσης, ετοιμότητος και διατήρησης πολεμικών αποθεμάτων ικανών για διεξαγωγή επιχειρήσεων. Βέβαια, η μια ενέργεια (αναδιοργάνωση) δεν αποκλείει την άλλη (ορθή διαχείριση) και μάλιστα αλληλοϋποστηρίζονται πλήρως.

Μόνο με την υλοποίηση των παραπάνω σκέψεων ευελπιστούμε να προχωρήσουμε σε μια ουσιαστική και αποτελεσματική αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων. Άλλως, θα συνεχίσουμε να εξαγγέλλουμε μειώσεις του αριθμού των ανωτάτων διορίζοντας «ημέτερους» και συγκροτώντας νέες διευθύνσεις και επιτροπές ανωτάτων για να εξετάζουν διαρκώς το βέλτιστο τρόπο ενέργειας μείωσης του αριθμού τους! 

* Υποστράτηγος εα, μέλος του ΕΛΙΣΜΕ

    Print       Email

About the author

You might also like...

O ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤA ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ 1685–1920, μυθιστόρημα του Μελέτη Μελετόπουλου

Read More →